Tag Archives: #internationalconference

Περί μνημειακότητας #OnMonumentality – Διεθνές Συνέδριο, Μουσείο Ακρόπολης, 4-6 Απριλίου 2019

Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα η Θεματική Ενότητα ΕΛΠ12 Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Επισκόπηση Ελληνικής Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας του Προγράμματος Σπουδών Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών διοργανώνουν το Διεθνές συνέδριο Περί Μνημειακότητας [On Monumentality], που θα διεξαχθεί στο Μουσείο Ακρόπολης στις 4, 5 και 6 Απριλίου 2019.

Οι επίσημες γλώσσες του συνεδρίου είναι η ελληνική και η αγγλική με ταυτόχρονη διερμηνεία. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Περισσότερες πληροφορίες στο poster, στο πρόγραμμα και στο booklet με τις περιλήψεις των ανακοινώσεων.

Advertisements

*Μερικές σκέψεις με αφορμή τις εργασίες του συνεδρίου #MuseumNext (Λονδίνο, 18-20/06/2018)

«[…] Το μουσείο είναι ένας θεσμός που συλλέγει, καταγράφει, συντηρεί, εκθέτει και ερμηνεύει υλικές μαρτυρίες και σχετιζόμενα δεδομένα προς δημόσιο όφελος».[https://www.museumsassociation.org/about/frequently-asked-questions]

RoyalGeographicalSociety_MuseumNext

To MuseumNext, συνεδριακή πλατφόρμα με αντικείμενο ενδιαφέροντος τον κόσμο των μουσείων και τις πρακτικές που υιοθετούνται από όσους εργάζονται σε αυτά ή δραστηριοποιούνται (επαγγελματικά κατά κύριο λόγο) στο ευρύτερο πεδίο του πολιτισμού, ολοκλήρωσε πριν λίγες μέρες τον κύκλο των εργασιών του στο Λονδίνο. Είχε προηγηθεί ένα αντίστοιχο τριήμερο στο Μπρισμπέιν τον Μάρτιο του 2018 ενώ πρόκειται να ακολουθήσουν άλλοι δύο κύκλοι σχετικών συνεδριακών εργασιών για το MuseumNext εντός του έτους, με προσαρμοσμένες θεματικές και διαφορετικούς ομιλητές, στο Άμστερνταμ και στη Νέα Υόρκη.

Πρόκειται για ένα συνέδριο που κατά κύριο λόγο εστιάζει στην παρουσίαση “hands on” παραδειγμάτων μουσειακών (κατά κανόνα) πρακτικών ανά τον κόσμο, οργανωμένων γύρω από εντελώς χαλαρές θεματικές – για παράδειγμα, ο θεματικός τίτλος των εργασιών του Λονδίνου ήταν “Disruptions” (δεν μπορώ ωστόσο με βεβαιότητα να πω ότι αντιλήφθηκα πώς αυτός σχετιζόταν εντέλει με τις περισσότερες παρουσιάσεις). Στην πραγματικότητα βέβαια, είναι το ίδιο το συνέδριο που, κατά την άποψή μου, συγκροτεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και παραδειγματική μελέτη περίπτωσης σε σχέση τόσο με ό,τι αφορά στενά το πεδίο της «βιομηχανίας» διοργάνωσης συνεδρίων, εντός και εκτός Βρετανίας, όσο και αναφορικά με τις τρέχουσες τάσεις, τις υπό διαμόρφωση προτεραιότητες και τις διαφορετικές εκφάνσεις της πολιτιστικής βιομηχανίας ευρύτερα.

Μετρώντας ήδη δέκα χρόνια δραστηριότητας, το MuseumNext προέκυψε από τη συνεργασία των Jim Richardson και Nina Simon. Για τον πρώτο η συγκεκριμένη συνεδριακή πλατφόρμα αποτελεί πεδίο αποκλειστικής επαγγελματικής απασχόλησης, σε συνδυσμό με τη δραστηριοποίησή του στο πεδίο της συμβουλευτικής μουσειακών οργανισμών ή εταιρειών ψηφιακής τεχνολογίας. Η Simon από την άλλη (με πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού και μαθηματικών) είναι η επιτυχημένη διευθύντρια του Santa Cruz Museum of Art and History (MAH), ενεργή και επιδραστική blogger επίσης, με αντικείμενο τόσο της ερευνητικής/συγγραφικής της δραστηριότητας όσο και της στενά επαγγελματικής της πρακτικής, το θέμα της συμμετοχικότητας, με έμφαση στα μουσεία. Αν, όπως παραπάνω ανέφερα, είναι δύσκολο ενδεχομένως να αντιστοιχίσει κανείς τις ομιλίες κάθε διοργάνωσης του MuseumNext με τις επιμέρους προτεινόμενες θεματικές τους, μπορεί σίγουρα σταθερά να αναγνωρίσει την επίδραση της συμμετοχικότητας, της «ιδέας-ομπρέλας» δηλαδή, όπως προτάθηκε και συζητήθηκε ήδη από το 2010 στο βιβλίο της Simon, The Participatory Museum.

