Category Archives: reblogging

A Major Greek Artist Gets His First US Retrospective at Wrightwood 659 #YannisTsarouchis @hyperallergic

A broad survey of Yannis Tsarouchis’s intimate, contemplative oeuvre is on view at the Chicago art space through July 31.

[*the exhibition is curated by Androniki Gripari, Chair of the Yannis Tsarouchis Foundation in Athens, and Adam Szymczyk, former Artistic Director of Documenta 14 in Athens and Kassel (2013–2017). It is made possible by the Alphawood Foundation Chicago.]

👉 https://hyperallergic.com/645042/major-greek-artist-yannis-tsarouchis-first-us-retrospective-wrightwood-659/

Yannis Tsarouchis, «Youth Asleep by the Sea» (1965), watercolor on paper, 24 x 31.5 cm (all images © Yannis Tsarouchis Foundation)

 

Francis Bacon’s Frightening Beauty #books #goodreads #TheNewYorker #reposting

Bacon in his studio in 1962. He wanted his pictures to leave “a trail of the human presence and memory trace of past events as the snail leaves its slime.”Photograph by Irving Penn / © Condé Nast




Books
May 24, 2021 Issue
Francis Bacon’s Frightening Beauty
Obsessed with the body and its torments, the artist said that he wanted to strike the viewer’s “nervous system.”
By Joan Acocella
May 17, 2021
👇
https://www.newyorker.com/magazine/2021/05/24/francis-bacons-frightening-beauty?utm_source=twitter&utm_medium=social&utm_campaign=onsite-share&utm_brand=the-new-yorker&utm_social-type=earned






Beyond Abstract Expressionism: MoMA Rethinks the Art of the 1950s #exhibitionreview #NYT #reposting

Uche Okeke’s drawing “Design for Iron Work I” (1959) in the show “Degree Zero: Drawing at Midcentury” at the Museum of Modern Art.Credit…Uche Okeke and Skoto Gallery; Museum of Modern Art

CRITIC’S PICK

Beyond Abstract Expressionism: MoMA Rethinks the Art of the 1950s

A selection of 79 drawings from the collection recasts the most celebrated decade in American art as less American.

By Roberta Smith 👉 https://www.nytimes.com/2021/05/07/arts/design/moma-1950s-drawings-review.html

ISSUE 1 OF THE NEW JOURNAL ART EAST CENTRAL IS NOW OUT! 🤓 @CRAACE1918_39

We are proud to launch Art East Central as a journal that will act as a forum for scholarly articles and discussion on the art, architecture and design of East Central Europe since 1800. It will be the only such journal in English, and its aim is to disseminate knowledge and stimulate debate about the art and culture of a large geographical region that, for many, remains terra incognita.

Art East Central is an English-language, open access, peer-reviewed journal that will also include book and exhibition reviews, reports and occasional discussion forums.  The international editorial board and a rigorous, double-blind peer review process ensure the high quality and originality of the published texts.

The first issue is now available at arteastcentral.eu. It includes articles on Károly Kós, Lajos Kozma, and Neo-Baroque design in interwar Hungary; the visual intermodernism of Karel Čapek’s Letters from England; the idea of the garden city and its migration to the Czech lands; Lajos Vajda and the Russian idea of universalism; as well as reviews of books on art history writing in Greece; the Department of Art History at Charles University in Prague; women and the Wiener Werkstätte; and abstraction in Hungary.

Art East Central welcomes articles and reviews to be considered for future issues at journal@arteastcentral.eu.  We are particularly interested in contributions that adopt a transnational approach, examining practices, ideas and traditions that cross the political, linguistic, ethnic, and cultural boundaries of the region. Interdisciplinary approaches, as well as reflection on the particular challenges this region raises for relevant academic practices, are also encouraged. Submissions from graduate students are welcome.

[ You can follow Art East Central on Twitter:  ‎@CRAACE1918_39 or Like the page on Facebook: https://www.facebook.com/CRAACE.1918.1939/ ]

Christmas at Midcentury, When Aluminum Trees Replaced Victorian Evergreens #books @hyperallergic

Paul Rand’s illustration for El Producto Cigars, “Santa’s favorite cigar” (1953-54), offset lithograph on paper (courtesy Cooper Hewitt, Smithsonian Design Museum/Art Resource, New York, photo by Matt Flynn)

A new book by Sarah Archer explores the influence of the Space Race and Cold War on America’s midcentury Christmas celebrations.

