Tag Archives: #curating

#OpenCall for Participation – Seminars on Hydra, Greece / Exhibition Histories from the 17th century to the present / Athens School of Fine Arts & Hydra 21

 

1ST Seminar with ASAD RAZA

Τitle: WHAT DO EXHIBITIONS DO?

5-8 September 2019 (ASFA, Hydra Annexe)

 

The seminar series Exhibition Histories from the 17th century to the present and its parallel events will include presentations focused on the histories of temporary exhibitions, with an emphasis on contemporary theoretical and historical approaches to this topic. The histories of exhibitions have been attracting the interest of a steadily growing number of researchers in recent years. Today, the histories of exhibitions are recognized as significant tools for art history and have played a formative role in recent developments within the discipline.

Invited keynote speakers will present their research and practice to a broad public, which will have the chance to discuss various issues surrounding art exhibitions and their histories.

The seminars will take place on the island of Hydra (Saronic Gulf, nearby Athens) at the annexe of the Athens School of Fine Arts (ASFA) under the auspices of ASFA and in collaboration with the not-for-profit organisation Hydra 21.

The seminars and talks will include, but are not be limited to, the following topics:

  • Historiography: shared questions, issues and other parameters in the study of the histories of exhibitions from the 17th century to the present
  • Genealogies and developments of questions that have motivated art historians’ interest in the histories of exhibitions
  • Revisions of established or canonical perspectives in art history through the study of histories of exhibitions
  • The case of Greece: interests and omissions, current research and future prospects
  • Archival research
  • Oral histories of exhibition curating, exhibition production, visitors’ experiences etc.
  • National and international networks of artists and curators, collaborations and curatorial collectives
  • Collectors, patrons, sponsors and their roles in the organisation of exhibitions
  • Art criticism and exhibition histories
  • Exhibition catalogues (various kinds, their historical development)
  • Exhibition categories and their histories (monographic shows, group shows, retrospectives, thematic shows, shows of artists’ groups and movements, etc.)
  • Theoretical, critical and historical publications and bibliographies of the last decade
  • The contemporary art curator as researcher of exhibition histories (publications, restagings, archives of historical examples)
  • The exhibition as research and as ‘living’ archive
  • Large international exhibitions
  • Overlooked or forgotten examples of exceptional shows
  • Propaganda and national narratives through exhibitions
  • Censorship
  • Blockbusters
  • New types and categories of interdisciplinary exhibitions [exhibitions as conferences, public programmes, discussions, internet shows, etc]
  • The Exhibition as artistic medium

 

The first seminar of the series is conceived and hosted by ASAD RAZA with the title:

WHAT DO EXHIBITIONS DO?

The seminar will take place on the island of Hydra, Greece from Thursday, 5 September to Sunday, 8 September 2019. It will cover the topic of WHAT DO EXHIBITIONS DO? in various ways, including discussion, reading, movement exercises and cooking. It will be in the form of a 4-day workshop. There will not be a reading list but Asad Raza will bring certain quotes to discuss, that will be relevant to the theme of the seminar.

 

On Wednesday, 4 September 2019, prior to the commencement of the seminar in Hydra, there will be a round-table discussion open to the public with Asad Raza and the organisers of the Exhibition Histories events to take place in Athens (ASFA). Selected participants are also encouraged to attend this discussion.

 

ASAD RAZA BIOGRAPHICAL SKETCH

Asad Raza (born in Buffalo, USA; lives in New York and Leipzig) combines experiences, human and non-human beings, and objects in his work. Often exploring the idea of dialogue and rejecting disciplinary boundaries, Raza conceives of exhibitions as metabolic entities composed of active scenarios. For Untitled (plot for dialogue), he installed a tennis-like game in a deconsecrated sixteenth-century church in Milan, complete with coaches and iced tea. Root sequence. Mother tongue–exhibited at the 2017 Whitney Biennial, the Rockbund Museum in Shanghai, and the Grimaldi Forum in Monaco–is a forest of twenty-six living trees with human caretakers as well as objects belonging to them. Schema for a school is an ongoing series of experimental schools realized inside exhibition settings, at the Ljubljana Graphic Art Biennial in 2015, at the Palais de Tokyo in 2016, and at Prelude to the Shed in New York City in 2018. Raza premiered his film Minor History at the International Film Festival Rotterdam in 2019. Currently he is preparing the 34th Kaldor Public Art Project in Sydney, Australia, a new work entitled Absorption. Raza’s works often inhabit or create intimate settings. The Bedroom, first shown at the 2018 Lahore Biennale, creates a temporally indistinct space that invites teenagers to sing and play chess with visitors. For home show, which took place at his apartment in New York, Raza asked artists and friends to intervene in his home life, and gave tours to visitors for the show’s five weeks. Raza also explored exhibition-making as a form of inhabitation at the Villa Empain in Brussels in 2016-7, where he co-curated the shows Mondialité (with Hans Ulrich Obrist), Décor (with Dorothea von Hantelmann and Tino Sehgal), Répétition, and Seeing Zen. With Obrist, he is curating an ongoing series of exhibitions on the legacy of Édouard Glissant, including Mondialité, Trembling Thinking at the Americas Society in New York and Where the Oceans Meet at MDC Museum of Art and Design, Miami. Raza’s collaborative practice includes serving as a dramaturge for group exhibitions such as 2014’s A stroll through a fun palace in the Venice Architecture Biennale, and Solaris Chronicles for LUMA Arles. He is the dramaturge for an ongoing series of exhibitions by the pioneering artist Philippe Parreno. From 2009-2015, he served as producer for Tino Sehgal’s exhibitions, including major presentations at the Guggenheim Museum (2010) and Tate Modern (2012). In 2014 he realized a long-term goal of bringing Sehgal’s works to the ancient center of Athens, Greece. From 2003-2007, he was active as a political activist and organizer in New York. Of Pakistani background, Raza studied literature and filmmaking at Johns Hopkins and New York University, where he helped organize a labor strike in 2005. He has an active book-making practice and has written for Jan Mot NewspaperKaleidoscope, modern matter, n+1NERO, The New YorkerThe New York TimesSpike, and Tennis magazine.

There will be a limited number of seminar participants selected through the open call and will include ASFA students from both the Fine Arts and the Art Theory and History of Art Departments (eligible BA, MA and PhD candidates) as well as external academics, students and art professionals who are interested in the subject.

Maximum number of participants: 12

Interested candidates are invited to submit a proposal (c. 500 words, in English) explaining their motivation in participating in the 1st seminar of the Exhibition Histories series by Asad Raza, as well as on how it will benefit their individual research or practice.

Candidates should also submit a curriculum vitae (max 3 pages).

Applicants might be invited for an interview to discuss their application.

All events will be partly recorded following the consent of speakers and will be published online.

Following the completion of the seminars series during 2019-2021, the organizers are planning an international conference, a new cycle of seminars or lectures on the topic, as well as a publication.

Title of Events and Seminars:

Exhibition Histories from the 17th century to the present

1st seminar WHAT DO EXHIBITIONS DO? by Asad Raza

Application deadline:

Monday, 1 July 2019

1st seminar duration:

Thursday, 5 September – Sunday, 8 September 2019

Arrival in Hydra: Thursday, 5 September 2019 – afternoon

End of seminar: Sunday, 8 September 2019 – afternoon

Seminars location:

Hydra island, ASFA Annexe, Greece

Please send your proposals in English (c. 500 words) along with a short cv at exhibitionstories@gmail.com no later than Monday, 1 July 2019.

The first seminar with Asad Raza will be held in English.

Participation expenses for ASFA students (accommodation at the ASFA annexe, transport, food etc.) will be covered by ASFA, the not-for-profit association Hydra 21 and other sponsors.

External participants (not ASFA students) should cover all their expenses.

[Low cost accommodation at ASFA Annexe will be available, and potentially also other reductions].

There will be no participation fee for the seminars

Applicants will receive a reply by mid-July 2019.

 

The Exhibition Histories from the 17th century to the present events are organised under the auspices of ASFA and in collaboration with Hydra 21.

Hydra 21 is a not-for-profit association. It was founded in November 2016 by a group of inhabitants and friends of Hydra (from Greece and abroad). The association’s primal ambition is to promote the island’s rich cultural inheritance as well as to encourage and support contemporary cultural production. www.hydra21.gr

For more information about the events please contact: exhibitionstories@gmail.com

 

Organizing committee:

Dr Irini Marinaki (art historian, PhD The London Consortium)

Dr Konstantinos J. Stefanis (art historian, Curator at The Benaki Museum – Efstathios J. Finopoulos Collection)

Dr. Eva Fotiadi (art historian and theorist, St Joost Academy of Fine and Applied Arts, The Netherlands)

ASFA Scientific Advisors:

Prof. Nikos Daskalothanassis (Professor of History of Modern and Contemporary Art, Athens School of Fine Arts)

Prof. Zafos Xagoraris (Professor of the Visual Arts Department, Athens School of Fine Arts)


 

Ανοιχτό Κάλεσμα Συμμετοχών – Σεμινάρια στην Ύδρα

«Ιστορίες Εκθέσεων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα»

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών & ΥΔΡΑ 21

 

1ο Σεμινάριο με τον Asad Raza

Τίτλος Σεμιναρίου: WHAT DO EXHIBITIONS DO?