Στην ίδια αυτή βάση της ιδέας της συμμετοχικότητας εξάλλου εδράζεται και τις ίδιες λίγο-πολύ ιδέες εξελίσσει, και το νέο της project, μια διεθνής πρωτοβουλία με τίτλο OFBYFOR ALL, το οποίο απευθύνεται σε μουσειακούς και άλλους κοινωφελούς χαρακτήρα οργανισμούς. Η παρουσίασή του άνοιξε το διήμερο των παρουσιάσεων του MuseumNext, με την έμπειρη και άνετη Simon ως keynote ομιλήτρια. Αυτή τη φορά η Simon μίλησε για μια διεθνή πρωτοβουλία, ένα διεθνές κίνημα συμμετοχικότητας με κοινά προτεινόμενα εργαλεία που θα επιτύχουν να συνδέσουν τα μουσεία με τις κοινότητες (museums of, by, and for all), αναφερόμενη ακριβώς σε παραδείγματα από την δεξαμενή δράσεων του Santa Cruz Museum of Art and History.

Την ιδέα της συμμετοχικότητας έθιξαν την ίδια ημέρα αρκετές ακόμη παρουσιάσεις – διαφορετικές οπτικές, ενθουσιώδεις ομιλητές. Θα σταθώ σε εκείνη που μου φάνηκε η πιο ενδιαφέρουσα αλλά και η ειλικρινέστερη ίσως –η εισηγήτρια της ιδέας εξήγησε μάλιστα ότι κάνει και δεύτερη δουλειά για να καταφέρει να την υποστηρίξει. Σε μια δύσκολη για μια μαύρη νεαρή γυναίκα πόλη, όπως μέχρι σήμερα παραμένει η Ατλάντα, η Nedra Deadwyler παρουσίασε το εγχείρημά της, την ομάδα δηλαδή που συγκρότησε και με την οποία διοργανώνει διαδρομές με ποδήλατο στην πόλη της, επικεντρώνοντας αφενός στα μνημεία και τα δημόσια κτήρια που αφηγούνται την ιστορία του αστικού τοπίου και επιδιώκοντας αφετέρου να μετατοπίσει την συζήτηση σε σημεία περισσότερο “άβολα”, τα οποία η συλλογική μνήμη δεν έχει αφομοιώσει με ανάλογο τρόπο. Η ομάδα της, οι Civic Bikes, επιχειρούν να δημιουργήσουν και να τονώσουν ένα διαφορετικό αίσθημα συλλογικότητας ενώ επιλέγουν να λειτουργήσουν ως βήμα, κατά τη διάρκεια των διαδρομών τους, εκείνων ακριβώς των αφηγήσεων που έμειναν αγνοημένες και παραγκωνισμένες, και οι οποίες για συγκεκριμένους ιστορικούς, πολιτικούς λόγους, δεν είχαν μέχρι σήμερα τις ίδιες ευκαιρίες να ακουστούν, πόσο δε μάλλον να επικρατήσουν.

Ενδιαφέρουσα επίσης, σε εργαλειακό επίπεδο, ως προς τις συνταγές συμπράξεων και τις πιθανές γέφυρες συνεργασίας που πρότεινε μεταξύ των μουσείων και των διαφορετικών κοινοτήτων/συλλογικοτήτων της πόλης, είτε αυτές δραστηριοποιούνται στον τομέα του πολιτισμού είτε όχι, ήταν και η παρουσίαση του μουσείου της πόλης του Τορόντο. Ένα «μουσείο χωρίς τοίχους», το Myseum of Toronto επιδιώκει να συναντήσει τους επισκέπτες-συνεργάτες του πριν εκείνοι το επισκεφτούν στο δικό τους πεδίο δράσης.