Book review by Allison Meier 👉 https://hyperallergic.com/346592/midcentury-christmas/?utm_content=buffer0d1f4&utm_medium=social&utm_source=twitter&utm_campaign=buffer

Tracey Emin / Edvard Munch | Exhibition | Royal Academy of Arts

Daniel Cordier et l’art : l’héritage immense d’un autodidacte 🎧🎥 #franceculture

26/11/2020 (MIS À JOUR À 06:50)

Par Anne Lamotte

C’est cette après-midi qu’un hommage national est rendu dans la cour des Invalides à Daniel Cordier, Compagnon de la Libération, ancien secrétaire de Jean Moulin qui l’initie à l’art. Après la guerre, il devient un formidable collectionneur, directeur de galerie et mécène.

Daniel Cordier, au premier plan, et Jean Dubuffet à l'inauguration de la galerie de Francfort le 9 décembre 1958
Daniel Cordier, au premier plan, et Jean Dubuffet à l’inauguration de la galerie de Francfort le 9 décembre 1958• Crédits : Richard Koll – Maxppp

Quand Daniel Cordier rencontre Jean Moulin à Lyon en 1942, il a 22 ans et n’a jamais mis les pieds dans un musée. De son côté, le préfet est un passionné. Il dessine, collectionne, choisit notamment “marchand d’art” comme couverture, ouvre même une galerie à Nice. L’art devient alors un sujet de conversation récurrent entre les deux hommes. Par goût et à la terrasse d’un café ou dans un wagon de métro cela évite les soupçons. Le préfet offre Histoire de l’art contemporain de Christian Zervos à son jeune secrétaire et lui répète, c’est promis, qu’un jour ils iront ensemble visiter le Prado, d’après lui l’un des plus beaux musées du monde. 

C’est seul que Daniel Cordier finit par admirer à Madrid, stupéfait, les chefs-d’œuvre de Goya, Bosch ou Dürer. «La plus grande rencontre de ma vie» dira-t-il. 

Alors en 1946, après avoir démissionné de la DGER, la Direction Générale des Études et Recherches – le service du Renseignement français – et qu’une nouvelle vie s’offre à lui, c’est vers l’art qu’il se tourne :

Un jour, j’ai acheté une boîte de peinture à l’huile et des petites toiles, j’ai commencé à faire de la peinture et ça m’a passionné (…) Sauf que mon dessin est nul, la couleur est à peu près identique, et que, malheureusement, bien que j’ai fait huit ans… huit ans de peinture, je suis incapable de faire de la peinture !»  (A Voix Nue, Jerôme Clément, 2013)

Mais il est capable de la collectionner. Pendant ces huit années d’apprentissage, Daniel Cordier, le curieux, le boulimique achète. Sa première acquisition, c’est une toile abstraite de Jean Dewasne. Suivent notamment quinze toiles du jeune Nicolas de Staël d’un coup !  Huit ans à l’issue desquels il n’a plus un sou mais il ne se résout pas à vendre. 

«Il a pris des risques artistiques considérables»

Il préfère ouvrir sa propre galerie en 1956 à Paris, rue de Duras, dans le 8e arrondissement. Il déménage vite rue de Miromesnil, pas très loin de là. Un nouvel endroit qu’il inaugure avec un certain Jean Dubuffet, un ami, concepteur de l’Art Brut. L’exposition, intitulée «Célébration du Sol», présente des toiles du genre de celle que l’on peut voir aujourd’hui à la galerie parisienne Jeanne Bucher Jaeger*. L’oeuvre date de 58. Son titre : “Topographie, pierres sur le chemin”. Une surface brune où viennent se coller des petites formes plus ou moins rondes. On dirait la surface de la lune. “Il y a une espèce de vitalité et d’extraordinaire vitalité dans cette oeuvre” commente Emmanuel Jaeger, le directeur de la galerie, admiratif, “personne ne regarde ce travail à l’époque, il faut le savoir, personne !”. 