5-8 Σεπτεμβρίου 2019 (ΑΣΚΤ, Σταθμός Ύδρας)

 

Τα σεμινάρια με θέμα «Ιστορίες Εκθέσεων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα» και οι παράλληλες εκδηλώσεις που θα τα πλαισιώσουν, θα περιλαμβάνουν παρουσιάσεις που θα αφορούν τις περιοδικές εκθέσεις τέχνης με ιδιαίτερη εστίαση στις σύγχρονες θεωρητικές και ιστορικές προσεγγίσεις. Θα δοθεί η δυνατότητα στους προσκεκλημένους εισηγητές, που ασχολούνται με το θέμα, να παρουσιάσουν την έρευνα τους αλλά και σ’ ένα ευρύτερο κοινό να ενημερωθεί και να συζητήσει για τις εικαστικές εκθέσεις και την ιστορία τους.

Τα σεμινάρια θα πραγματοποιηθούν στον Σταθμό της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Ύδρα (υπό την αιγίδα της ΑΣΚΤ και σε συνεργασία με το σωματείο ΥΔΡΑ 21).

Οι επίτιμοι προσκεκλημένοι θα οργανώσουν ένα ολιγοήμερο σεμινάριο όπου θα παρουσιάσουν και θα συζητήσουν την πρακτική και την έρευνα τους με μια μικρή ομάδα επιλεγμένων συμμετεχόντων.

Το σεμινάρια θα επικεντρωθούν, αλλά δε θα περιοριστούν, στις παρακάτω θεματικές:

  • Ιστοριογραφία: κοινά ερωτήματα και παράμετροι στη μελέτη της ιστορίας των εκθέσεων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα – προέλευση και εξέλιξη των ερωτημάτων που υποκίνησαν το ενδιαφέρον της μελέτης της ιστορίας των εκθέσεων
  • Αναθεώρηση καθιερωμένων ή και κανονιστικών απόψεων στην ιστορία της τέχνης μέσα από τη μελέτη της ιστορίας των εκθέσεων
  • Η περίπτωση της Ελλάδας: ενδιαφέροντα και παραλήψεις, μελέτες και προοπτικές
  • Πρωτότυπη έρευνα σχετικών αρχείων
  • Προφορικές ιστορίες σχετικές με την επιμέλεια, οργάνωση και την εμπειρία επισκεπτών
  • Εθνικά και διεθνή δίκτυα καλλιτεχνών και συνεργασιών για την οργάνωση εκθέσεων
  • Συλλέκτες, πάτρωνες και ο ρόλος τους στην οργάνωση εκθέσεων
  • Kριτική της τέχνης και ιστορία των εκθέσεων
  • Κατάλογοι εκθέσεων (διαφορετικά είδη και η ιστορική τους εξέλιξη)
  • Κατηγορίες εκθέσεων και η ιστορία τους (μονογραφικές, ομαδικές, αναδρομικές, εκθέσεις καλλιτεχνικών κινημάτων κ.α.)
  • Κριτικές προσεγγίσεις στην «νέα τάση» της ιστορίας των εκθέσεων και της σχετικής βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας
  • Ο σημερινός ρόλος του επιμελητή εκθέσεων ως ερευνητή της ιστορίας των εκθέσεων (δημοσιεύσεις, επανεκθέσεις, αρχεία ιστορικών εκθέσεων κ.α.)
  • Η έκθεση ως έρευνα και «ζωντανό» αρχείο
  • Μεγάλες διεθνείς εκθέσεις
  • Παραγνωρισμένα παραδείγματα ιστορικά σημαντικών εκθέσεων
  • Προπαγάνδα και εθνικές αφηγήσεις μέσω των εκθέσεων
  • Λογοκρισία
  • Εκθέσεις Blockbuster και εμπορευματοποίηση
  • Νέες μορφές διεπιστημονικών εκθέσεων (οι εκθέσεις ως εκπαιδευτικές εκδηλώσεις/public programmes, συνέδρια, συζητήσεις, παρουσιάσεις αρχείων, διαδικτυακές επιμέλειες κ.α.)

 

Το πρώτο σεμινάριο στην Ύδρα θα πραγματοποιηθεί υπό την επιμέλεια του Asad Raza με τίτλο:

WHAT DO EXHIBITIONS DO?

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στο νησί της Ύδρας από την Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019. Θα επικεντρωθεί στο θέμα WHAT DO EXHIBITIONS DO? με διάφορους τρόπους όπως συζήτηση, διάβασμα, σωματικές ασκήσεις και μαγειρική. Θα έχει τη μορφή ενός τετραήμερου εργαστηρίου. Δεν θα υπάρχει λίστα ανάγνωσης, όμως ο Asad Raza θα επιλέξει μερικά αποφθέγματα με βάση το θέμα του σεμιναρίου και θα τα συζητήσει με τους συμμετέχοντες.

 

Την Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019, πριν από την έναρξη των σεμιναρίων στην Ύδρα, θα πραγματοποιηθεί μια δημόσια συζήτηση και παρουσίαση της δουλειάς του Asad Raza στην ΑΣΚΤ στην Αθήνα.

 

ASAD RAZA / Σύντομο Βιογραφικό

Ο Asad Raza (γεν. Buffalo, Η.Π.Α; κάτοικος Νέας Υόρκης και Λειψίας), συνδυάζει στα έργα του εμπειρίες ανθρώπων μαζί με αντικείμενα και διάφορα άλλα όντα. Εξερευνά επίσης συχνά την ιδέα του διαλόγου. Για την έκθεση του Untitled (plot for dialogue) το 2017, εγκατέστησε ένα γήπεδο τένις σε μία εκκλησία του 16ου αιώνα στο Μιλάνο. Στην έκθεση Root sequence. Mother tongue στη Whitney Biennial 2017, στο Rockbund Museum στη Σαγκάη, και στο Grimaldi Forum στο Μονακό, παρουσίασε ένα δάσος από 26 δέντρα μαζί με τους ανθρώπους που τα συντηρούσαν και τα προσωπικά τους αντικείμενα. Το Schema for a school είναι μια σειρά από πειραματικά «μαθήματα» τα οποία πραγματοποιούνται μέσα σε εκθέσεις, όπως στη Ljubljana Graphic Art Biennial το 2015, στο Palais de Tokyo το 2016 και στο Prelude to the Shed στη Νέα Υόρκη το 2018. Ο Raza παρουσίασε πρόσφατα την ταινία του Minor History στο Rotterdam International Film Festival (2019). Αυτή την εποχή εκθέτει ένα καινούργιο έργο για το 34th Kaldor Public Art Project στο Σίδνεϊ, με τίτλο Absorption. Στα έργα του συχνά δημιουργεί προσωπικούς, ιδιωτικούς χώρους όπως το The Bedroom στη Lahore Biennale (2018), όπου έφηβοι προσκαλούσαν τους επισκέπτες σ’ έναν εφήμερο χώρο να τραγουδήσουν και να παίξουν σκάκι. Για το home show που οργανώθηκε στο διαμέρισμα του στη Νέα Υόρκη το 2015, ο Raza προσκάλεσε φίλους και καλλιτέχνες να παρέμβουν στον χώρο του σπιτιού του, όπου ο ίδιος ξεναγούσε για 5 εβδομάδες τους επισκέπτες της έκθεσης. Ο Raza έχει επίσης ασχοληθεί με τις εκθέσεις ως χώρους κατοικίας, στην Villa Empain στις Βρυξέλλες το 2016-7, όπου επιμελήθηκε τις εκθέσεις Mondialité (με τον Hans Ulrich Obrist), Décor (με την Dorothea von Hantelmann και τον Tino Sehgal), Répétition και Seeing Zen. Μαζί με τον Obrist, έχουν επιμεληθεί μια σειρά εκθέσεων αφιερωμένες στον Édouard Glissant (Mondialité, Trembling Thinking στο Americas Society στη Νέα Υόρκη και Where the Oceans Meet στο MDC Museum of Art and Design στο Μιάμι). Ο Raza συνεργάζεται και «σκηνοθετεί» ομαδικές εκθέσεις όπως οι: A stroll through a fun palace στη Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας το 2014 και Solaris Chronicles για το LUMA Arles. Είναι επίσης δραματουργός μιας σειράς εκθέσεων του πρωτοποριακού καλλιτέχνη Philippe Parreno. Την περίοδο 2009-2015, ήταν παραγωγός στις εκθέσεις του Tino Sehgal, που έλαβαν μέρος στα μουσεία Guggenheim Museum (2010) και Tate Modern (2012). Το 2014 πραγματοποίησε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο να παρουσιάσει το έργο του Sehgal This progress στην Ελλάδα, στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας. Από το 2003 μέχρι το 2007, ήταν ενεργός πολιτικός ακτιβιστής στη Νέα Υόρκη. Έχει καταγωγή από το Πακιστάν και σπούδασε λογοτεχνία και σκηνοθεσία στο Johns Hopkins και στο New York University, όπου βοήθησε στην οργάνωση μιας απεργίας το 2005. Έχει συνεργαστεί με τον Hans Ulrich Obrist για το βιβλίο Ways of Curating (2014). Κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στα έντυπα: Jan Mot NewspaperKaleidoscope, modern matter, n+1NERO, The New YorkerThe New York TimesSpike και Tennis magazine. Το βιβλίο του Mondialité: Or the Archipelagos of Édouard Glissant δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Skira το 2018.