Αν και ομολογουμένως με μεγάλο ενδιαφέρον περίμενα να ακούσω την παρουσίαση των εκπροσώπων της επιμελητικής ομάδας της έκθεσης “The Past is Now”, με τίτλο “Decolonizing Display”, απογοητεύτηκα. Το εγχείρημά τους ήταν σίγουρα προκλητικό: η έκθεση έλαβε χώρα στο Birmingham Museum (Οκτώβριος 2017-Ιούνιος 2018) και επιχείρησε να παρουσιάσει την ιστορία του Birmingham κριτικά, μέσω της ιστορίας (και των θηριωδιών) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως αποικιοκρατικής υπερδύναμης. Συζητήθηκε εκτενώς από τον Βρετανικό Τύπο και γι’ αυτήν συνεργάστηκε μια επιμελητική ομάδα αποτελούμενη από ακτιβιστές που δραστηριοποιούνται στην BAME (Black and Minorities Ethnic) κοινότητα, όλοι τους με ειδικό ενδιαφέρον για τον πολιτισμό.

Τί βρήκα απογοητευτικό: να μη γίνεται αντιληπτό, να μην σχολιάζεται, να μην αναφέρεται καν, έστω στο επίπεδο μιας επιπόλαιης νύξης, ότι η όποια αποπεριθωριοποίηση ή η υιοθέτηση μιας υποτιθέμενης «πολυκεντρικής» οπτικής και μιας προοδευτικής φρασεολογίας, στο πλαίσιο ειδικά μιας μεγάλης κλίμακας έκθεσης όπως αυτή του Birmingham Museum, σήμερα, με τους τρέχοντες οικονομικούς και πολιτικούς όρους, δεν είναι παρά εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση της πολιτικής κυριαρχίας και απέχει πολύ από το να θεωρείται δείγμα χειραφέτησης (όπως παρουσιάστηκε).

Δεν έλειψαν γενικώς μέσα στο διήμερο οι παρουσιάσεις που αναλώθηκαν σε ισοπεδωτικές (και ανιαρές επιπλέον) «μανατζερίστικες» υπεραπλουστεύσεις και κοινοτοπίες. Mία από αυτές ήταν κατά τη γνώμη μου και η παρουσίαση “Ηack The Bureaucracy”, παρά τον πολλά υποσχόμενο τίτλο.

Με διαφορά ως καλύτερη ξεχωρίζω την παρουσία του Chris Michaels, Digital Director της National Gallery του Λονδίνου, ο οποίος με μια συγκροτημένη ομιλία, χωρίς τη συνοδεία ppt παρουσίασης, τοποθέτησε τουλάχιστον με ευθυκρισία και ειλικρίνεια τη συζήτηση για το μέλλον των μουσείων στο πραγματικό της πλαίσιο, με τους ιστορικούς όρους του σήμερα. Και ανάμεσα στις γραμμές υπονόησε νομίζω ότι και αυτή ακόμη η τάση της κοινωνικής ευαισθησίας δεν είναι παρά ένα ακόμη «προϊόν» διαχειρίσιμο από τα μουσεία σε σχέση με την οικονομική τους επιβίωση εντός του περιβάλλοντος της ευρύτερης πολιτιστικής βιομηχανίας, ενώ αμφισβήτησε τον ρόλο τους ως «φτωχού συγγενή» με οικονομικούς όρους (στη βρετανική πραγματικότητα πάντα). Ήταν δε και ο μόνος που συσχέτισε την εισήγησή του με την θεματική του συνεδρίου (“Disruptions”).

Επίσης, καθώς αυτό το σημείωμα γράφεται μία ημέρα μετά την είδηση της αναθεώρησης του πλαισίου υπέρ της αύξησης των ωρών εργασίας στην Αυστρία, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ όσα ακούστηκαν στο MuseumNext και σε σχέση με τις συγκλονιστικές εξελίξεις στο πεδίο της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης – μια πραγματικότητα βέβαια που θα δημιουργήσει νέες στρατιές ανέργων. Η διαχείρισή της προφανώς για το κοινό καλό και προς όφελος ή όχι των ανθρώπων είναι ξεκάθαρα πολιτική απόφαση.