Façade de la galerie de Daniel Cordier au 8 rue de Miromesnil dans le 8ème arrondissement, photo issue du site du musée des Abattoirs de Toulouse  de Paris
Façade de la galerie de Daniel Cordier au 8 rue de Miromesnil dans le 8ème arrondissement, photo issue du site du musée des Abattoirs de Toulouse de Paris • Crédits : Inconnu

Personne sauf Daniel Cordier qui se passionne aussi pour les toiles folles de l’artiste yougoslave Dado, pour Bernard Réquichot l’écorché vif. Inconnus à l’époque. «Il a pris des risques artistiques considérables» insiste Emmanuel Jaeger, «mais c’était plus fort que lui, il fallait qu’il les montre, il fallait qu’il défende leurs oeuvres«. 

Comme il défendra celles d’Henri Michaux, Hans Bellmer ou Roberto Matta. Il compte une vingtaine d’artistes, émergents ou plus installés, sous contrat. Et ça marche : 

Il y avait beaucoup de monde, j’avais environ trois, quatre mille personnes par mois pour voir les expositions, ce qui était énorme à l’époque. 

Très vite, Daniel Cordier ouvre une succursale à Francfort puis à New-York. Et ce n’est pas pour rien si en 1959 c’est sa galerie qu’André Breton et Marcel Duchamp choisissent pour EROS, l’Exposition inteRnatiOnale du Surréalisme, dernière expo du groupe, où les Parisiens ont la chance de découvrir les Américains Robert Rauschenberg et Jasper Johns. 

Vernissage de l'Exposition InteRnatiOnal du Surréalisme, EROS, à la galerie Daniel Cordier, 1959, photo issue du site du musée des Abattoirs de Toulouse
Vernissage de l’Exposition InteRnatiOnal du Surréalisme, EROS, à la galerie Daniel Cordier, 1959, photo issue du site du musée des Abattoirs de Toulouse • Crédits : Inconnu

Mais en 1964, nouvelle surprise, nouvelle rupture.

«Pour prendre congé…»

En effet, après «huit ans d’agitation«, Daniel Cordier, l’imprévisible, baisse le rideau. Il adresse une lettre restée fameuse, «Pour prendre congé»,à ses 6 000 contacts dans le milieu. Il y déplore la crise financière, le marché de l’art frappé par une spéculation de plus en plus forte, le goût «sans danger» des collectionneurs français et puis ce n’est plus à Paris que cela se passe, prédit-il, mais à New York : 

Je suis resté un an sans vendre un dessin ! Qu’est-ce que vous auriez fait ? Ça me coûtait 30 millions par an de frais ! (…) ma banque était prête à faire crédit mais j’allais où ? (…) Il y avait de plus en plus de monde dans la galerie, mais qu’est ce que vous voulez faire… Finalement, j’ai décidé de tout garder, des milliers d’œuvres, d’arrêter, et je n’ai jamais regretté ! «

Carton d'invitation de l'exposition "huit ans d'agitation" à la galerie Daniel Cordier, 1964, issu du site du musée des Abattoirs de Toulouse
Carton d’invitation de l’exposition «huit ans d’agitation» à la galerie Daniel Cordier, 1964, issu du site du musée des Abattoirs de Toulouse• Crédits : Inconnu

Il continue néanmoins d’acheter «maladivement» et choisi de léguer en masse. Celui qui à 22 ans n’y connaissait rien est à l’origine d’une des plus grandes donations d’œuvres d’art à l’Etat français. 

Plus de 1300 oeuvres en donation : «vertigineux «

Nous sommes en 1973. Daniel Cordier a 53 ans, des oeuvres partout chez lui et fait partie de la commission d’acquisition du Musée National d’Art Moderne. Alors l’idée germe : pourquoi pas une donation? Et le voilà qui entame une vie de mécène. «Cet homme était absolument extraordinaire, c’était un bienfaiteur. Pas seulement un donateur mais aussi ce qu’on peut appeler un philanthrope» s’émeut Bernard Blistène, le directeur du Musée National d’Art Moderne au Centre Pompidou, impressionné par le nombre d’oeuvres que Daniel Cordier donne tout au long de sa vie à l’institution, mille trois cent cinquante six, «proprement vertigineux» , et par leur qualité : Arman, Viala, Tàpies ou Brassaï… Et s’il y a des «trous», qu’à cela ne tienne, il les comble !