Ο αριθμός των συμμετεχόντων που θα επιλεγούν από το ανοιχτό κάλεσμα είναι περιορισμένος.

Οι συμμετέχοντες μπορεί να είναι φοιτητές και των δύο τμημάτων της ΑΣΚΤ (προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί, υποψήφιοι διδάκτορες) αλλά και ακαδημαϊκοί, φοιτητές, επαγγελματίες κ.ά. (εκτός ΑΣΚΤ) από το χώρο των τεχνών.

Ανώτατος αριθμός συμμετεχόντων: 12

Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να στείλουν μια πρόταση (περίπου 500 λέξεις στα αγγλικά) όπου θα αιτιολογούν το κίνητρό τους να συμμετάσχουν στο πρώτο σεμινάριο με τον Asad Raza στην Ύδρα καθώς και τα οφέλη που πιστεύουν ότι θα αποκομίσουν για την προσωπική τους έρευνα και παραγωγή.

Μαζί με την πρόταση οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να καταθέσουν ένα σύντομο βιογραφικό (μέχρι 3 σελίδες αγγλικά ή ελληνικά).

Οι ενδιαφερόμενοι ενδέχεται να κληθούν σε συνέντευξη για να συζητηθούν οι προτάσεις τους.

Οι εκδηλώσεις θα βιντεοσκοπηθούν με την άδεια των ομιλητών και θα δημοσιευθούν σε σχετική ιστοσελίδα.

Στις προθέσεις των διοργανωτών είναι, μετά την λήξη του κύκλου των σεμιναρίων για την περίοδο 2019-2021, η οργάνωση ενός διεθνούς συνεδρίου με θέμα την ιστορία των εκθέσεων καθώς και η έκδοση σχετικού υλικού που θα προκύψει από τις εκδηλώσεις.

Τίτλος Εκδηλώσεων και Σεμιναρίων:

Ιστορίες Εκθέσεων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα

Exhibition Histories from the 17th century to the present

1ο Σεμινάριο WHAT DO EXHIBITIONS DO? με τον Asad Raza

Καταληκτική Ημερομηνία Υποβολής Προτάσεων και Βιογραφικών:

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Διάρκεια Πρώτου Σεμιναρίου:

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019– Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Άφιξη στην Ύδρα: Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019, απόγευμα

Ολοκλήρωση Σεμιναρίου: Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019, απόγευμα

Χώρος Διεξαγωγής Σεμιναρίου:

Ύδρα, Σταθμός ΑΣΚΤ

Οι προτάσεις (περίπου 500 λέξεις στα αγγλικά) καθώς και ένα σύντομο βιογραφικό σας (ελληνικά ή αγγλικά) πρέπει να αποσταλούν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση exhibitionstories@gmail.com μέχρι τη Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019.

Το σεμινάριο με τον Asad Raza θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά.

Τα έξοδα συμμετοχής των φοιτητών της ΑΣΚΤ (διαμονή, μετακίνηση, τρόφιμα στον Σταθμό κ.α.) θα καλυφθούν από την ΑΣΚΤ (χορηγία σε είδος), το σωματείο ΥΔΡΑ 21 και άλλους χορηγούς.

Οι συμμετέχοντες που δεν είναι φοιτητές της ΑΣΚΤ θα πρέπει να καλύψουν οι ίδιοι όλα τους τα έξοδα.

[Θα υπάρξει δυνατότητα διαμονής στον Σταθμό της ΑΣΚΤ στην Ύδρα χαμηλού κόστους καθώς και κάποιες άλλες εκπτώσεις.]

Η συμμετοχή στα σεμινάρια θα είναι δωρεάν για όλους τους επιλεγμένους συμμετέχοντες.

Οι απαντήσεις με τις αποφάσεις της επιτροπής θα ανακοινωθούν μέχρι τα μέσα Ιουλίου του 2019.

Οι εκδηλώσεις και τα σεμινάρια Ιστορίες Εκθέσεων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα τελούν υπό την αιγίδα της ΑΣΚΤ σε συνεργασία με το ΥΔΡΑ 21.

Το ΥΔΡΑ 21 είναι σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2016 από μια ομάδα Υδραίων και φίλων της Ύδρας (από την Ελλάδα και το εξωτερικό) που θέλουν κινητοποιήσουν όλους όσους αγαπούν και ενδιαφέρονται για την Ύδρα, να συνδράμουν σε μια κοινή προσπάθεια για την ανάδειξη και ανάπτυξη του νησιού www.hydra21.gr

Για περισσότερες πληροφορίες στο exhibitionstories@gmail.com

Οργανωτική Επιτροπή:

Δρ. Ειρήνη Μαρινάκη (Ιστορικός της Τέχνης, PhD The London Consortium)

Δρ. Κωνσταντίνος Ι. Στεφανής (Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελητής Μουσείου Μπενάκη-Συλλογή Ε. Φινόπουλου)

Δρ. Εύα Φωτιάδη (Ιστορικός της Τέχνης, PhD University of Amsterdam/St Joost Academy of Fine and Applied Arts, The Netherlands)

Επιστημονικοί Σύμβουλοι ΑΣΚΤ:

Νίκος Δασκαλοθανάσης, Καθηγητής Ιστορίας της Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης (Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, ΑΣΚΤ)

Ζάφος Ξαγοράρης (Καθηγητής, Τμήμα Εικαστικών Τεχνών, ΑΣΚΤ)

Προκήρυξη θέσης ιστορικού τέχνης/επιμελητή #eleusis2021

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

Περιγραφή θέσης

Υπεύθυνος για την επιμέλεια και την οργάνωση παραγωγής των έργων και δράσεων της θεματικής The EU Working Classes, που εστιάζει στην ιστορία και τους σύγχρονους μετασχηματισμούς της εργασίας, στη σύνδεση της τέχνης με τη βιομηχανία, την οικονομία και τους χώρους εργασίας. Επίσης είναι υπεύθυνος για την επιμέλεια και την οργάνωση έργων εικαστικών και παραστατικών τεχνών γενικά. Σε συνεργασία με την Καλλιτεχνική Διευθύντρια και με βάση το πρόγραμμα που έχει περιγραφεί στο φάκελο υποψηφιότητας, αναπτύσσει το σκεπτικό, τη δομή και τη μορφή των έργων και δράσεων εικαστικών και παραστατικών τεχνών, επιλέγει καλλιτέχνες και έργα για το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Ελευσίνας 2021, φροντίζει για την ανάπτυξη διεθνών καλλιτεχνικών συμπράξεων και συνεργασιών με άλλες ΠΠΕ, οργανώνει και παρακολουθεί την υλοποίηση των έργων. Αναζητούμε ένα συνεργάτη στην αρχή ή τη μέση της καριέρας του (έως 45 ετών), με πρωτότυπες ιδέες και ικανό να εργαστεί με όρεξη και ενέργεια για την υλοποίηση του προγράμματος της Ελευσίνας 2021.

Απαραίτητα Προσόντα

– Πτυχίο Ιστορίας Τέχνης.