Θα πρέπει σίγουρα ακόμη να πω ότι οι συμμετέχοντες στο MuseumNext είχαμε και μια εξαιρετική πρώτη μέρα με ελεύθερο πρόγραμμα για επισκέψεις σε προτεινόμενες εκθέσεις που «τρέχουν» αυτό το διάστημα στο Λονδίνο. Δεν θα απαριθμήσω εδώ όσα ενδιαφέροντα είδαμε –είναι άλλη συζήτηση, που μπορούμε να κάνουμε με επιμέρους παρουσιάσεις στο πλαίσιο του Δικτύου Επαγγελματιών Μουσείων–, θα σταθώ περισσότερο στο γεγονός ότι αυτές τις επισκέψεις τις κάναμε σε ομάδες η σύνθεση των οποίων άλλαζε τυχαία, οπότε μας δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσουμε –σε ενδιάμεσα διαλείμματα/γεύματα/βόλτες/δείπνα/πρωινά– σχεδόν όλοι με όλους αυτά που είδαμε και μας απασχόλησαν.

Εξαιρετική ήταν και η ιδέα του British Council να συγκεντρωθούμε αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του συνεδρίου η ομάδα των ελλήνων συμμετεχόντων για έναν πρώτο κύκλο συζήτησης-αποτίμησης σε σχέση με όσα είχαμε δει και ακούσει κατά τις τρεις ημέρες του συνεδρίου.

Ειδικότερα τώρα για τους Έλληνες συμμετέχοντες, με έναν τρόπο το MuseumNext επισφράγισε κι έναν πρώτο κύκλο λειτουργίας για το πρόγραμμα Transforming Future Museums και την International Museum Academy. Η συμμετοχή μας σε αυτό, ύστερα από την πρόσκληση του British Council και τη σχετική διαδικασία επιλογής, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (600£ ήταν μόνο το κόστος της συμμετοχής στις εργασίες του συνεδρίου –το σημειώνω εδώ και σε σχέση με όσα παραπάνω αναφέρθηκαν για την «βιομηχανία» των συνεδρίων στην Βρετανία αλλά και σε σχέση με την οικονομική πλευρά του πολιτιστικού τομέα), ολοκλήρωσε μια πρώτη σειρά ερεθισμάτων, εμπειριών, ανταλλαγών, συζητήσεων και συμπερασμάτων και έδωσε ταυτοχρόνως έμπνευση και ισχυρό κίνητρο για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός επόμενου κύκλου. Όσοι συμμετέχουμε τα τελευταία δύο χρόνια στο πρόγραμμα είτε παρακολουθώντας τα σεμινάρια, είτε διδάσκοντας στα regional hubs, είτε υποστηρίζοντας και τροφοδοτώντας τις εργασίες του Δικτύου, γνωρίζουμε καλά πόσο σημαντικό είναι ότι είχαμε την ευκαιρία να συγκεντρώσουμε γνώσεις και να αναπτύξουμε δεξιότητες γύρω από συγκεκριμένους τομείς της εργασιακής μας καθημερινότητας, πέρα από την επιστημονική μας εξειδίκευση. Περισσότερο σημαντικό είναι όμως ότι έχουμε πετύχει να συγκροτήσουμε μια νέα συλλογικότητα, άνθρωποι που ανά την Ελλάδα διαχειριζόμαστε κοινές προκλήσεις στην επαγγελματική μας καθημερινότητα, θέτουμε παρόμοιους στόχους, εκνευριζόμαστε με τα ίδια πράγματα, και ποτέ πριν δεν είχαμε συγκεντρωθεί ώστε να τα συζητήσουμε, να τα σκεφτούμε και να τα διαχειριστούμε όλα αυτά από κοινού (έστω και σε επίπεδο απλώς εκτόνωσης και συλλογικής ψυχοθεραπείας).

MuseumNextLondon2018

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα πω ότι χάρηκα ιδιαιτέρως που στο τέλος των εργασιών του συνεδρίου δεν είδα κανέναν/καμία από τους συναδέλφους της ομάδας εκστατικά συγκλονισμένο από τις προτεινόμενες “καινοτομίες”. Αντιθέτως, νομίζω ότι όλοι σταθήκαμε κριτικά απέναντι σε όσα ακούσαμε –διαπίστωση που αποτυπώθηκε και στην συζήτηση/αποτίμηση το απόγευμα της τρίτης ημέρας με τους ευρισκόμενους στο Λονδίνο συνεργάτες του British Council. Αξιολογώ θετικά αυτή τη στάση μας, όπως τουλάχιστον την διαισθάνθηκα, όχι από μπλαζέ άποψη αλλά γιατί καταδεικνύει μια διάθεση υπέρβασης των επιδερμικών προσεγγίσεων σε ό,τι αφορά την πολιτισμική και κοινωνική (πολιτική) σημασία της διαχείρισης των δεδομένων.