«Il lui est même arrivé d’aller acquérir des oeuvres – je songe à une très grande sculpture – magnifique d’ailleurs de César de la série des Championnes – en disant «il faut cette pièce, elle est essentielle et vous ne l’avez pas !»

Daniel Cordier commente à Jack Lang, alors ministre de la Culture, l'un des 300 tableaux dont il vient de faire donation au Musée National d'Art Moderne au Centre Pompidou, le 21 novembre 1989
Daniel Cordier commente à Jack Lang, alors ministre de la Culture, l’un des 300 tableaux dont il vient de faire donation au Musée National d’Art Moderne au Centre Pompidou, le 21 novembre 1989 • Crédits : Jean-Loup Gautreau – AFP

Daniel Cordier guidé par l’amour de l’art et aussi par un certain sens du devoir d’après Bernard Blistène : 

«C’est aussi quelqu’un qui, sa vie durant, a eu une certaine conscience de l’État. La conscience de l’État, il l’a certainement eu aux côtés du préfet résistant Jean Moulin et il l’a eu sans doute plus tard encore quand il s’est dit qu’il ne pouvait pas garder à l’abri du regard des autres toutes ses œuvres qu’il avait accumulées.

Toutes ses toiles donc, et tous ses objets aussi. Car Daniel Cordier, un peu à la manière des surréalistes, amasse des trouvailles venues de toutes les époques, tous les continents. Hache préhistorique, masque d’abattage, vertèbre de baleines, pic d’espadon, fétiche, totems ou faux cols de chemise… Une collection en forme de cabinet de curiosité dont la grande majorité des oeuvres est mis en dépôt aux Abattoirs, musée-Frac Occitanie Toulouse, qui renouvelle sans cesse son accrochage au gré d’expositions à thème. 

Daniel Cordier et Alain Mousseigne alors directeur du musée des Abattoirs à l'occasion de l'exposition "Les Désordres du Plaisir", Toulouse, 2009
Daniel Cordier et Alain Mousseigne alors directeur du musée des Abattoirs à l’occasion de l’exposition «Les Désordres du Plaisir», Toulouse, 2009• Crédits : Jean-Claude Planchet

«C’est très très large» s’enthousiasme Annabelle Ténèze, la directrice de l’établissement, «et je vous avoue que tourner les prospectus pour regarder les objets, c’est une surprise permanente ! «.  Le cahier des charges légué par Daniel Cordier ? : «soyez libre et soyez libre comme je l’ai été. Un sacré cahier des charges !». 

À RÉÉCOUTER

À VOIX NUE Les vies de Daniel Cordier (4/5) : «Le courage je ne sais pas ce que c’est, je vis. Je suis qui je suis.»

* qui présente actuellement les oeuvres de Mark Tobey, autre artiste présent dans la collection Daniel Cordier  

Anne Lamotte

[source: https://www.franceculture.fr/peinture/daniel-cordier-et-lart-lheritage-immense-dun-autodidacte ]

Ανακοίνωση για την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης – ΕΕΙΤ

Ανακοίνωση για την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης – ΕΕΙΤ
— Read on eeit.org/anakoinoseis/anakoinosi-gia-tin-agia-sofia-tis-konstantinoypolis/

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ | ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ #EEIT

ΣΤ-Συνεδριο-Αφισα-ΥΠΠΟΑ-1-pdf-640x906

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

22 -24 Νοεμβρίου 2019
Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη – Κτήριο Πειραιώς

Διοργάνωση Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης

Είσοδος Ελεύθερη


Πρόγραμμα Συνεδρίου 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

9.30- 10.00 Προσέλευση-Εγγραφή

Πρωινή Συνεδρία  10.00 – 12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αγγελική Πολλάλη, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Deree-The American College of Greece

10.00 Παναγιώτης Κ. Ιωάννου, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Βυζαντινοί λόγιοι και η σύγχρονή τους ιταλική τέχνη

10.20 Σοφία Κατόπη, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Από την απαξία, στην αποδοχή και την αναγνώριση: τα «ξένα» μνημεία της Κρήτης