– Τουλάχιστον 5 χρόνια εμπειρίας στην επιμέλεια διεθνών καλλιτεχνικών δράσεων (όπως διεθνείς εκθέσεις και συναντήσεις)

– Πολύ καλή γνώση του εικαστικού χώρου σε ευρωπαϊκό επίπεδο και δίκτυο επαφών με καλλιτέχνες και πολιτιστικούς φορείς σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες

– Πολύ καλή κατανόηση της φιλοσοφίας και της αποστολής του προγράμματος της Ελευσίνας 2021 και ικανότητα να υπηρετήσει τους σκοπούς του

– Άριστη γνώση ελληνικών και αγγλικών σε προφορικό και γραπτό λόγο

– Διαθεσιμότητα για συχνές μετακινήσεις στο εξωτερικό

– Ευελιξία για νυχτερινή απασχόληση καθώς και απασχόληση το Σαββατοκύριακο, όποτε απαιτείται βάσει του προγραμματισμού της Ελευσίνας 2021

Επιθυμητά προσόντα

– Μεταπτυχιακές σπουδές

– Εμπειρία στο σχεδιασμό και τη διαχείριση του προγράμματος Creative Europe καθώς και άλλων ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης

– Άλλες ξένες γλώσσες

– Εμπειρία και γνώση της Ελευσίνας και της γύρω περιοχής

Kατεβάστε την αίτηση εδω

Για ηλεκτρονική υποβολή συμπληρώστε την αίτηση και επισυνάψετε το βιογραφικό σας καθώς και το portfolio σας (για τους Διευθυντές Σύγχρονης Τέχνης, Τέχνης στο Δημόσιο Χώρο και Πολιτιστικής Βιομηχανίας) και αποστείλετε στο info@eleusis2021.eu

*Οι αμοιβές για όλες τις θέσεις υπάγονται στο ενιαίο μισθολόγιο ως ΝΠΙΔ και αφορούν μέγιστη απασχόληση ορισμένου χρόνου έως και τη λύση της εταιρίας το 2022 χωρίς δικαίωμα μονιμοποίησης σε φορείς του Δημοσίου σύμφωνα με το άρθρο 66 του νόμου 4503/17.

Για απορίες ή διευκρινήσεις μπορείτε να επικοινωνείτε με τα γραφεία της Ελευσίνας 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης στο τηλέφωνο  2105537206, διεύθυνση Χατζηδάκη 44 και Δήμητρος, κτήριο Δημοτικού Μεγάρου 2ος όροφος ή με email στο info@eleusis2021.eu

ΤΕΥΧΟΣ #6 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017

ITT06-EXOF

Το περιοδικό Ιστορία της τέχνης -το μοναδικό στη χώρα μας περιοδικό ακαδημαϊκού και ερευνητικού προσανατολισμού με εξειδίκευση στην ιστορία και τη θεωρία της τέχνης από την Αναγέννηση έως τις μέρες μας- φτάνει στο έκτο τεύχος του (Καλοκαίρι 2017). Πεδίο ανεξάρτητου επιστημονικού διαλόγου, απευθύνεται ταυτοχρόνως και στο συνεχώς αυξανόμενο κοινό των φιλότεχνων, στους φοιτητές, στους καλλιτέχνες, στους συλλέκτες, στους επαγγελματίες του χώρου (επιμελητές μουσείων, χώρων τέχνης, πολιτιστικών φορέων και ιδρυμάτων) και γενικότερα σε όλους εκείνους που επιθυμούν να προσεγγίσουν τα καλλιτεχνικά φαινόμενα με έναν έγκυρο και ουσιαστικό τρόπο αλλά και να ενημερωθούν κριτικά για τις νέες εκδόσεις, τις επιστημονικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, τις εκθέσεις και τα συνέδρια που πραγματοποιούνται εντός και εκτός Ελλάδας.

Στο τεύχος #6, όπου δίνεται έμφαση στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης αλλά και στη σχέση λαϊκής και μοντέρνας καλλιτεχνικής έκφρασης, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ένα άρθρο για τις αυτοπροσωπογραφίες της Θάλειας Φλωρά Καραβία, μιας από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες ζωγράφους, οι «Αφορισμοί» του Έλληνα «εξπρεσιονιστή» Γιώργου Μπουζιάνη, το καταστατικό της Ελληνικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας εν Ρώμη (1865), ένα κείμενο για το περίφημο σπίτι του χτίστη Ροδάκη στην Αίγινα, σημείο αναφοράς για πολλούς αρχιτέκτονες, Έλληνες και μη, ως προεικόνιση των αιτημάτων της μοντέρνας αρχιτεκτονικής καθώς και μια εκτενής έρευνα σχετικά με την υποδοχή του έργου του Θεόφιλου στην Ευρώπη (και τους μύθους που τη συνοδεύουν). Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζεται και η πορεία του γερμανικού κινήματος εφαρμοσμένων τεχνών στις αρχές του 20ού αιώνα που συνδέεται με ό,τι θα μπορούσε να αποκληθεί «κρίση της διανοητικής εργασίας». Στο παρόν τεύχος επίσης, μεταφράζεται για πρώτη φορά ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά κείμενα του κορυφαίου των εικονολόγων Erwin Panofsky, με τίτλο «H προσωπογραφία των Arnolfini» του Jan van Eyck, που αφορά έναν από τους πλέον πολυσυζητημένους ‒και μυστηριώδεις‒ πίνακες της δυτικής παράδοσης, συνεχίζεται η δημοσίευση του δεύτερου και τρίτου από τα περίφημα Προοίμια των Βίων του Giorgio Vasari, ενώ μεταφράζεται, για πρώτη επίσης φορά, η ανάλυση από τον κοινωνικό στοχαστή Pierre-Joseph Proudhon του έργου Οι λατόμοι του Courbet, παράλληλα με την απόφαση του Στρατοδικείου των Βερσαλλιών για την καταδίκη του ζωγράφου εξαιτίας της δράσης του στην παρισινή Κομμούνα του 1871. Φυσικά, η κριτική παρουσίαση σημαντικών εκθέσεων και η βιβλιοκριτική αποτελούν, σε ιδιαίτερη έκταση αυτή τη φορά, ένα από τα πλέον σημαντικά τμήματα του περιοδικού.

[Το τεύχος #6 θα βρίσκεται στα σημεία πώλησης από τις 20 Ιουνίου 2017.]

ΤΕΥΧΟΣ #5 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2016

ITT05-EXOF_01LOW

Κυκλοφόρησε το πέμπτο τεύχος του περιοδικού Ιστορία της τέχνης (καλοκαίρι 2016). Πρόκειται για το μοναδικό στη χώρα μας περιοδικό ακαδημαϊκού και ερευνητικού προσανατολισμού με εξειδίκευση στην ιστορία και τη θεωρία της τέχνης από την Αναγέννηση έως τις μέρες μας. Το περιοδικό, ένα πεδίο ανεξάρτητου επιστημονικού διαλόγου, απευθύνεται ταυτοχρόνως και στο συνεχώς αυξανόμενο κοινό των φιλότεχνων, στους φοιτητές, στους καλλιτέχνες, στους συλλέκτες, στους επαγγελματίες του χώρου (επιμελητές μουσείων, χώρων τέχνης, πολιτιστικών φορέων και ιδρυμάτων) και γενικότερα σε όλους εκείνους που επιθυμούν να προσεγγίσουν τα καλλιτεχνικά φαινόμενα με έναν έγκυρο και ουσιαστικό τρόπο αλλά και να ενημερωθούν κριτικά για τις νέες εκδόσεις, τις επιστημονικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, τις εκθέσεις και τα συνέδρια που πραγματοποιούνται εντός και εκτός Ελλάδας.

Στο τεύχος #5 (Ιούνιος 2016) περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ένα κείμενο για τον διεθνούς φήμης αμερικανό καλλιτέχνη Matthew Barney και το πολύκροτο έργο του Cremaster Cycle, μια αποτίμηση του ρόλου του γλύπτη Γιάννη Παππά ως διευθυντή της ΑΣΚΤ, η δημοσίευση ενός αρχείου που αναδεικνύει το έργο του άγνωστου έως σήμερα καλλιτέχνη ελληνικής καταγωγής Δημητρίου Αναστασάτου, μια εκτενής αναφορά στο θεώρημα της «βελτιωμένης βυζαντινής ζωγραφικής», μια κριτική παρουσίαση της θεωρίας περί ιστορίας της τέχνης ως Bildwissenschaft γραμμένη από τον κορυφαίο γερμανό ιστορικό τέχνης Horst Bredekamp, η παράδοξη ιστορία μιας πλαστής Δανάης του El Greco, μια προσωπική μαρτυρία για τους έλληνες ιστορικούς της τέχνης στο Παρίσι του ’60, τα τρία περίφημα Προοίμια των Βίων του Giorgio Vasari, ένα κείμενο του 17ου αιώνα για την κηδεία του ιταλού ζωγράφου Agostino Carracci στην Μπολόνια, οι επιστολές του Bronzino και του Μιχαήλ Αγγέλου προς τον Benedetto Varchi όπου διατυπώνονται οι απόψεις τους για τη σχέση ζωγραφικής και γλυπτικής (paragone), η πρώτη θεωρητική υποστήριξη της Κρήνης του Marcel Duchamp, του σημαντικότερου ίσως εικονοκλαστικού έργου του 20ού αιώνα, και, φυσικά, βιβλιοκριτική και κριτική παρουσίαση σημαντικών εκθέσεων και επιστημονικών συνεδρίων.