Εννοώ πως θα πρέπει να σκεφτεί κανείς σοβαρά τους κινδύνους πίσω από τα αιτήματα της συμμετοχικότητας (πριν ενθουσιωδώς τα ασπαστεί) και να αναρωτηθεί για την παγίδα της επίτευξης μιας συναισθηματικής δικαίωσης μόνο (στο όνομα ακριβώς της συμμετοχικότητας) χωρίς στέρεα επιχειρήματα. Αντίστοιχα και σε σχέση με την διεκδίκηση των δικαιωμάτων επιμέρους κοινωνικών ομάδων: μήπως εμμέσως η εξαντλητική αυτή κατηγοριοποίηση, η ανάδειξη επιμέρους κοινωνικών ταυτοτήτων, καταλήγει σε μια αντίστροφη, πολιτικώς ορθή, γκετοποίηση και στην πραγμάτωση εντέλει μιας ελεγχόμενης και προδιαγεγραμμένης μόνο ελευθερίας;

Η υπόθεση της συμμετοχικότητας είναι σημαντική (και) για τα μουσεία και δεν θα πρέπει να χαθεί μέσα σε μια εύκολη συνθηματολογία και τάσεις «της μόδας», υποταγμένες σε οικονομικούς και πολιτικούς καιροσκοπισμούς. Οι αντιλήψεις μας για το μουσείο δεν είναι παρά κοινωνικά γεγονότα που υπόκεινται σε μεταβολές ενώ το ίδιο το μουσείο –επίσης μέρος της κοινωνικής πράξης– είναι πεδίο ιεράρχησης αξιών και παραγωγής νοημάτων. Οι ιδέες που ακούστηκαν είχαν σίγουρα ενδιαφέρον, αυτοπαγιδεύονται όμως όσο παραμένουν εγκλωβισμένες σε έναν ανιστόρητο εκλεκτικισμό, χαμένες στο περίφημο μεταμοντέρνο pastiche. Σχεδόν όλες οι ανακοινώσεις που ακούσαμε στο συνέδριο δεν φάνηκε να λαμβάνουν υπόψη τους την ανάδειξη μιας (όποιας) δεδομένης μουσειακής συλλογής και της συγκροτημένης σύνδεσής τους με αυτή. Οι περισσότερες, ενθουσιωδώς μεν ανεπιτυχώς δε, αγωνίζονταν να αποδείξουν ότι οι πρακτικές που προτείνουν καταφέρνουν να υπερβούν το ζήτημα της διάκρισης (ο όρος του Pierre Bourdieu). Συμμετοχικό μουσείο όμως χωρίς μουσείο δεν μπορεί να υπάρξει.

Άννυ Μάλαμα

Δρ Ιστορίας της τέχνης, Επιμελήτρια

Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού

Art History for Artists #InternationalConference #ProgrammeBooklet

[*Berlin, Technical University, July 7-9 2016]

The conference seeks to examine the shaping of art history as a discipline during the 19th century in relation to artistic training and exchanges between artists and scholars. The development of art history has been associated with an array of socio-political and economic factors such as the formation of a bourgeois public, the politics of national identity and state legitimacy or the needs of an expanding art market. This conference aspires to explore yet another, less studied dimension: the extent to which the historical study of art was also rooted in an intention to inform contemporary artistic production.

The scholarship produced by the first generations of art historians in this period was intertwined with their interest in the art of their time, its quality and future development. Throughout the century many art historians made studies entirely dedicated to contemporary art and sought to provide artists with new ideals. The connection between scholarly discourse and artistic practice was also validated at an institutional level. Since the late 18th century courses in art history, along with courses in history, archaeology, art theory and aesthetics, had been systematically incorporated into the curricula of art academies, schools of design, academies of architecture and polytechnics. These spaces of art education were among the first institutional homes of art history, and played an important role in the shaping of the discipline well before the establishment of autonomous university chairs – a development largely overlooked in the history of art history, but also in the history of art education.

The historical study of art questioned academic normativity and multiplied the aesthetic models available for artists. Reacting against the growing commodification of art, many artists claimed a new role as creators for art history and for the museum, as an alternative to the market. At the same time, the influx of empirical knowledge on past art was often seen as a burden for artistic creativity. The overall reflective turn upon art and its past, tainted by the Hegelian announcement of the end of art, influenced the work of artists in multifarious ways that remain to be explored.