10.40 Σταύρος Βλάχος, μεταδιδακτορικός ερευνητής και επισκέπτης διδάσκων, Πανεπιστήμιο της Βρέμης

Κρίσεις και αλλαγή παραδείγματος; Ο «άσχημος» διεθνής γοτθικός ρυθμός και η «διδακτική» προτεσταντική τέχνη

11.00 Νίκη Λοϊζίδη, ομότιμη καθηγήτρια, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Τι εξηγήσεις θα δίναμε για τα σύγχρονα τεχνουργήματα που θα αντίκριζε ο Τζιόρτζιο Βαζάρι

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30  Διάλειμμα

12.30 – 14.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Θοδωρής Κουτσογιάννης, έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων

12.30 Τιτίνα Κορνέζου, επίκουρη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Κανονικότητες και αλλαγές παραδείγματος στην ιστοριογραφία της τέχνης της Γαλλικής Επανάστασης

12.50 Μιχάλης Χατζηδάκης, μεταδιδακτορικός επιστημονικός συνεργάτης, Πανεπιστήμιο Humboldt, Βερολίνο

Riegl, Schmarsow, Worringer και τα διακοσμητικά θέματα. Μια αλλαγή παραδείγματος στο γύρισμα του 20ού αιώνα.

13.10 Γιάννης Χατζηνικολάου, επιστημονικός μεταδιδακτορικός συνεργάτης Warburg Haus/Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης, Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

H θεωρία της ενσωμάτωσης και ο χρωματικός λεκές

13.30 Συζήτηση

14.00-16.00  Διάλειμμα

Απογευματινή Συνεδρία   16.00 – 18.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Θοδωρής Κουτσογιάννης, έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων

16.00 Άρης Σαραφιανός, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Το ανατομικό υπέροχο του καθηγητή William Hunter: Σκληρές μορφές μίμησης και η μαγική γενεαλογία του ρεαλισμού στον δέκατο όγδοο αιώνα

16.20 Σπύρος Πετριτάκης, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Διαμελίζοντας τις «μαγεμένες πλαγγόνες» του Φρέντερικ Ουώτς: η οικειοποίηση της κυματικής θεωρίας ως απολογητικής βάσης για την εδραίωση του Ζωροαστρισμού

16.40 Λία Γυιόκα, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Οριενταλισμός και δουλεία στη νεοελληνική ζωγραφική του 19ου αιώνα

17.00 Νίκος Χατζηνικολάου, ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η θεωρία και η ιστορία της υποδοχής των έργων τέχνης ως επιστημολογική τομή

17.20 Συζήτηση

18.00 -18.30 Διάλειμμα

Κύρια ομιλία  18.30 -20.00

Mechthild Fend, professor of history of art, University College London

Sickening Sights: Pathology and the Crises of the French Revolution

Εισαγωγή – Παρουσίαση
Αγγελική Πολλάληαναπληρώτρια καθηγήτρια, Deree-The American College of Greece
Άρης Σαραφιανός, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Πρωινή συνεδρία  10.00 – 12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Άνη Κοντογιώργη, προϊσταμένη Τμήματος Μουσείων Νεότερου Πολιτισμού, ΥΠΠΟΑ, Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

10.00 Θανάσης Σωτηρίου, ιστορικός τέχνης, Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, υποψήφιος διδάκτωρ, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

Το «ιδιότροπο σπίτι» του Κωστή Παρθένη στη σκιά του Ιερού Βράχου

10.20 Ειρήνη Μαρινάκη, διδάκτωρ, The London Consortium, University of London

«Επίδειξη Σουρρεαλιστικών Έργων» στην κατοικία του Ανδρέα Εμπειρίκου, Αθήνα, 1936

10.40 Ευγένιος Ματθιόπουλος, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η αλλαγή παραδείγματος στην ελληνική τέχνη από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι της αρχές της δεκαετίας του 1950. Νίκος Νικολάου και Γιάννης Μόραλης: Από τον «παριζιανισμό» στην αναζήτηση της «ελληνικότητας»

11.00 Αλέξανδρος Τενεκετζής, μεταδιδάκτορας ερευνητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου/ΣΕΠ Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Ο δρόμος προς την αφαίρεση: η «αλλαγή παραδείγματος» στον λόγο και το έργο του Αλέκου Κοντόπουλου

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30  Διάλειμμα

12.30- 14.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωτήρης Μπαχτσετζήςεπίκουρος καθηγητής, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

12.30 Κέλλευ Τιάλιου, ανεξάρτητη ιστορικός τέχνης

Νέες κοσμοπολιτικές απεικονίσεις της Ελλάδας στην παγκόσμια σύγχρονη τέχνη

12.50 Χριστόφορος Μαρίνος, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

«Μικρό δειγματολόγιο από το τοπίο της πόλης – Χαρτί» της Ρένας Παπασπύρου: Μια παραδειγματική αλλαγή στην εικαστική προσέγγιση της αστικής εμπειρίας

13.10 Νίκη Παπασπύρου, υποψήφια διδάκτωρ, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η εισαγωγή και η χρήση της έννοιας του μεταμοντερνισμού στα εικαστικά περιοδικά της δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα. Οι μετασχηματισμοί που εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία την ίδια περίοδο και οι όψεις του μεταμοντερνισμού στην εγχώρια εικαστική σκηνή

13.30 Συζήτηση

14.00-16.00 Διάλειμμα

Απογευματινή συνεδρία  16.00-17.30

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δημήτρης Παυλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

16.00 Χριστίνα Δημακοπούλου, ακαδημαϊκή υπότροφος, Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η πρόωρη κρίση ενός όψιμου ακαδημαϊκού μοντέλου: η ΑΣΚΤ την περίοδο του μεσοπολέμου

16.20 Γιάννης Γαλανόπουλος, υποψήφιος διδάκτωρ, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η εισαγωγή της ιστορίας της τέχνης στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου: αναδιοργάνωση και αλλαγή στη θεατρική εκπαίδευση (1938 1941)

16.40 Γλαύκη Γκότση, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Μεσοπολεμικές πρωτοβουλίες έμφυλης καλλιτεχνικής οργάνωσης και δράσης: η περίπτωση του «Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών»

17.00 Συζήτηση

17.30-18.00  Διάλειμμα

18.00 – 19.30

18.00 Πόπη Σφακανιάκη, υποψήφια διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

«Νέος φωβισμός»: η αναζήτηση ενός juste milieu ως απάντηση στην «κρίση» της γαλλικής ζωγραφικής του μεσοπολέμου

18.20 Σοφία Τζίμα, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου

Επτά διαλέξεις για τη σύγχρονη τέχνη το 1961: Ελληνική έκφραση ενός παραδείγματος στην κορύφωση και ταυτόχρονα στην αρχή της κρίσης του

18.40 Λευτέρης Σπύρου, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η Νεοελληνική τέχνη. Τέχνη Ευρωπαϊκή; Η ιδέα του «ευρωπαϊσμού» στην ιστοριογραφία της ελληνικής τέχνης τις δεκαετίες του 1950 και 1960

19.00 Συζήτηση

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Πρωινή συνεδρία   10.00-12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωτήρης Μπαχτσετζής, επίκουρος καθηγητής, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

10.00 Νίκος Πεγιούδης, διδάκτωρ, UCL, University of London

Χρειαζόμαστε μια νέα θεωρία της πρωτοπορίας; Για μια νέα προσέγγιση της ιστορίας της πρωτοπορίας με αφορμή το παράδειγμα του Επαναστατικού Συμβουλίου για την Τέχνη (Arbeitsrat für Kunst, 1918-1921)

10.20 Άννα Μαρία Κάντα, διδάκτωρ, UCL, University of London

Η μαρξιστική ιστορία της τέχνης μετά την κρίση του μαρξισμού: Η ανασυγκρότηση της ιστορίας της τέχνης ως επιστήμης στη Δυτική Γερμανία κατά τη δεκαετία του `70

10.40 Παναγιώτης Μπίκας, μέλος Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Η αριστερή μελαγχολία του October: Τέχνη και πολιτική στην Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου

11.00 Λουίζα Αυγήτα, επίκουρη καθηγήτρια, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Σύγχρονη τέχνη και ιστορία της σύγχρονης τέχνης: αλλαγή παραδείγματος ή παράδειγμα επινόησης αλλαγής;

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30 Διάλειμμα

12.30 – 14.30

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ηρώ Κατσαρίδου, επιμελήτρια, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη

12.30 Άννυ Μάλαμα, επιμελήτρια, Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού

Helping the Greeks to Help Themselves“: η αμερικανίδα σχεδιάστρια μόδας Muriel King και η συγκρότηση του καλλιτεχνικού πεδίου στην Ελλάδα ως διακριτού παραγωγικού τομέα κατά τους πρώτους μετεμφυλιακούς χρόνους

12.50 Εύη Παπαδοπούλου, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Φωτογραφία, φιλανθρωπία και η πολιτική των συναισθημάτων στη μετεμφυλιακή Ελλάδα: το παράδειγμα της Βασιλικής Πρόνοιας

13.10 Άρτεμις Ζερβού, επιμελήτρια, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου

Τα Μετάλλια Ατίμωσης [Medals for Dishonor, 1937-40] του David Smith: νέα ερμηνευτικά στοιχεία υπό το πρίσμα της παραμονής του γλύπτη στην Ελλάδα (Δεκέμβριος 1935 – Απρίλιος 1936)

13.30 Κωνσταντίνος Ι. Στεφανής, επιμελητής, Μουσείο Μπενάκη, Συλλογή Ευστάθιου Ι. Φινόπουλου

Η έκθεση επαναλαμβάνεται: η επανέκθεση του ‘Armory Show’ (1963)

13.50 Συζήτηση

14.30-16.00 Διάλειμμα

Απογευματινή συνεδρία   16.00 – 18.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:  Έλενα Χαμαλίδη, επίκουρη καθηγήτρια, Ιόνιο Πανεπιστήμιο

16.00 Ευανθία Μαρία Καλύβα, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο του Leeds

Η χρήση της γλώσσας στην εννοιολογική τέχνη: αλλαγή παραδείγματος ή μόδα;

16.20 Τίνα Πανδή, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Το σχέδιο σε ένα «διευρυμένο πεδίο»: μεταλλαγές του σχεδίου και διερευνήσεις της έννοιας του συστήματος κατά την περίοδο 1965-1975

16.40 Ειρήνη Γερογιάννη, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Κρίσεις του λόγου και της αναπαράστασης: οι συνεργασίες μεταξύ ποίησης και περφόρμανς στην ελληνική τέχνη του ’70 και του ’80

17.00 Αλεξάνδρα Αντωνιάδου, διδάκτωρ, University of Edinburgh

Performance Art: Εφήμερη Τέχνη, άυλη και επισφαλής εργασία

17:20 Συζήτηση

18:00-18.30  Διάλειμμα

18.30 – 20.00

18.30 Νίκος Δασκαλοθανάσης, καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Digital art history: από την ποιότητα στην ποσότητα;

18.50 Αρετή Αδαμοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Αμαλία Φωκά, επίκουρη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σκέψεις (ή μια συζήτηση) για την ιστορία της τέχνης σε ψηφιακό περιβάλλον

19.20 Συζήτηση

20.00 Λήξη του συνεδρίου

 

 

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Ηρώ Κατσαρίδου
Επιμελήτρια, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη

Άνη Κοντογιώργη
Προϊσταμένη Τμήματος Μουσείων Νεότερου Πολιτισμού, ΥΠΠΟΑ, Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, μέλος ΔΣ ΕΕΙΤ

Θοδωρής Κουτσογιάννης
Έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων, μέλος ΔΣ ΕΕΙΤ

Σωτήρης Μπαχτσετζής
Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Δημήτρης Παυλόπουλος
Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Αγγελική Πολλάλη
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece, αντιπρόεδρος ΕΕΙΤ

Έλενα Χαμαλίδη
Επίκουρη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο

 

 

Matthew Rampley examines the Lassalle Monument in Vienna (1928)

Artwork of the Month: Monument to Ferdinand Lassalle by Mario Petrucci (1928)
— Read on craace.com/2019/02/18/artwork-of-the-month-monument-to-ferdinand-lassalle-by-mario-petrucci-1928/amp/