Πρόσκληση Υποβολής Προτάσεων // Για τον Νικόλαο Κάλας #callforpapers

Για τον Νικόλαο Κάλας: Διεθνές Συμπόσιο

Αθήνα, 21-22 Οκτωβρίου 2016

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

 

Ποιητής, κριτικός, θεωρητικός της τέχνης, επιμελητής εκθέσεων – ο Νικόλαος Κάλας αυτοχαρακτηριζόταν «νομάς σοφός». Σε διαρκή επαφή με την αιχμή της πρωτοπορίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, το πολυσχιδές και διεπιστημονικό γραπτό έργο του πηγάζει από ένα ευρύ φάσμα ενασχολήσεων: τη διαμόρφωση του ελληνικού μοντερνισμού, τη σχέση τέχνης και πολιτικής, τον υπερρεαλισμό, τους πρωτόγονους πολιτισμούς, την ανθρωπολογία, την Pop Art, το πορτογαλικό μπαρόκ, το έργο του Hieronymus Bosch (αντικείμενο του magnum opus του Κάλας, που παραμένει ανέκδοτο).

Με σημείο εκκίνησης τις πολιτικές διαμάχες και τις πολεμικές που σηματοδότησαν τον ελληνικό μεσοπολεμικό μοντερνισμό, ο Νικόλαος Κάλας, πολύγλωσσος και κοσμοπολίτης, συντάχθηκε με τις θεωρητικές αναζητήσεις και πολιτικές θέσεις του André Breton στο Παρίσι στο τέλος της δεκαετίας του 1930, όπου και εξέδωσε τη θεωρητική μελέτη Foyers d’Incendie [Εστίες Πυρκαγιάς]· ο Breton αναγνώρισε στον Κάλας ένα από τα πιο λαμπρά πνεύματα της εποχής του και, λίγο αργότερα, από την έναρξη του δεύτερου παγκoσμίου πολέμου, ο Κάλας αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους διαύλους επικοινωνίας των υπερρεαλιστών με πρωτοποριακούς κύκλους καλλιτεχνών και κριτικών στη Νέα Υόρκη. Τη μεταπολεμική περίοδο, ο Κάλας δραστηριοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη κυρίως ως τεχνοκριτικός, συνεργάστηκε με ποιητές όπως ο William Carlos Williams, επιμελήθηκε εκθέσεις και διατηρούσε επαφή με συλλέκτες και γκαλερίστες όπως η Peggy Guggenheim, η Marian Goodman και ο Αλέξανδρος Ιόλας, καθώς και με καλλιτέχνες όπως ο Barnett Newman, ο Jasper Johns, ο Robert Rauschenberg, ο John Cage και ο Marcel Duchamp.

Το συμπόσιο αυτό απευθύνεται σε ερευνητές από τα πεδία της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, της λογοτεχνίας, της θεωρητικής σκέψης και των εικαστικών τεχνών, και επιδιώκει να παρουσιάσει νέες προσεγγίσεις στο πολυσχιδές έργο του Κάλας, αλλά και να αναδείξει πτυχές που έχουν είτε παραγνωριστεί είτε ελάχιστα μελετηθεί. Το συμπόσιο στοχεύει σε μια πολύπλευρη αποτίμηση, που θα απηχεί τη διεπιστημονικότητα του ίδιου του Κάλας.

Οι διοργανωτές προσκαλούν σε υποβολή προτάσεων για εισηγήσεις (διάρκειας 20’) στις παρακάτω θεματικές περιοχές:

Το πρώιμο έργο του Κάλας στα ελληνικά

Το ποιητικό έργο του Κάλας

Η πολιτική σκέψη και δράση του Κάλας

Ο Κάλας και η ψυχανάλυση: η επίδραση της ψυχανάλυσης στην ποίηση και στην τέχνη

Ο Κάλας και ο υπερρεαλισμός, σε συνάρτηση με τον εκλεκτικισμό της σκέψης του

Οι σχέσεις του Κάλας με την εικαστική σκηνή των ΗΠΑ την περίοδο του ψυχρού πολέμου

Οι σχέσεις του Κάλας με τους καλλιτέχνες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τον Barnett Newman και άλλες αναδυόμενες μορφές στην εικαστική σκηνή της Ευρώπης και των ΗΠΑ, όπως ο Jasper Johns, ο Marcel Broodthaers, η Chryssa, ο Takis, ο George Brecht, το κίνημα Fluxus, ο John Cage κ.ά.

Τα δημοσιευμένα κείμενά του σε περιοδικά τέχνης όπως το View, το Tigers Eye, το Artforum, τοArt Magazine, κ.ά.

Η αρθρογραφία του στο Village Voice

Το διδακτικό και εκπαιδευτικό έργο του Κάλας

Οι επιδράσεις από το χώρο της ανθρωπολογίας και οι συνεργασίες του με τη Margaret Mead και τη Ruth Benedict

Οι σχέσεις του με τον André Breton, τον Georges Bataille και το Collège de sociologie

Η συλλογή έργων τέχνης του Κάλας

Επιμέλειες εκθέσεων και οι δραστηριότητές του ως καλλιτεχνικού διευθυντή

Οι συνεργασίες του με την Peggy Guggenheim, τη Marian Goodman, τον Lawrence Alloway και

άλλους ιδιοκτήτες γκαλερί, επιμελητές και συλλέκτες

Το ανέκδοτο magnum opus για τον Hieronymus Bosch

Το ενδιαφέρον του για το μπαρόκ

Ο Κάλας σε αντίστιξη με το πνεύμα του καιρού του: η γενεαλογία της σκέψης του και οι εκλεκτικές συγγένειες με μορφές της δυτικής σκέψης, από τον Παύλο έως τη γενιά των Beat ποιητών

Το συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνουν εικαστικές εγκαταστάσεις σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς και σειρά εργαστηρίων ανοιχτών και στο ευρύ κοινό. Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν υπό την αιγίδα τουΤμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Την εναρκτήρια διάλεξη θα δώσει η Mary Ann Caws, Διακεκριμένη Καθηγήτρια Αγγλικής, Γαλλικής Φιλολογίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας, The Graduate School of the City University of New York με την υποστήριξη του Terra Foundation for American Art.

 

Οι προτάσεις καθώς και σύντομο  βιογραφικό σημείωμα (150 λέξεων) πρέπει να υποβληθούν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση regardingnicolascalas@gmail.com

Προθεσμία υποβολής προτάσεων: 30 Απριλίου 2016

Γλώσσες του συνεδρίου: Αγγλικά και Ελληνικά

 

Διοργανωτές

Σταματίνα Δημακοπούλου ‒ επίκουρη καθηγήτρια Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Βασιλική Κολοκοτρώνη ‒ καθηγήτρια Αγγλικής Λογοτεχνίας, Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης

Ειρήνη Μαρινάκη ‒ ιστορικός τέχνης, διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London

Τερέζα Παπαμιχάλη ‒ εικαστικός, υποψήφια διδάκτωρ, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Βαρσοβίας

Κωνσταντίνος Στεφανής ‒ ιστορικός τέχνης, Συλλογή Φινόπουλου, Μουσείο Μπενάκη·· διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London.

Το συμπόσιο θα διεξαχθεί στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών σε συνεργασία με τον Βασίλη Βλασταρά.

(for English press here)

Regarding Nicolas Calas – An International Symposium #callforpapers

Regarding Nicolas Calas

*An International Symposium

Athens School of Fine Arts, National and Kapodistrian University of Athens

21-22 October 2016

 

Poet, critic, curator, and theoretician Nicolas Calas’s work spanned the formation of modernism in Greece, the theoretical and political orientation of French Surrealism in the late 1930s, Surrealism’s American interlude in the 1940s, and the directions of postwar art in the US. This symposium seeks to open Calas’s theories and practice to a broader public and invites proposals from scholars and creative artists to reflect upon the contexts of his theoretical, critical, poetic output, as well as his curatorial practice and involvement within the art world. Addressing this important yet for a time neglected or mythologised figure of the transcontinental avant-garde, this symposium aims to reappraise Calas and present new work on under-researched angles and hitherto unexplored connections with artists, critics, and scholars of his own time. The intention is to explore the important interfaces of Calas’s writings on art, theory, his poetry and politics, and engage with him as a ‘nomadic sage’ moving across and within different cultures and critical idioms.

 

Parallel events will also comprise a series of workshops and an exhibition that will be hosted at the Athens School of Fine Arts. The workshops will be organised under three thematic clusters, poetics, politics, paradox, and will invite practicing artists who work in different media to respond to the diverse contexts of Calas’s work and engage with The Elena and Nicolas Calas archive that is held in The Nordic Library in Athens. The symposium will coincide with the opening of the exhibition that will present work produced in the workshops.

 

Plenary speaker: Mary Ann Caws, Distinguished Professor of Comparative Literature, English and French, The Graduate School of the City University of New York

Please send proposals (250 words) for 20-minute papers together with a short bio note to regardingcalas@gmail.com by April 30, 2016.

 

Possible lines of enquiry ‘regarding Nicolas Calas’ may include:

 

  • Politics, poetry and psychoanalysis and their influence on Calas’s thought and practice
  • Surrealist affinities and Calas’s eclecticism and unique voice

The American art scene during the Cold War

  • The contexts of Abstract Expressionism, Calas’s participation at The Club, his exchange with Barnett Newman and other up-and-coming artists of the European and American art scenes such as Jasper Johns, Marcel Broodthaers, Chryssa, Takis, George Brecht, Fluxus, John Cage et al.
  • Calas’s writings for art magazines such as View, Tiger’s Eye, Artforum, Art Magazine et al.

Calas in the Village Voice

  • Calas as educator
  • The influence of anthropology and his collaborations with Margaret Mead and Ruth Benedict
  • Calas’s relation to Breton
  • Calas’s relation to Bataille and the Collège de sociologie
  • Calas as collector, curator and art director of various galleries, including his close relationship with Peggy Guggenheim, Marian Goodman, Lawrence Alloway,  and other gallerists, curators and collectors
  • His unfinished magnus opus on Hieronymus Bosch
  • Calas across and against the grain: affiliations and genealogies from St Paul to the Beats
  • Calas and the baroque

 

Regarding Nicolas Calas is organised by Mata Dimakopoulou, (National and Kapodistrian University of Athens), Vassiliki Kolocotroni, (University of Glasgow), Irini Marinaki, (Art Historian, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Tereza Papamichali, (Phd candidate in Fine Art, Academy of Fine Arts in Warsaw), Konstantinos Stefanis, (Art Historian, Finopoulos Collection, Benaki Museum, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Vassilis Vlastaras (Athens School of Fine Arts)

(for Greek press here)

 

The Museum in the Global Contemporary – Debating the Museum of Now

Museum Studies at Leicester 50th Anniversary Conference

20-22 April 2016

The Museum in the Global Contemporary: Debating the Museum of Now 

Global Contemporary Draft 3 Programme

Contributors

*This is a general Museum Studies conference. It is not concerned with any single perspective and thus this is an open – and open-minded – call. It might, however, be useful to ground this notion of the ‘global contemporary’ a little. So here are just a few ways to think about it:

The mobility of people and things

Consider the implications and opportunities of our new mobility. We are less culturally isolated and more likely to exist in multicultural societies. But the movement of people has other complexities. We live in an era of human displacement, economic migration and asylum-seeking. Demographic change, social media, and foreign policy have produced threats from rising nationalism to political extremism and global terrorism. Global capitalism has produced new power structures, the evasion of corporate responsibility, neo-colonialism and homogenising cultural change. Museums have faced up to this by being active in building social cohesion and integration, protecting identities, and acting in cultural exchange and cultural diplomacy. Museums have developed new international collaborations, challenged the politics of majority in favour of disenfranchised groups and embraced new forms of collection mobility and access. Museums may rarely work at the level of international headlines but instead can have a powerful effect at community level. What models, innovations, and opportunities exist in this complex mobile world?

Perceptions of ourselves and others

The Global Contemporary is not simply about mobility. It also affects perception. It opens up new influences in the conception, management and business operation of the museum. It has provided a new context for global acts of professionalisation and standardisation, and for the dissemination of models of practice and museological research. It has made museum and heritage practitioners and communities increasingly aware of the uniqueness of specific cultures and the threats posed by globalisation and social change. It has also exposed the damaging consequences of tourism and heritage, and called for new models of engagement. Globally it has been possible to know, and conceive of, the individual in distant cultures. The exotic Other has been displaced. The world has been increasingly humanised. The world is no longer to be read or understood through dominant Western cultural models. There is a new global cultural awareness that situates national minorities in the context of international politics. Global visibility also exposes to a wider audience matters of social injustice, indigenous rights, and racial and religious discrimination. If museums possess a new global visibility to what extent can they disseminate the core values of peaceful and cohesive societies built on local cultural values? To what extent do they offer an alternative worldview to that played out in world politics?

The conceptualisation of performances and audiences

The Global Contemporary also transforms how we think about museum media, audiences and markets. Today, it is possible for the city exhibition to become the global app, the local loans scheme can realise global ambitions, the material collection can be experienced as virtual and augmented reality, the temporary exhibition might seek crowd funding, and so on. The local audience might now be a medium for global reach, as the audience becomes participant and advocate. Museums everywhere now have access to expertise. In a world where few audiences are isolated from world media, how does the role of the local museum change? How does the global potential of a local project affect its conception and scale?

Strange Cities: Athens #sgt #ExhibitionReview

Παράξενες πόλεις: Αθήνα

20 Απριλίου – 28 Ιουνίου 2015

Διπλάρειος Σχολή (πλ. Θεάτρου 3)

1. H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

 

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον στις εκθέσεις που πλέον πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, είναι σαφώς η –σχεδόν αναπόφευκτη πια– πολυσήμαντη κριτική προσέγγιση που επιβάλλουν. Ίσως επειδή οι καιροί είναι ιδιαίτεροι, ίσως επειδή οι συνθήκες και οι υπάρχουσες δομές είναι ιδιότυπες.

Η έκθεση «Παράξενες πόλεις: Αθήνα» (“Strange Cities: Athens”)[1] διοργανώθηκε από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση στη Διπλάρειο Σχολή[2].

Έχοντας ήδη γνωστοποιηθεί ότι η Αθήνα θα (συν)υπάρξει έδρα της Ντοκουμέντα του Κάσσελ (“Documenta 14: Learning From Athens”[3]) το 2017, είναι σαφές ότι η πόλη αυτή πλέον αποτελεί ένα καίριο γεωγραφικό και πολιτισμικό σημείο διεθνούς ενδιαφέροντος, στοιχείο που μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί.

Την ίδια αυτή περίοδο στη χώρα έχουν προκύψει πολύμορφα ζητήματα πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης σε πολιτιστικούς φορείς, ιδρύματα, μουσεία και οργανισμούς που σχετίζονται με τη σύγχρονη εικαστική σκηνή[4]· για το λόγο αυτό, εκθέσεις όπως οι «Παράξενες Πόλεις: Αθήνα», απαιτούν διττή προσέγγιση, προκειμένου κανείς να είναι δίκαιος και αντικειμενικός απέναντι σε έργα, καλλιτέχνες, αλλά και επιμελητές, συνεργάτες., διοργανωτές. Για το λόγο αυτό, η κριτική αυτής της έκθεσης δεν είναι μία, αλλά στην ουσία δύο: μία προσέγγιση αφορά στα έργα, στο στήσιμο, στη διαχείριση του πεδίου της έκθεσης καθαυτής, ενώ μια δεύτερη αφορά στη διαχείριση της έκθεσης, εντός των συνθηκών της πόλης στην οποία και αναφέρεται.

Η επιμελητική ομάδα Double Decker (Wilhelm Finger, Μελίτα Σκαμνάκη) με έδρα το Λονδίνο, με διεθνή και εδραιωμένη δραστηριοποίηση στο πεδίο των εφαρμοσμένων, κυρίως, τεχνών[5], αποφάσισε να ενεργοποιήσει ένα ενδιαφέρον σκεπτικό, αρχαιολογικής-ανθρωπολογικής βάσης και λογικής: χρησιμοποίησε ‘σπαράγματα’ πολιτισμού, τα οποία –με ποικίλους συνειρμούς– αφορούν στην πόλη της Αθήνας. Πιο συγκεκριμένα, ζητήθηκε από 25 καλλιτέχνες, που ζουν στο εξωτερικό και ποτέ δεν επισκέφθηκαν την Αθήνα, να δημιουργήσουν ένα έργο για αυτήν. Προκειμένου να έχουν αφορμές προσέγγισης της πόλης[6], τους δόθηκε ένα κουτί «ερεθισμάτων», χωρίς ωστόσο καμία εικόνα της Αθήνας. Ειδικότερα, περιείχε τα παρακάτω:

  1. Το ποίημα «Γιασεμί» του Γιώργου Σεφέρη
  2. Δύο κεφάλαια από το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη Η Αθήνα της μίας διαδρομής
  3. Το τραγούδι «Μια πόλη μαγική» του Μάνου Χατζιδάκι
  4. Το μουσικό κομμάτι «2» του Κωνσταντίνου Βήτα από την ομώνυμη παράσταση
  5. Μια συνταγή για γεμιστά
  6. 12 αρχεία ήχων της πόλης της Αθήνας

Το υλικό βρισκόταν και στη διάθεση του επισκέπτη στην είσοδο της έκθεσης.

Η επιλογή αυτών των «σημείων» της πόλης, με μια πρώτη ανάγνωση, είναι επαρκώς ενδιαφέρουσα, αφενός μεν γιατί φανερώνει τις κατευθύνσεις που ενδιαφέρουν την επιμελητική ομάδα, αφετέρου δε γιατί επιχειρεί να αποτινάξει τις στερεοτυπικές συσχετίσεις με τη συγκεκριμένη πόλη: στέκεται μακριά από τις τυπικές αρχαιολαγνικές ταυτίσεις και ενεργοποιεί μια εκ νέου δυναμική αντιμετώπισης αυτού του εξ-αποστάσεως-εργαστηρίου «έμπνευσης». Επελέγησαν, λοιπόν, 25 και πλέον καλλιτέχνες, που δραστηριοποιούνται σε διάφορα πεδία των εφαρμοσμένων τεχνών και, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια των επιμελητών, έχουν «εμφανείς επιρροές από τη μόδα»[7]. Σε μια δεύτερη ματιά, είναι ευδιάκριτη (όσο, ενδεχομένως και εύλογη) μια αποσπασματικότητα και μια ελαφρότητα, που δεν περνούν απαρατήρητες, ειδικά αν κάποιος παρακολουθήσει και την πορεία και διάρθρωση της έκθεσης με τα έργα που προέκυψαν.

Πιο συγκεκριμένα, οι προσεγγίσεις των καλλιτεχνών –ερμηνείες/μεταφράσεις των ερεθισμάτων που οι επιμελητές πρότειναν– ανταποκρίνονται ιδιότυπα, εντέλει, στο σκεπτικό: στο σύνολό τους τα έργα στέκονται ως απολύτως ελεύθερες μεταφράσεις της ιδέας της Αθήνας, με εμφανές πάντα το ιδίωμα κάθε καλλιτέχνη, όπως π.χ. τα μαγικά κολάζ του Seb Jarnot, οι φωτογραφικές μεταλλάξεις της Amy Friend, τα εντυπωσιακά διαδραστικά έργα της ομάδας Amana, η μινιμαλιστική και τρυφερή φωτογραφική προσέγγιση της Angela Moore.

Συχνά, αυτές οι μεταφράσεις έχουν μια εύλογη ροπή στο να δομούνται πάνω σε στερεότυπα που οι καλλιτέχνες είχαν ήδη σχηματισμένα για την Αθήνα (ίσως για και την Ελλάδα, συνολικότερα), όπως π.χ. το ψηφιακό κολάζ των Craig Redman & Karl Maier, η ευφυής βιντεο-εγκατάσταση του Fernanda Rappa, οι μαγικές εικονογραφήσεις του Tom Radclyffe, ή το χαριτωμένο animation της Emma Löfström.

Προς το τέλος δε, της περιήγησης στην έκθεση, περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη τον επισκέπτη, η βιντεο-εγκατάσταση του φωτογράφου Χρήστου Σαρρή: έκπληξη, καθώς δεν αναφέρεται ή διευκρινίζεται με κάποιον τρόπο πουθενά η συμμετοχή του στην έκθεση και ευχάριστη, γιατί πρόκειται για μια ευφυή καταγραφή σκέψεων σχετικά με την Αθήνα, από Έλληνες άλλων περιοχών, που ποτέ δεν την έχουν επισκεφθεί.

Για τον επισκέπτη, ειδικότερα, υπήρχε στο τέλος της διαδρομής κι ένα αυτοσχέδιο στούντιο, προκειμένου να μπει και το κοινό στη διαδικασία να στήσει το δικό του φωτογραφικό σκηνικό, με αφορμή την πόλη της Αθήνας –πάντα με τη βοήθεια των εξυπηρετικότατων εποπτών της έκθεσης.

Το υλικό τεκμηρίωσης (ένα έντυπο χωρίς εκτενείς αναφορές στα έργα, όσο περισσότερο στο σύνολο της έκθεσης και στο πρόγραμμα δράσεων όλης της διοργάνωσης και διαθέσιμο ψηφιακά επίσης στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης) ήταν περιορισμένο, ωστόσο για τον επισκέπτη ήταν πολύ βοηθητική η παρουσία κειμένων για κάθε έργο και βιογραφικών στοιχείων για κάθε καλλιτέχνη μέσα στον εκθεσιακό χώρο.

2. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Adam Dix_αριστερά και του Kit Miles Studio_δεξιά

Άποψη του εκθεσιακού χώρου με έργα του Adam Dix (αριστερά) και του Kit Miles Studio (δεξιά)

3. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Michael Mann

Άποψη του εκθεσιακού χώρου. Διακρίνονται έργα του Michael Mann

Στρέφοντας κανείς την προσοχή στο σύνολο της έκθεσης και στη δομή της, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι η επιμέλεια έχει πολλές ιδιαιτερότητες, άλλοτε λογικές, άλλοτε, όμως, παράδοξες. Πιο συγκεκριμένα, είναι λογικό για έναν χώρο δύστροπο, σε κακή κατάσταση και με απομεινάρια προηγούμενων χρήσεων και εκθέσεων, να σχηματιστεί μια εκθεσιακή διαδρομή, η οποία λειτούργησε αποτελεσματικά: υπήρχαν πάγκοι για ξεκούραστα διαλείμματα, επαρκής και σαφής σήμανση, ευανάγνωστες λεζάντες τεκμηρίωσης των έργων (σε πολύ μεγάλες διαστάσεις). Αλλά και οι παραδοξότητες δεν έλειπαν: οι λευκές μεταλλικές κατασκευές που στήθηκαν, πάνω στις οποίες αναρτήθηκαν πολλά από τα έργα, ήταν εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων και, παρά την προσπάθεια που έγινε να συμπληρώνονται από τμήματα-διαδρόμους λευκού μουσαμά στο δάπεδο, η απόπειρα εντέλει δεν κατασκεύαζε έναν πιο φιλόξενο χώρο. Μπορεί να υπήρξαν πολλοί και ίσως δικαιολογημένοι οι λόγοι μια τέτοιας επιλογής, αλλά στο σύνολό τους δεν ανέδειξαν τα ίδια τα έργα. Σε άλλες περιπτώσεις, πίσω από ένα έργο υπήρχε π.χ. ένα παράθυρο, ένα καλοριφέρ ή ένας χάρτης της Ελλάδας. Παρότι κανείς αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που έχει το στήσιμο μιας έκθεσης σύγχρονης τέχνης σε έναν χώρο όπως αυτός, σαφώς και δινόταν η εντύπωση ότι το κτήριο εντέλει δεν είχε ληφθεί επαρκώς υπόψη ούτε από τους αρχιτέκτονες που ανέλαβαν το σχεδιασμό, ούτε από τους επιμελητές. Παρουσιάστηκαν έργα κατά τρόπο τέτοιο, ώστε συχνά να φωτίζονται και από το εξωτερικό φως της μέρας, από τα μεγάλα παράθυρα του κτηρίου και η ανά περιπτώσεις αντανάκλαση σε εμπόδιζε να δεις το έργο. Για μια σειρά κατασκευών και δομών, που σαφώς φαίνεται να προέκυψαν με αρκετή μελέτη και υψηλό προϋπολογισμό, οι προσδοκίες –εύλογα υψηλές– δεν ικανοποιούνταν.

Ως προς τις τακτικές και τις στρατηγικές της συγκεκριμένης έκθεσης, σαφώς και είναι πολύ σημαντική η πλαισίωσή της από πολλές και καλά προγραμματισμένες δράσεις, πολύμορφη και καλοδομημένη προβολή[8]. Ορισμένες δράσεις διατήρησαν τη λογική της διαδραστικότητας και της εμπλοκής με την πόλη σε επαρκές επίπεδο, όπως π.χ. οι «Αόρατες Διαδρομές» σε συνεργασία με το περιοδικό «Σχεδία», η «Αθήνα των Περιηγητών» σχετικά με περιηγητές προηγούμενων αιώνων, καθώς και όλα τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά (μεταξοτυπίας, animation κ.ά.). Άλλες ήταν πιο επιφανειακού χαρακτήρα και πιο ψυχαγωγικής λογικής: το «Φτιάξε το δικό σου ‘βρώμικο’» ή το «Bike Cities: Ποδηλατικές διαδρομές στην Αθήνα που οδηγούν στην έκθεση Strange Cities», θυμίζουν μια προσέγγιση της πόλης τουριστική, που ψηλαφεί μεν ευχάριστα, όμως δεν αγγίζει ουσιαστικά το χαρακτήρα της Αθήνας.

Εντέλει, υπήρξε περισσότερο εμφανής μια εξωραϊστική διάθεση στην προσέγγιση της πόλης, παρά μια προσέγγιση διεισδυτική στην ουσία της. Αυτό το χαρακτηριστικό, καθόλου κακό σε επίπεδο αρχικών προθέσεων, μοιάζει ωστόσο ακατάλληλο και αταίριαστο με τη δεδομένη χρονική περίοδο για τη συγκεκριμένη πόλη, που στέκεται όντως ‘παράξενη’, απέναντι στην παρούσα πραγματικότητα, έχοντας και πολλές ανοιχτές πολιτισμικές και κοινωνικές πληγές.

Δεν είναι, φυσικά, υποχρεωτικό, οι πληγές μιας πόλης να διαφαίνονται μέσα από εκθέσεις εφαρμοσμένων τεχνών. Από την άλλη όμως, δε γίνεται και να κρύβονται «κάτω από το χαλί», με τον εξωραϊσμό ενός ορόφου, στη Διπλάρειο Σχολή, σε μια γειτονιά όπως η πλατεία Θεάτρου (που έχει τη δική της εντελώς διαφορετική ζωή και τον ιδιότυπο χαρακτήρα), μέσα από τη γνώριμη και προβλέψιμη λογική του gentrification στο κέντρο της Αθήνας.

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών υποστηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία και αυτό ήταν, είναι και θα παραμείνει από μόνο του εξαιρετικά σημαντικό, σπουδαίο και αναγκαίο. Εντούτοις, ίσως είναι σκόπιμο, τα κριτήρια κάθε καλλιτεχνικής παρέμβασης που αναλαμβάνει, ειδικά όταν αυτή στρέφεται στον περίπλοκο αστικό και πολιτισμικό χαρακτήρα μιας πόλης και σε συγκεκριμένες εποχές, να είναι επικεντρωμένα και σε άλλα δεδομένα της πραγματικότητας. Έτσι, θα μπορεί πραγματικά να προσφέρει στην πόλη ουσιαστικά και όχι αποσπασματικά και να επιβεβαιώνει την χορηγική της δράση με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα «για την κοινή εμπειρία που λέγεται πόλη», παραθέτοντας τα εύστοχα λόγια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου από το χαιρετισμό της στο έντυπο της έκθεσης[9].

Αρετή Λεοπούλου [leopareti@gmail.com]

Ιστορικός τέχνης – Επιμελήτρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη)

 

[1] Πληροφοριακό υλικό στο website της ΣΓΤ: http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1834 (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[2] Πρβ. και http://www.diplareios.edu.gr/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[3] Άρθρο της Zoë Lescaze, “Documenta 14 Will Be Held in Athens and Kassel”, ARTnews (online), 06/10/2014: http://www.artnews.com/2014/10/06/documenta-14-will-be-held-in-athens-and-kassel/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[4] Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα διοικητικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα του ΕΜΣΤ μέσα στο χειμώνα του 2014-15 (πρβ. και «Ανοιχτή ρήξη ανάμεσα στο Δ.Σ του ΕΜΣΤ και την Διευθύντρια Αννα Καφέτση», Το Βήμα, 15/10/2014: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=641549 και Δημήτρης Ρηγόπουλος, «Θα χάσει το ραντεβού και με το 2015 το ΕΜΣΤ;», Καθημερινή, 05/06/2015: http://www.kathimerini.gr/818031/article/politismos/eikastika/8a-xasei-to-rantevoy-kai-me-to-2015-to-emst) ή όσα προέκυψαν μέσα από αλλαγές κυβερνήσεων/υπουργών τον τελευταίο χρόνο, πρβ. και Άντζελα Δημητρακάκη, «Αριστερά και σύγχρονη τέχνη: Προς έναν δημόσιο διάλογο για την ‘πρώτη φορά’», Popaganda.gr, 21.05.2015: http://popaganda.gr/aristera-ke-sigchroni-techni-pros-enan-dimosio-dialogo-gia-tin-proti-fora/ (Πρόσβαση: 22/05/2015)

[5] Πρβ. και το website τους http://www.double-decker.org.uk/profile/

[6] «Ένα κουτί έμπνευσης στάλθηκε στους καλλιτέχνες αυτούς με σκοπό να αφυπνίσει τη φαντασία τους και να την κατευθύνει στους δρόμους μιας πόλης, που κανένας τους δεν έχει δει, αλλά όλοι φέρουν στο φαντασιακό τους» και έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)

[7] Ό.π., έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”

[8] Είναι χαρακτηριστική, της επιτυχημένης προβολής, η πληθώρα εικόνων και πληροφοριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά την έκθεση και τις δράσεις της π.χ. με τη χρήση του hashtag #ΙΙΕΚ ΔΙΠΛΑΡΕΙΟΣ, π.χ.: https://instagram.com/explore/locations/436607558/ (Πρόσβαση: 21/08/2015)

[9] Πρβ. και πρώτη σελίδα στο έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)

ΤΕΥΧΟΣ #3 ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2014

cover#3

Κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος του περιοδικού Ιστορία της τέχνης (Χειμώνας 2014-2015). Πρόκειται για το μοναδικό στη χώρα μας περιοδικό ακαδημαϊκού και ερευνητικού προσανατολισμού με εξειδίκευση στο πεδίο της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης από την Αναγέννηση έως τις μέρες μας. Το περιοδικό, ένα πεδίο ανεξάρτητου επιστημονικού διαλόγου, απευθύνεται ταυτοχρόνως και στο συνεχώς αυξανόμενο κοινό των φιλότεχνων, στους φοιτητές, στους καλλιτέχνες, στους συλλέκτες, στους επαγγελματίες του χώρου (επιμελητές μουσείων, χώρων τέχνης, πολιτιστικών φορέων και ιδρυμάτων) και γενικότερα σε όλους εκείνους που επιθυμούν να προσεγγίσουν τα καλλιτεχνικά φαινόμενα με έναν έγκυρο και ουσιαστικό τρόπο αλλά και να ενημερωθούν κριτικά για τις νέες εκδόσεις, τις επιστημονικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, τις εκθέσεις και τα συνέδρια που πραγματοποιούνται εντός και εκτός Ελλάδας.

Στο τεύχος #3 (Δεκέμβριος 2014) το περιοδικό διευρύνει τον ορίζοντά του προς μια περιοχή που ανέκαθεν διατηρούσε με την ιστορία των εικαστικών τεχνών μια περίπλοκη σχέση: την ιστορία της αρχιτεκτονικής. Στο παρόν τεύχος περιλαμβάνεται λοιπόν η συναρπαστική ιστορία των CIAM, των Διεθνών Συνεδρίων Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής, κατά την πρώτη –μεσοπολεμική– περίοδο της λειτουργίας τους. Το περιοδικό συμμετέχει επίσης –με κριτική διάθεση– στον εορτασμό του «Έτους Γκρέκο»– φιλοξενώντας ένα κείμενο του καθηγητή Fernando Marías, ενός από τους κορυφαίους μελετητές του έργου του Θεοτοκόπουλου (το κείμενο δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά). Ακολουθεί μια νέα προσέγγιση για τη σχέση αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα, ένα κείμενο για τις ελληνικές συλλογές έργων τέχνης στις πρώτες δεκαετίες 20ού αιώνα, μία άγνωστη συνεργασία του Γιάννη Τσαρούχη με το περιοδικό Ερυθρός Σταυρός της Νεότητος, όπου περιλαμβάνεται ίσως το πιο πρώιμα (1927) δημοσιευμένο έργο του, η ελληνική μετάφραση μιας βιογραφίας, είναι η πρώτη, του Μιχαήλ Αγγέλου που έγραψε στα λατινικά ο Paolo Giovio, μια επιστολή (1470) του ζωγράφου Francesco del Cossa στον Δούκα Borso d’Este, τεκμήρια για τη σχέση του Λύσανδρου Καυταντζόγλου με την Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη και, φυσικά, κριτική παρουσίαση σημαντικών εκθέσεων και βιβλιοκριτική καθώς και η παρουσίαση πρόσφατων επιστημονικών συνεδρίων. Τέλος, πρέπει να τονισθεί η σημασία μιας πρωτότυπης καταγραφής που περιλαμβάνεται στο παρόν τεύχος: δημοσιεύεται εδώ ο κατάλογος των διδακτορικών διατριβών περί νεότερης τέχνης που υποστηρίχτηκαν σε ελληνικά ΑΕΙ μεταξύ των ετών 1973 και 2013· χαρτογραφείται έτσι για πρώτη φορά αυτό το ειδικό πεδίο όπως προκύπτει από την ακαδημαϊκή έρευνα τα τελευταία 40 χρόνια.

Τη διεύθυνση του περιοδικού έχει ο Νίκος Δασκαλοθανάσης, καθηγητής ιστορίας της τέχνης στην ΑΣΚΤ, ενώ τη συντακτική ομάδα απαρτίζουν ο Παναγιώτης Ιωάννου, επίκουρος καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, η Τιτίνα Κορνέζου, επίκουρη καθηγήτρια ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και η Άννυ Μάλαμα, επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης.

Το περιοδικό κυκλοφορεί κάθε χειμώνα και καλοκαίρι από τις εκδόσεις futura και βρίσκεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία όλης της χώρας.