Three main axes of inquiry will be privileged:

1. Scholarly courses in art education: institutional frameworks.

2. The art historian and the present.

3. The artist as producer of art discourse.

The conference languages will be English and German.

For more info on the Conference Programme & Booklet please visit the following link: https://arthistoryforartistscom.files.wordpress.com/2016/01/booklet-ahfa.pdf

Call for papers: «Art history for artists: interactions between scholarly discourse and artistic practice in the 19th century»

Art history for artists: interactions between scholarly discourse and artistic practice in the 19th century

*International Conference*

Berlin, July 8-9, 2016

Deadline for submissions: March 1, 2016

http://arthistoryforartists.com/

http://www.kuk.tu-berlin.de/

Convenor:

Eleonora Vratskidou, Alexander von Humboldt Postdoctoral Fellow-TU Berlin

Scientific Committee:

Heinrich Dilly, Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg

Pascal Griener, Université de Neuchâtel

Hubert Locher, Philipps-Universität Marburg

Olga Medvedkova, CNRS-ENS (Centre Jean Pépin)

Michela Passini, CNRS-ENS (IHMC)

Matthew Rampley, University of Birmingham

Bénédicte Savoy, TU Berlin

Eleonora Vratskidou, TU Berlin

 

 

 

Call for papers: «XIXth century Romanticism»

Πρόσκληση για την υποβολή ανακοινώσεων: XIXth century Romanticism

Το Νέο Βουλγαρικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας (New Bulgarian University, NBU) και το Κέντρο Πολιτιστικού Διαλόγου Βουλγαρίας – Ευρώπης (Bulgarian-European Cultural Dialogue Centre, BECDC), με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από τη γέννηση του ζωγράφου Δημήτριου Δομβριάδη (Dimitar Dobrovich) προσκαλεί σε υποβολή ανακοινώσεων και συμμετοχών στο διεθνές συνέδριο «XIXth Century Romanticism. The Life and Art of Dimitar Dobrovich (1816-1905)».

Το συνέδριο θα διεξαχθεί στη Σόφια στις 16-18 Νοεμβρίου 2016.

Οι θεματικές του συνεδρίου είναι οι εξής:

  • Ιστοριογραφικά ζητήματα
  • Καλλιτεχνική ζωή στα Βαλκάνια και την Ευρώπη – Ακαδημίες Καλών Τεχνών, καλλιτεχνική εκπαίδευση, πολιτιστικοί διάλογοι
  • Η τέχνη του Δημήτριου Δομβριάδη (Dimitar Dobrovich)
  • Η τέχνη και η επίδραση των τεχνολογικών εξελίξεων στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, με έμφαση στη φωτογραφία.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.becd.nbu.bg/en/conference-2016

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟΝ 20ό ΑΙΩΝΑ [ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ *18 – 20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015]

Ποιο είναι το προφίλ της Ιστοριογραφίας στον 20ο αιώνα; Πώς γράφηκε η ιστορία στον αιώνα αυτό που τον σημάδεψαν δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, εξοντώσεις ολόκληρων πληθυσμών, επαναστάσεις, ολοκληρωτικά καθεστώτα, η αλλαγή των σχέσεων ανάμεσα στα φύλα, το τέλος της αποικιοκρατίας αλλά και η εκτόξευση της τεχνολογίας και της επιστήμης σε πεδία πέρα από την πιο τολμηρή φαντασία των προηγούμενων εποχών; Πώς ανταποκρίθηκαν οι ιστορικοί, ποιο νόημα πήρε η ιστορία; Πώς η ιστορία, που εγκαθιδρύθηκε ως επιστήμη στον 19ο αιώνα, ανταποκρίθηκε σε αυτές τις προκλήσεις; Πώς συνδέονται με τις εμπειρίες των κοινωνιών τα ιστορικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στον αιώνα αυτό; Να τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν το μεγάλο παγκόσμιο συνέδριο που θα γίνει από τις 18 έως τις 20 Ιουνίου στην Αθήνα! Συμμετέχουν ιστορικοί που έρχονται από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από την Αργεντινή έως την Ιαπωνία, από τον Καναδά έως την Αυστραλία. Οργανωτές του συνεδρίου είναι οι ερευνητές του επιστημονικού προγράμματος «Η ελληνική ιστοριογραφία στον 20ο αιώνα», με φορείς το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής), το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας), το περιοδικό Ιστορείν και το International Network of Theory and History. Είναι πρώτη φορά που διεξάγεται ένα παρόμοιο συνέδριο. Η κύρια προβληματική του είναι όχι η παρακολούθηση των ιστοριογραφικών ρευμάτων, αλλά ο τρόπος που σχετίζονται οι ιστοριογραφικές προσεγγίσεις με την εμπειρία του 20ου αιώνα. Οι πολλαπλοί δρόμοι που ακολούθησε η ιστοριογραφία και τα αντίστοιχα παραδείγματα που διαμορφώθηκαν μεταμόρφωσαν εντελώς το πεδίο των ιστορικών σπουδών τον 20ο αιώνα, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του, έτσι ώστε είναι δύσκολο να μιλάμε για ένα συμπαγές αντικείμενο σπουδών. Η έξοδος της ιστοριογραφίας από το μαυσωλείο του 19ου αιώνα και το άνοιγμά της σε νέες αναζητήσεις τη μετέτρεψε σε ένα φάντασμα που άλλοτε κρατούσε τις κοινωνίες σε επαγρύπνηση και άλλοτε χρησίμευε ως μέσο ψυχαγωγίας. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, η Ιστορία αντιμετωπίζεται συνήθως σαν μια αφηρημένη ιδέα ή ένας ακόμη ακαδημαϊκός κλάδος, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη τι είναι αυτό που συνδέει την ακαδημαϊκή ιστοριογραφία με όσα συμβαίνουν έξω από αυτήν. Αυτές οι συνδέσεις θα είναι το αντικείμενο των συζητήσεων του συνεδρίου. Μεταξύ των άλλων, θα συζητηθούν θέματα όπως: Πώς καθορίζει η ιστορική εμπειρία τη μελέτη του παρελθόντος; Πώς συνδέονται η ανάδυση νέων σπουδών, όπως αυτές του φύλου, της προφορικότητας, της δια-εθνικής (transnational) ιστορίας με αλλαγές στο πολιτικό, πολιτιστικό και κοινωνικό στερέωμα; Τι έγινε με τους δρόμους της ιστοριογραφίας που κάποια στιγμή προτάθηκαν αλλά δεν ακολουθήθηκαν; Πώς εντάσσονται έννοιες όπως η αλήθεια, η αντικειμενικότητα και η αμεροληψία στο σημερινό οπλοστάσιο του ιστορικού και πώς αλλάζει η σημασία τους καθώς μεταβάλλονται τα πολιτισμικά πλαίσια; Θα αναζητηθούν κυρίως οι πολλαπλές συνδέσεις μεταξύ των «εσωτερικών» και «εξωτερικών» διαδικασιών και πραγματικοτήτων, μεταξύ των επιρροών μέσα και έξω από την ακαδημία που επηρέασαν την ιστορική σκέψη και διαμόρφωσαν τους ποικίλους τρόπους συλλογικής εμπειρίας του 20ου αιώνα. Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 18-20 Ιουνίου 2015, θα διεξαχθεί στα αγγλικά (χωρίς μετάφραση) και η συμμετοχή είναι ανοικτή για το κοινό. Το πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να το βρείτε εδώ: Historiography20c-program Περισσότερες πληροφορίες: http://www.historein.gr

Μουσείο Μπενάκη : Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο #elgreco2014

Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο  «El Greco from Crete, to Venice, to Rome, to Toledo» (Ο Ελ Γκρέκο απ’ την Κρήτη, στη Βενετία, στη Ρώμη, στο Τολέδο)
Τριήμερο Διεθνές Επιστημονικό συνέδριο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Δoμήνικου Θεοτοκόπουλου, του El Greco, ενός από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους όλων των εποχών.

Το συνέδριο οργανώνεται στο πλαίσιο των εκθέσεων «Ο φιλικός κύκλος του Γκρέκο στο Τολέδο» και «Ο Δ. Θεοτοκόπουλος μεταξύ Βενετίας και Ρώμης» που θα πραγματοποιηθούν στο Μουσείο Μπενάκη (Νοέμβριος 2014-Μάρτιος 2015), στο πλαίσιο του εορτασμού των 400 χρόνων από τον θάνατο του El Greco στο Τολέδο της Ισπανίας. 

Μουσείο Μπενάκη : ΕΠΙΣΚΕΨΗ / ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ.