Tag Archives: #greece

#docomomo #callforpapers

DOCOMOMO-TUC_2018ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ‘ΕΛΛΗΝΙΚΗ’ ΦΥΣΗ

#callforpapers

Η ελληνική ομάδα εργασίας του DO.CO.MO.MO. και η Σχολή Αρχιτεκτόνων Mηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης συνδιοργανώνουν επιστημονική συνάντηση με θέμα: Tο μοντέρνο βλέμμα στην ‘ελληνική’ φύση. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στα Χανιά στις 25-26 Μαΐου 2018.

Ένα μεγάλο μέρος της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα αναπτύχθηκε μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον με ιδιαίτερη ταυτότητα. Έλληνες αλλά και ξένοι αρχιτέκτονες δημιούργησαν έργα αναπτύσσοντας έναν γόνιμο διάλογο με τη φύση, κάποιες φορές αντιπαρατιθέμενοι σε αυτήν ενώ κάποιες άλλες «κατασκευάζοντάς» την, επιχειρώντας την σχεδιαστική αναπαράστασή της.

Κάθε συνάντηση όμως της αρχιτεκτονικής με τη φύση, βασισμένη στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να τη «βελτιώσει», δεν είναι τίποτα άλλο από έκφραση αξιών και ιδεών. Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Ελλάδα καθότι το ελληνικό τοπίο πέραν της αισθητικής ιδιαιτερότητάς του διαθέτει ευρύτερο ιδεολογικό βάρος μέσω των φιλοσοφικών ιδεών που έχουν διατυπωθεί γι αυτό. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η προσπάθεια απόδοσης του ορισμού της «ελληνικότητας» μέσω ενός γεωμορφολογικού ντετερμινισμού με αναφορά στο ελληνικό τοπίο.

Η σχέση αρχιτεκτονικής και ελληνικής φύσης εμφανίζει πολλαπλότητα θεωρώντας τη φύση ως μυθολογικό τόπο αλλά και συμβολικό χώρο, ως γεωλογική μορφολογία αλλά και τοπιακή κλίμακα, ως ενεργειακό πόρο αλλά και κατασκευαστικό υλικό, ως οικολογική συνείδηση αλλά και βιομορφική αναφορά. Παράλληλα αναδεικνύει την αντίθεση του άστεως με την ύπαιθρο, θεωρώντας την μέρος της φύσης.

Σε μια εποχή κατά την οποία η διεθνής βιβλιογραφία επιχειρεί να αναδείξει την οργανική σύνδεση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής με τη φύση και με δεδομένες τις σύγχρονες προκλήσεις που θέτει η σχέση φύσης και τουρισμού στην Ελλάδα, η επιστημονική συνάντηση με θέμα ‘Το μοντέρνο βλέμμα στην ‘ελληνική’ φύση’ έχει ως στόχο να αναδείξει τον διάλογο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα με την ελληνική φύση μέσα από δύο θεματικούς άξονες:

α. Κοιτάζοντας προς τη φύση – Σχεδιάζοντας με τη φύση.

Από την ‘συναισθηματική τοπογραφία’ του Δ. Πικιώνη και τον λόγο για το κτίσμα που ‘φυτρώνει’ του Α. Κωνσταντινίδη έως τις πολεμικές παρεμβάσεις υπέρ του ελληνικού τοπίου του Α. Προβελέγγιου και τις τοπιακές-οικιστικές ουτοπίες του Τ. Ζενέτου, το φυσικό στοιχείο εμφανίζεται ως βασικό συστατικό με ιστορική και πολιτισμική, αν όχι οντολογική, σημασία. Το σπίτι διακοπών μπροστά στην θάλασσα στην Ανάβυσσο του Α. Κωνσταντινίδη, το αναψυκτήριο δίπλα στο ποτάμι στην Κρύα του Α. Π. Βενετά, το ορεινό συγκρότημα του Δ. Πικιώνη στο Περτούλι και το αγρόκτημα ‘Sparoza’ του J. Soltan στην Παιανία είναι μερικά μόνο από τα έργα που συγκροτήθηκαν εξαρχής σε σχέση με το φυσικό στοιχείο.

Με ποιούς τρόπους οι μοντέρνοι αρχιτέκτονες μίλησαν για τη φύση; Πώς εμφανίστηκε η φύση στον αρχιτεκτονικό θεωρητικό λόγο και γιατί; Πως η αρχιτεκτονική συνδέθηκε με αυτήν; Σε ποιόν βαθμό και με ποιούς τρόπους η αρχιτεκτονική ‘επανανασχεδίασε’ τη φύση; Πώς η ιδιαιτερότητα της ελληνικής φύσης, ως αισθητική του τοπίου αλλά και ως φιλοσοφική ιδέα, διαφοροποίησε την σχέση μοντέρνας αρχιτεκτονικής και φύσης από τις διεθνείς τάσεις;

β. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική τοπίου και η ελληνική φύση.

Αν και η παράδοση της αρχιτεκτονικής τοπίου στον ελληνικό χώρο είναι σαφώς περιορισμένη, μπορεί ωστόσο κανείς να αναγνωρίσει κάποιες ενδιαφέρουσες προσπάθειες σχεδιασμού: Η εμβληματική διαμόρφωση του Φιλοπάππου του Δ. Πικιώνη και το πράσινο των ξενοδοχείων Ξενία ανά την Ελλάδα, ο εντυπωσιακός ‘Κήπος Διομήδη’ της H. Hammerbacher και το αφαιρετικό πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου του L. de Soissons, δίνουν ένα στίγμα των διαφορετικών προθέσεων και προσεγγίσεων της μοντέρνας ματιάς στο ελληνικό τοπίο.

Ποιά άλλα πρόσωπα και έργα αρχιτεκτονικής τοπίου στην Ελλάδα του μοντέρνου θα μπορούσαν να αναδειχθούν ως σημαντικά; Ποιές οι αρχές, αξίες και ποιότητες αυτής της αρχιτεκτονικής τοπίου; Ποιές οι επιρροές της και οι αναφορές της; Πώς εισάγεται η ιστορία και η παράδοση του τόπου στο σχεδιασμένο τοπίο;

Θα επιλεγούν για παρουσίαση εισηγήσεις οι οποίες βασίζονται σε πρωτότυπη ιστορική τεκμηρίωση ή/και θεωρητική έρευνα. Θα δοθεί προτεραιότητα σε προτάσεις οι οποίες φέρνουν στο φως αδημοσίευτο αρχειακό υλικό, αναδεικνύουν άγνωστα ή λίγο γνωστά έργα, θέματα και πρόσωπα, καθώς και σε προτάσεις οι οποίες εισάγουν νέα ερμηνευτικά εργαλεία κατανόησης της σχέσης της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα με το φυσικό περιβάλλον και το σχεδιασμένο τοπίο.

Σας καλούμε να μας στείλετε έως τις 10/11/2017 τίτλο, περίληψη (έως 200 λέξεις) και ένα σύντομο βιογραφικό σας (έως 100 λέξεις) στο email: docomomogreece@gmail.com

Οι εισηγητές/τριες οι οποίοι/ες θα επιλεγούν για παρουσίαση θα ενημερωθούν μέσω email έως τις 2/2/2018. Μέρος των εισηγήσεων θα συμπεριληφθεί, μετά από επιλογή, στον επόμενο συλλογικό τόμο της σειράς «Τετράδια του Μοντέρνου».

Επιστημονική επιτροπή:
Κώστας Τσιαμπάος

Επίκουρος Καθηγητής

Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ

Συντονιστής docomomo Greece

Αμαλία Κωτσάκη
Επίκουρη Καθηγήτρια
Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πολυτεχνείου Κρήτης
Οργανωτική επιτροπή:
Κώστας Τσιαμπάος ΕΜΠ
Αμαλία Κωτσάκη ΠΚ
Πανίτα Καραμανέα ΠΚ
Μαρία Νοδαράκη ΕΜΠ

http://www.docomomo.gr

Advertisements

#ΑΣΚΙ – Προσχέδια Ιστορίας 2016-2017

ΠροΣχέδια Ιστορίας 2016-2017: 7η Συνάντηση

Παρασκευή, 10.02.2017, 7μ.μ.

Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ)
Σαρρή 14, 3ος όροφος

Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος (δρ. πολ. επ. Πάντειο)

Ξένες αποστολές και κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα του Εμφυλίου (1947-1949)

Συνομιλήτρια: Δήμητρα Λαμπροπούλου (λεκτ. ΕΚΠΑ)


*για την παρακολούθηση της συνάντησης είναι αναγκαία η δήλωση συμμετοχής και η ανάγνωση της εισήγησης: πληροφορίες και δηλώσεις στο aski@askiweb.gr

 

aski10.2.jpg

Συνέδριο: Διαδρομές του παρελθόντος – Ο εμφύλιος πόλεμος στη δημόσια ιστορία και τη μνήμη #aski

Παρασκευή 2 & Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2016

Ιωνικό Κέντρο (Λυσίου 11, Πλάκα)

Διοργάνωση: Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας

 

Πρόγραμμα Συνεδρίου:

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου

15.00-15.30

Εισαγωγικές Παρατηρήσεις: Πολυμέρης Βόγλης

15.30-17.20

Πρώτη συνεδρία: Αποτυπώσεις του Εμφυλίου στις τέχνες

Συντονιστής: Γιάννης Παπαθεοδώρου

Άρτεμις Ζερβού, Ίχνη του Εμφυλίου στην ιστορική διαδρομή της δημιουργίας, της έκθεσης και της υποδοχής του «Μνημείου της Μάχης της Πίνδου» του Χρήστου Καπράλου

Αλέξανδρος Τενεκετζής, Η δημόσια αναπαράσταση μιας δύσκολης μνήμης. Ο Εμφύλιος στη δημόσια γλυπτική τις δεκαετίες ’80 και ’90

Νόρα Ράλλη, Αστική παλίμψηστος τοιχοποιία και πολιτική μνήμη. Πολιτικά συνθήματα και ίχνη της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου στους αθηναϊκούς τοίχους

Βασιλική ΚαϊσίδουΗ μνήμη, η λήθη και η συγχώρεση: η αναπαράσταση των Παιδουπόλεων της Βασίλισσας Φρειδερίκης στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία

 

17.30-19.20

Δεύτερη συνεδρία: Ο Εμφύλιος στις οθόνες

Συντονιστής: Κωστής Καρπόζηλος

Γιώργος Ανδρίτσος, Ο Εμφύλιος στις ελληνικές ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους από το 1974 μέχρι το 1989

Χρήστος Δερμεντζόπουλος, Ράνια Κοσμίδου, Οι διαμάχες για τις σύγχρονες κινηματογραφικές εικόνες του ελληνικού εμφυλίου στη δημόσια σφαίρα

Γιάνης Γιανουλόπουλος, Ο ελληνικός εμφύλιος ως «Κρυμμένος Πόλεμος/Hidden War» στις βρετανικές μικρές οθόνες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80: Μαρτυρίες, αντικρουόμενες αφηγήσεις, δημόσια ιστορία

Μαρία Κωλέτση, Ο ελληνικός εμφύλιος (1946-1949) στο διαδίκτυο

 

19.40-21.00

Τρίτη συνεδρία: Εμφύλιος πόλεμος και ψυχικό τραύμα

Συντονιστής: Τάσος Σακελλαρόπουλος

Χαρά Καραμανωλάκη, Η κληρονομιά του τραύματος. Πότε ένας πόλεμος τελειώνει;

Γρηγόρης Μανιαδάκης, Το δήθεν χαμένο παρελθόν. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης και η κρυπτική μνήμη

Συζητητές: Πολυμέρης Βόγλης, Τάσος Σακελλαρόπουλος

 

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου

10.00-11.50

Τέταρτη συνεδρία: Η μνήμη της βίας και η τοπική διάσταση

Συντονιστής: Νίκος Βαφέας

Κωνσταντίνα Μπάδα, Μορφές κρατικής βίας στον εμφύλιο και μετά από αυτόν, βιωμένες εμπειρίες, κοινωνικές μνήμες και ταυτότητες

Αλέξης Ντάσιος, «Αποκηρύσσομεν τον ξενοκίνητον κομμουνισμόν…». Αναβιώσεις εμφυλιοπολεμικής μνήμης στη Λάρισα των πρώτων χρόνων της Χούντας

Κατερίνα Αναγνωστάκη, Το φάντασμα της κατακραυγής της κοινωνίας: οι δυσκολίες της αδιαίρετης μνήμης

Τάσος Κωστόπουλος, Ο φόνος της δασκάλας και άλλες ιστορίες. Μνήμη και λήθη της εμφύλιας βίας σ’ ένα ορεινό χωριό της Ρούμελης

 

12.10-14.00

Πέμπτη συνεδρία: Πολιτικές της μνήμης και θεσμικοί λόγοι

Συντονιστής: Ηλίας Νικολακόπουλος

Κατερίνα Πάπαρη, «Πήραμε επικίνδυνο κατήφορο…»: όψεις του εθνικού αφηγήματος των εθνικοφρόνων διανοούμενων στη δεκαετία του ’50

Αντώνης Μάτσος, Περιμένοντας την επανάσταση: Η αναβίωση του λόγου περί Εμφυλίου από την ΕΡΕ και τον Τύπο της Δεξιάς κατά το πρώτο έτος της Κυβερνήσεως της Ενώσεως Κέντρου (1963-1964)

Μάνος Αυγερίδης, «Tα επακολουθήσαντα μετά την απελευθέρωσιν δεινά». Εμφύλιος διχασμός και εθνική ενότητα σε τρία αντιστασιακά χρονικά της δεκαετίας του 1960

Μάγδα Φυτιλή, Μνήμη, Λήθη και Συμφιλίωση: οι διαδρομές της θεσμικής και της παραταξιακής μνήμης του Εμφυλίου

 

15.30-17.10

Έκτη συνεδρία: Ο Εμφύλιος πόλεμος στη σχολική εκπαίδευση

Συντονιστής: Χάρης Αθανασιάδης

Λάμπρος Παπαδήμας, Αντώνης ΣμυρναίοςΟ εμφύλιος πόλεμος στην ελληνική εκπαίδευση: αμφισβήτηση, αποσιώπηση και αμηχανία

Μαρία Στυλιανού, Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη διαμεσολάβηση της κυρίαρχης εθνικής ιστορικής αφήγησης για τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Τριπλός Εορτασμός, ο δημόσιος λόγος και η διαχείριση της μνήμης στις τοπικές κοινωνίες. Η περίπτωση της Καβάλας (1949-1974)

Καλλιόπη Στίγκα, Ο Εμφύλιος Πόλεμος μέσα από το λογοτεχνικό και μουσικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη: ένα μοντέλο διαθεματικής διδασκαλίας για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

 

17.30-19.20

Έβδομη συνεδρία: Τόποι/Κοινότητες Μνήμης

Συντονιστής: Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Μάριος Αθανασόπουλος, «Πηγάδα» Μελιγαλά: Η διαιρεμένη μνήμη

Ελένη Κούκη, Τα στρατιωτικά νεκροταφεία του Εμφυλίου Πολέμου. Οι πολιτικές των οστών και η εδαφικοποίηση της απώλειας

Φίλιππος Κάραμποτ, Αλεξάνδρα Πατρικίου, Εννοιολογήσεις και αναπαραστάσεις του Εμφυλίου σε εθελοντικές συσσωματώσεις (1945-μέσα δεκαετίας του ’60)

Μαρία Σπηλιωτοπούλου, Η «Κίνηση Ενωμένη Εθνική Αντίσταση» και η συμβολή της στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης για τον εμφύλιο

 

Οργανωτική Επιτροπή: Μάνος Αυγερίδης, Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Πολυμέρης Βόγλης, Ελένη Πασχαλούδη, Τάσος Σακελλαρόπουλος

 

 

Πρόσκληση Υποβολής Προτάσεων // Για τον Νικόλαο Κάλας #callforpapers

Για τον Νικόλαο Κάλας: Διεθνές Συμπόσιο

Αθήνα, 21-22 Οκτωβρίου 2016

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

 

Ποιητής, κριτικός, θεωρητικός της τέχνης, επιμελητής εκθέσεων – ο Νικόλαος Κάλας αυτοχαρακτηριζόταν «νομάς σοφός». Σε διαρκή επαφή με την αιχμή της πρωτοπορίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, το πολυσχιδές και διεπιστημονικό γραπτό έργο του πηγάζει από ένα ευρύ φάσμα ενασχολήσεων: τη διαμόρφωση του ελληνικού μοντερνισμού, τη σχέση τέχνης και πολιτικής, τον υπερρεαλισμό, τους πρωτόγονους πολιτισμούς, την ανθρωπολογία, την Pop Art, το πορτογαλικό μπαρόκ, το έργο του Hieronymus Bosch (αντικείμενο του magnum opus του Κάλας, που παραμένει ανέκδοτο).

Με σημείο εκκίνησης τις πολιτικές διαμάχες και τις πολεμικές που σηματοδότησαν τον ελληνικό μεσοπολεμικό μοντερνισμό, ο Νικόλαος Κάλας, πολύγλωσσος και κοσμοπολίτης, συντάχθηκε με τις θεωρητικές αναζητήσεις και πολιτικές θέσεις του André Breton στο Παρίσι στο τέλος της δεκαετίας του 1930, όπου και εξέδωσε τη θεωρητική μελέτη Foyers d’Incendie [Εστίες Πυρκαγιάς]· ο Breton αναγνώρισε στον Κάλας ένα από τα πιο λαμπρά πνεύματα της εποχής του και, λίγο αργότερα, από την έναρξη του δεύτερου παγκoσμίου πολέμου, ο Κάλας αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους διαύλους επικοινωνίας των υπερρεαλιστών με πρωτοποριακούς κύκλους καλλιτεχνών και κριτικών στη Νέα Υόρκη. Τη μεταπολεμική περίοδο, ο Κάλας δραστηριοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη κυρίως ως τεχνοκριτικός, συνεργάστηκε με ποιητές όπως ο William Carlos Williams, επιμελήθηκε εκθέσεις και διατηρούσε επαφή με συλλέκτες και γκαλερίστες όπως η Peggy Guggenheim, η Marian Goodman και ο Αλέξανδρος Ιόλας, καθώς και με καλλιτέχνες όπως ο Barnett Newman, ο Jasper Johns, ο Robert Rauschenberg, ο John Cage και ο Marcel Duchamp.

Το συμπόσιο αυτό απευθύνεται σε ερευνητές από τα πεδία της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, της λογοτεχνίας, της θεωρητικής σκέψης και των εικαστικών τεχνών, και επιδιώκει να παρουσιάσει νέες προσεγγίσεις στο πολυσχιδές έργο του Κάλας, αλλά και να αναδείξει πτυχές που έχουν είτε παραγνωριστεί είτε ελάχιστα μελετηθεί. Το συμπόσιο στοχεύει σε μια πολύπλευρη αποτίμηση, που θα απηχεί τη διεπιστημονικότητα του ίδιου του Κάλας.

Οι διοργανωτές προσκαλούν σε υποβολή προτάσεων για εισηγήσεις (διάρκειας 20’) στις παρακάτω θεματικές περιοχές:

Το πρώιμο έργο του Κάλας στα ελληνικά

Το ποιητικό έργο του Κάλας

Η πολιτική σκέψη και δράση του Κάλας

Ο Κάλας και η ψυχανάλυση: η επίδραση της ψυχανάλυσης στην ποίηση και στην τέχνη

Ο Κάλας και ο υπερρεαλισμός, σε συνάρτηση με τον εκλεκτικισμό της σκέψης του

Οι σχέσεις του Κάλας με την εικαστική σκηνή των ΗΠΑ την περίοδο του ψυχρού πολέμου

Οι σχέσεις του Κάλας με τους καλλιτέχνες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τον Barnett Newman και άλλες αναδυόμενες μορφές στην εικαστική σκηνή της Ευρώπης και των ΗΠΑ, όπως ο Jasper Johns, ο Marcel Broodthaers, η Chryssa, ο Takis, ο George Brecht, το κίνημα Fluxus, ο John Cage κ.ά.

Τα δημοσιευμένα κείμενά του σε περιοδικά τέχνης όπως το View, το Tigers Eye, το Artforum, τοArt Magazine, κ.ά.

Η αρθρογραφία του στο Village Voice

Το διδακτικό και εκπαιδευτικό έργο του Κάλας

Οι επιδράσεις από το χώρο της ανθρωπολογίας και οι συνεργασίες του με τη Margaret Mead και τη Ruth Benedict

Οι σχέσεις του με τον André Breton, τον Georges Bataille και το Collège de sociologie

Η συλλογή έργων τέχνης του Κάλας

Επιμέλειες εκθέσεων και οι δραστηριότητές του ως καλλιτεχνικού διευθυντή

Οι συνεργασίες του με την Peggy Guggenheim, τη Marian Goodman, τον Lawrence Alloway και

άλλους ιδιοκτήτες γκαλερί, επιμελητές και συλλέκτες

Το ανέκδοτο magnum opus για τον Hieronymus Bosch

Το ενδιαφέρον του για το μπαρόκ

Ο Κάλας σε αντίστιξη με το πνεύμα του καιρού του: η γενεαλογία της σκέψης του και οι εκλεκτικές συγγένειες με μορφές της δυτικής σκέψης, από τον Παύλο έως τη γενιά των Beat ποιητών

Το συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνουν εικαστικές εγκαταστάσεις σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς και σειρά εργαστηρίων ανοιχτών και στο ευρύ κοινό. Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν υπό την αιγίδα τουΤμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Την εναρκτήρια διάλεξη θα δώσει η Mary Ann Caws, Διακεκριμένη Καθηγήτρια Αγγλικής, Γαλλικής Φιλολογίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας, The Graduate School of the City University of New York με την υποστήριξη του Terra Foundation for American Art.

 

Οι προτάσεις καθώς και σύντομο  βιογραφικό σημείωμα (150 λέξεων) πρέπει να υποβληθούν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση regardingnicolascalas@gmail.com

Προθεσμία υποβολής προτάσεων: 30 Απριλίου 2016

Γλώσσες του συνεδρίου: Αγγλικά και Ελληνικά

 

Διοργανωτές

Σταματίνα Δημακοπούλου ‒ επίκουρη καθηγήτρια Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Βασιλική Κολοκοτρώνη ‒ καθηγήτρια Αγγλικής Λογοτεχνίας, Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης

Ειρήνη Μαρινάκη ‒ ιστορικός τέχνης, διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London

Τερέζα Παπαμιχάλη ‒ εικαστικός, υποψήφια διδάκτωρ, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Βαρσοβίας

Κωνσταντίνος Στεφανής ‒ ιστορικός τέχνης, Συλλογή Φινόπουλου, Μουσείο Μπενάκη·· διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London.

Το συμπόσιο θα διεξαχθεί στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών σε συνεργασία με τον Βασίλη Βλασταρά.

(for English press here)

Regarding Nicolas Calas – An International Symposium #callforpapers

Regarding Nicolas Calas

*An International Symposium

Athens School of Fine Arts, National and Kapodistrian University of Athens

21-22 October 2016

 

Poet, critic, curator, and theoretician Nicolas Calas’s work spanned the formation of modernism in Greece, the theoretical and political orientation of French Surrealism in the late 1930s, Surrealism’s American interlude in the 1940s, and the directions of postwar art in the US. This symposium seeks to open Calas’s theories and practice to a broader public and invites proposals from scholars and creative artists to reflect upon the contexts of his theoretical, critical, poetic output, as well as his curatorial practice and involvement within the art world. Addressing this important yet for a time neglected or mythologised figure of the transcontinental avant-garde, this symposium aims to reappraise Calas and present new work on under-researched angles and hitherto unexplored connections with artists, critics, and scholars of his own time. The intention is to explore the important interfaces of Calas’s writings on art, theory, his poetry and politics, and engage with him as a ‘nomadic sage’ moving across and within different cultures and critical idioms.

 

Parallel events will also comprise a series of workshops and an exhibition that will be hosted at the Athens School of Fine Arts. The workshops will be organised under three thematic clusters, poetics, politics, paradox, and will invite practicing artists who work in different media to respond to the diverse contexts of Calas’s work and engage with The Elena and Nicolas Calas archive that is held in The Nordic Library in Athens. The symposium will coincide with the opening of the exhibition that will present work produced in the workshops.

 

Plenary speaker: Mary Ann Caws, Distinguished Professor of Comparative Literature, English and French, The Graduate School of the City University of New York

Please send proposals (250 words) for 20-minute papers together with a short bio note to regardingcalas@gmail.com by April 30, 2016.

 

Possible lines of enquiry ‘regarding Nicolas Calas’ may include:

 

  • Politics, poetry and psychoanalysis and their influence on Calas’s thought and practice
  • Surrealist affinities and Calas’s eclecticism and unique voice

The American art scene during the Cold War

  • The contexts of Abstract Expressionism, Calas’s participation at The Club, his exchange with Barnett Newman and other up-and-coming artists of the European and American art scenes such as Jasper Johns, Marcel Broodthaers, Chryssa, Takis, George Brecht, Fluxus, John Cage et al.
  • Calas’s writings for art magazines such as View, Tiger’s Eye, Artforum, Art Magazine et al.

Calas in the Village Voice

  • Calas as educator
  • The influence of anthropology and his collaborations with Margaret Mead and Ruth Benedict
  • Calas’s relation to Breton
  • Calas’s relation to Bataille and the Collège de sociologie
  • Calas as collector, curator and art director of various galleries, including his close relationship with Peggy Guggenheim, Marian Goodman, Lawrence Alloway,  and other gallerists, curators and collectors
  • His unfinished magnus opus on Hieronymus Bosch
  • Calas across and against the grain: affiliations and genealogies from St Paul to the Beats
  • Calas and the baroque

 

Regarding Nicolas Calas is organised by Mata Dimakopoulou, (National and Kapodistrian University of Athens), Vassiliki Kolocotroni, (University of Glasgow), Irini Marinaki, (Art Historian, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Tereza Papamichali, (Phd candidate in Fine Art, Academy of Fine Arts in Warsaw), Konstantinos Stefanis, (Art Historian, Finopoulos Collection, Benaki Museum, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Vassilis Vlastaras (Athens School of Fine Arts)

(for Greek press here)

 

Ίδρυμα Γ. Ζογγολόπουλου – *κύκλος σεμιναρίων ιστορίας της τέχνης

Σεμινάρια Ιστορίας της Τέχνης

Το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου στο πλαίσιο των δράσεών του που ως στόχο έχουν τη διάδοση και μελέτη του έργου του Γιώργου Ζογγολόπουλου και της Ελένης Πασχαλίδου-Ζογγολοπούλου, καθώς και τη διάδοση των Καλών Τεχνών στο ευρύ κοινό, διοργανώνει έναν κύκλο σεμιναρίων Ιστορίας της Τέχνης.
Η ενότητα των 5 αυτών σεμιναρίων επικεντρώνεται στα χρόνια πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με έμφαση στη μεταπολεμική τέχνη, περίοδος που χρονικά και εικαστικά συμπίπτει με την περίοδο δραστηριοποίησης του Γιώργου Ζογγολόπουλου.
Το πρώτο σεμινάριο αναφέρεται στην περίοδο μαθητείας του Γ. Ζογγολόπουλου αλλά και της γυναίκας του Ελένης Πασχαλίδου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).

Διάρκεια σεμιναρίων: 24 Φεβρουαρίου – 20 Απριλίου 2016
Οι συναντήσεις θα πραγματοποιούνται ανά 15 μέρες, κάθε Τετάρτη απόγευμα (24/2, 9/3, 23/3, 6/4, 20/4/2016) και ώρες 19:00-21:00
Συμμετοχή:
Κύκλος 5 σεμιναρίων 40 €, φοιτητές και άνεργοι 30 €
Μεμονωμένο σεμινάριο 10 €, φοιτητές και άνεργοι 7 €
Αριθμός συμμετεχόντων: 25

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης.

Εγγραφές & πληροφορίες:
Ηλεκτρονικά: info@zongolopoulos.gr ή https://www.eventbrite.com/e/21633276713
Τηλεφωνικά: 210-6712210, 210-6725879

Συντονισμός-Επιστημονικός υπεύθυνος: Αλέξανδρος Τενεκετζής, Ιστορικός Τέχνης.

unnamed

ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΖΟΓΓΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Δημοκρατίας 49, 154 52 Π. Ψυχικό, Αττική

GEORGE ZONGOLOPOULOS FOUNDATION
49, Dimokratias, Palaio Psychiko, Athens

 

Το πρόγραμμα των σεμιναρίων αναλυτικά:

Σεμινάριο 1ο   
24 Φεβρουαρίου 2016

Η ΑΣΚΤ την περίοδο της μαθητείας του Γιώργου Ζογγολόπουλου
Η περίοδος των σπουδών του Γιώργου Ζογγολόπουλου στην ΑΣΚΤ συμπίπτει χρονικά με την τελευταία φάση της εικοσαετούς θητείας του Γεώργιου Ιακωβίδη στη διεύθυνση της Σχολής. Μέσα στη μεταβατική συγκυρία που διαμορφώνεται για την Σχολή λίγο πριν από την αποχώρηση του Ιακωβίδη, ο Ζογγολόπουλος θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, εμπλεκόμενος στις σπουδαστικές κινητοποιήσεις εναντίον του διευθυντή της οι οποίες στο τέλος της δεκαετίας του ’20 θα θέσουν αμετάκλητα την Σχολή σε τροχιά αναδιοργάνωσης. Η διάλεξη θα επιχειρήσει να συνθέσει την εικόνα του ακαδημαϊκού πλαισίου εντός του οποίου ο Ζογγολόπουλος διαμορφώθηκε καλλιτεχνικά μεταξύ των ετών 1924-1930, εστιάζοντας  στην συνδικαλιστική δράση που ο καλλιτέχνης ανέπτυξε κατά τα τελευταία έτη των σπουδών του.

Εισηγήτρια: Χριστίνα Δημακοπούλου
Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στην Αθήνα (ΕΚΠΑ) και εν συνεχεία πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές Ιστορίας της τέχνης στο Παρίσι (Paris I). Είναι υποψήφια διδάκτωρ στην Ανώτατη Σχολή Καλών της Αθήνας και το θέμα της διδακτορικής της διατριβής αφορά την ιστορία της ΑΣΚΤ την περίοδο 1910-1943.

Σεμινάριο 2ο 
9 Μαρτίου 2016

Το αρχείο και η συλλογή του Γιώργου Ζογγολόπουλου – μια πρώτη προσέγγιση
Με την παρούσα ανακοίνωση θα γίνει μια πρώτη προσπάθεια κριτικής παρουσίασης του αρχείου και της συλλογής του Ιδρύματος Γ. Ζογγολόπουλου, συνεξετάζοντας πτυχές από το δημόσιο και γνωστό έργο του καλλιτέχνη, σε αντιπαραβολή με το αρχειακό υλικό και εστιάζοντας κυρίως στα σημεία εκείνα που φωτίζουν αδιόρατες πτυχές της δημιουργικής του προσπάθειας.

Εισηγητής: Αλέξανδρος Τενεκετζής
Είναι ιστορικός τέχνης, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης και της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτικών (AICA). Είναι συνεργάτης της εταιρείας διαχείρισης ψηφιακού πολιτισμού, PostScriptum, ενώ υπήρξε επίσης επί σειρά ετών υπότροφος-ερευνητής στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών – Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Στα τρέχοντα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντάσσεται η ιστορία της γλυπτικής του 20ου αι., της δημόσιας τέχνης, της δημόσιας μνήμης, καθώς και η ιστορία και η πολιτική των θεσμών της τέχνης, όπως μουσεία, εκθέσεις, συνέδρια Ιστορία της Τέχνης, σχολές Καλών Τεχνών και σχολές επιστημών των Τεχνών, για τα οποία έχει πλήθος δημοσιεύσεων.

Σεμινάριο 3ο
23 Μαρτίου 2016

Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος και οι καλλιτεχνικές ομάδες (1930-1960) 
Ήδη από τον Μεσοπόλεμο, και συγκεκριμένα από το 1929 με την ίδρυση του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών, η δράση των σωματείων εικαστικών καλλιτεχνών αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής ζωής. Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος υπήρξε μέλος του «Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών», που συστάθηκε το 1929 και της «Ομάδος Τέχνη 1930», που ιδρύθηκε το 1930, ενώ μεταπολεμικά, ο γλύπτης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου καθώς και της νεωτερικής «Ομάδας Εκθέσεων Στάθμη». Στο πλαίσιο της παρούσας διάλεξης, θα παρουσιαστεί η δραστηριότητα του Ζογγολόπουλου -και συμπληρωματικά της συζύγου του, Ελένης Πασχαλίδου-Ζογγολοπούλου- που σχετίζεται με τις καλλιτεχνικές ομάδες (εκθέσεις, δράσεις κ.λπ.) και ο αντίκτυπος των πρωτοβουλιών που ανέλαβαν για τη βελτίωση των επαγγελματικών συνθηκών των Ελλήνων καλλιτεχνών μέσα στον 20ό αιώνα.

Εισηγητής: Σπύρος Μοσχονάς
Είναι διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η διδακτορική του διατριβή έχει τίτλο «Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στην Ελλάδα κατά το α΄ μισό του 20ού αιώνα: η σημασία και η προσφορά τους» (Αθήνα 2010). Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζουν στη νεοελληνική εκκλησιαστική τέχνη, σε ζητήματα τέχνης και αγοράς και στις σχέσεις Κράτους-εικαστικών καλλιτεχνών. Έχει συνεργαστεί με διάφορους φορείς (Τράπεζα της Ελλάδος, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Τράπεζα Πειραιώς, Πανεπιστήμιο Αθηνών κ.ά.) στην καταγραφή και μελέτη συλλογών έργων τέχνης, καθώς και με διάφορα Μουσεία και Πινακοθήκες (Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά κ.ά.) στη διοργάνωση εκθέσεων.

Σεμινάριο 4ο
6 Απριλίου 2016

Η δημόσια γλυπτική του Γ. Ζογγολόπουλου: μια διαδρομή τέχνης στον χρόνο και στον χώρο
Η παρούσα ανακοίνωση θα διαπραγματευτεί κυρίως τα έργα του Γ. Ζογγολόπουλου που τοποθετήθηκαν στον δημόσιο χώρο, σκιαγραφώντας την καλλιτεχνική του πορεία στον 20ο αιώνα, πορεία που συμπίπτει και διαμορφώνει εν πολλοίς και την πορεία της νεοελληνικής τέχνης στον 20ο αιώνα. Το έργο του θα αναλυθεί σε σύγκριση τόσο με το εγχώριο καλλιτεχνικό και ιστορικό πλαίσιο όσο και με το διεθνές-ευρωπαϊκό σε μια προσπάθεια ανάδειξης αλληλεπιδράσεων και επιρροών.

Εισηγητής: Αλέξανδρος Τενεκετζής
Είναι ιστορικός τέχνης, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης και της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτικών (AICA).

Σεμινάριο 5ο
20 Απριλίου 2016

Helping the Greeks to Help Themselves (Βοηθώντας τους Έλληνες να βοηθήσουν τους εαυτούς τους)
Η αμερικανίδα σχεδιάστρια μόδας Muriel King και η συγκρότηση του καλλιτεχνικού πεδίου στην Ελλάδα ως διακριτού παραγωγικού τομέα κατά τους πρώτους μετεμφυλιακούς χρόνους

Εισηγήτρια: Άννυ Μάλαμα
Η Άννυ Μάλαμα είναι επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλέξανδρου Σούτζου.  Επίσης, συνεργάζεται με το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών «Ευρωπαϊκός Πολιτισμός» (θεματική ενότητα ΕΠΟ 20: Ιστορία των τεχνών στην Ευρώπη). Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αφορούν στις ιδιαιτερότητες της νεοτερικότητας, τις εκφάνσεις του μοντερνισμού και τους όρους που συγκροτούν το καλλιτεχνικό πεδίο στην Ελλάδα. Έχει πτυχίο Αρχαιολογίας (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), μεταπυχιακό (ΜΑ) στην Ιστορία της τέχνης (Α.Π.Θ.) και στην Πολιτισμική ιστορία (DEA, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, με υποτροφία του Ιδρύματος Μιχελή) και διδακτορικό στην Ιστορία της τέχνης (Α.Π.Θ.). Είναι απόφοιτος του σεμιναρίου μεταπτυχιακής επιμόρφωσης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου σχετικά με την ανοικτή και εξ αποστάσεως εκπαίδευση ενηλίκων.

 

 

 

Strange Cities: Athens #sgt #ExhibitionReview

Παράξενες πόλεις: Αθήνα

20 Απριλίου – 28 Ιουνίου 2015

Διπλάρειος Σχολή (πλ. Θεάτρου 3)

1. H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

 

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον στις εκθέσεις που πλέον πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, είναι σαφώς η –σχεδόν αναπόφευκτη πια– πολυσήμαντη κριτική προσέγγιση που επιβάλλουν. Ίσως επειδή οι καιροί είναι ιδιαίτεροι, ίσως επειδή οι συνθήκες και οι υπάρχουσες δομές είναι ιδιότυπες.

Η έκθεση «Παράξενες πόλεις: Αθήνα» (“Strange Cities: Athens”)[1] διοργανώθηκε από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση στη Διπλάρειο Σχολή[2].

Έχοντας ήδη γνωστοποιηθεί ότι η Αθήνα θα (συν)υπάρξει έδρα της Ντοκουμέντα του Κάσσελ (“Documenta 14: Learning From Athens”[3]) το 2017, είναι σαφές ότι η πόλη αυτή πλέον αποτελεί ένα καίριο γεωγραφικό και πολιτισμικό σημείο διεθνούς ενδιαφέροντος, στοιχείο που μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί.

Την ίδια αυτή περίοδο στη χώρα έχουν προκύψει πολύμορφα ζητήματα πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης σε πολιτιστικούς φορείς, ιδρύματα, μουσεία και οργανισμούς που σχετίζονται με τη σύγχρονη εικαστική σκηνή[4]· για το λόγο αυτό, εκθέσεις όπως οι «Παράξενες Πόλεις: Αθήνα», απαιτούν διττή προσέγγιση, προκειμένου κανείς να είναι δίκαιος και αντικειμενικός απέναντι σε έργα, καλλιτέχνες, αλλά και επιμελητές, συνεργάτες., διοργανωτές. Για το λόγο αυτό, η κριτική αυτής της έκθεσης δεν είναι μία, αλλά στην ουσία δύο: μία προσέγγιση αφορά στα έργα, στο στήσιμο, στη διαχείριση του πεδίου της έκθεσης καθαυτής, ενώ μια δεύτερη αφορά στη διαχείριση της έκθεσης, εντός των συνθηκών της πόλης στην οποία και αναφέρεται.

Η επιμελητική ομάδα Double Decker (Wilhelm Finger, Μελίτα Σκαμνάκη) με έδρα το Λονδίνο, με διεθνή και εδραιωμένη δραστηριοποίηση στο πεδίο των εφαρμοσμένων, κυρίως, τεχνών[5], αποφάσισε να ενεργοποιήσει ένα ενδιαφέρον σκεπτικό, αρχαιολογικής-ανθρωπολογικής βάσης και λογικής: χρησιμοποίησε ‘σπαράγματα’ πολιτισμού, τα οποία –με ποικίλους συνειρμούς– αφορούν στην πόλη της Αθήνας. Πιο συγκεκριμένα, ζητήθηκε από 25 καλλιτέχνες, που ζουν στο εξωτερικό και ποτέ δεν επισκέφθηκαν την Αθήνα, να δημιουργήσουν ένα έργο για αυτήν. Προκειμένου να έχουν αφορμές προσέγγισης της πόλης[6], τους δόθηκε ένα κουτί «ερεθισμάτων», χωρίς ωστόσο καμία εικόνα της Αθήνας. Ειδικότερα, περιείχε τα παρακάτω:

  1. Το ποίημα «Γιασεμί» του Γιώργου Σεφέρη
  2. Δύο κεφάλαια από το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη Η Αθήνα της μίας διαδρομής
  3. Το τραγούδι «Μια πόλη μαγική» του Μάνου Χατζιδάκι
  4. Το μουσικό κομμάτι «2» του Κωνσταντίνου Βήτα από την ομώνυμη παράσταση
  5. Μια συνταγή για γεμιστά
  6. 12 αρχεία ήχων της πόλης της Αθήνας

Το υλικό βρισκόταν και στη διάθεση του επισκέπτη στην είσοδο της έκθεσης.

Η επιλογή αυτών των «σημείων» της πόλης, με μια πρώτη ανάγνωση, είναι επαρκώς ενδιαφέρουσα, αφενός μεν γιατί φανερώνει τις κατευθύνσεις που ενδιαφέρουν την επιμελητική ομάδα, αφετέρου δε γιατί επιχειρεί να αποτινάξει τις στερεοτυπικές συσχετίσεις με τη συγκεκριμένη πόλη: στέκεται μακριά από τις τυπικές αρχαιολαγνικές ταυτίσεις και ενεργοποιεί μια εκ νέου δυναμική αντιμετώπισης αυτού του εξ-αποστάσεως-εργαστηρίου «έμπνευσης». Επελέγησαν, λοιπόν, 25 και πλέον καλλιτέχνες, που δραστηριοποιούνται σε διάφορα πεδία των εφαρμοσμένων τεχνών και, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια των επιμελητών, έχουν «εμφανείς επιρροές από τη μόδα»[7]. Σε μια δεύτερη ματιά, είναι ευδιάκριτη (όσο, ενδεχομένως και εύλογη) μια αποσπασματικότητα και μια ελαφρότητα, που δεν περνούν απαρατήρητες, ειδικά αν κάποιος παρακολουθήσει και την πορεία και διάρθρωση της έκθεσης με τα έργα που προέκυψαν.

Πιο συγκεκριμένα, οι προσεγγίσεις των καλλιτεχνών –ερμηνείες/μεταφράσεις των ερεθισμάτων που οι επιμελητές πρότειναν– ανταποκρίνονται ιδιότυπα, εντέλει, στο σκεπτικό: στο σύνολό τους τα έργα στέκονται ως απολύτως ελεύθερες μεταφράσεις της ιδέας της Αθήνας, με εμφανές πάντα το ιδίωμα κάθε καλλιτέχνη, όπως π.χ. τα μαγικά κολάζ του Seb Jarnot, οι φωτογραφικές μεταλλάξεις της Amy Friend, τα εντυπωσιακά διαδραστικά έργα της ομάδας Amana, η μινιμαλιστική και τρυφερή φωτογραφική προσέγγιση της Angela Moore.

Συχνά, αυτές οι μεταφράσεις έχουν μια εύλογη ροπή στο να δομούνται πάνω σε στερεότυπα που οι καλλιτέχνες είχαν ήδη σχηματισμένα για την Αθήνα (ίσως για και την Ελλάδα, συνολικότερα), όπως π.χ. το ψηφιακό κολάζ των Craig Redman & Karl Maier, η ευφυής βιντεο-εγκατάσταση του Fernanda Rappa, οι μαγικές εικονογραφήσεις του Tom Radclyffe, ή το χαριτωμένο animation της Emma Löfström.

Προς το τέλος δε, της περιήγησης στην έκθεση, περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη τον επισκέπτη, η βιντεο-εγκατάσταση του φωτογράφου Χρήστου Σαρρή: έκπληξη, καθώς δεν αναφέρεται ή διευκρινίζεται με κάποιον τρόπο πουθενά η συμμετοχή του στην έκθεση και ευχάριστη, γιατί πρόκειται για μια ευφυή καταγραφή σκέψεων σχετικά με την Αθήνα, από Έλληνες άλλων περιοχών, που ποτέ δεν την έχουν επισκεφθεί.

Για τον επισκέπτη, ειδικότερα, υπήρχε στο τέλος της διαδρομής κι ένα αυτοσχέδιο στούντιο, προκειμένου να μπει και το κοινό στη διαδικασία να στήσει το δικό του φωτογραφικό σκηνικό, με αφορμή την πόλη της Αθήνας –πάντα με τη βοήθεια των εξυπηρετικότατων εποπτών της έκθεσης.

Το υλικό τεκμηρίωσης (ένα έντυπο χωρίς εκτενείς αναφορές στα έργα, όσο περισσότερο στο σύνολο της έκθεσης και στο πρόγραμμα δράσεων όλης της διοργάνωσης και διαθέσιμο ψηφιακά επίσης στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης) ήταν περιορισμένο, ωστόσο για τον επισκέπτη ήταν πολύ βοηθητική η παρουσία κειμένων για κάθε έργο και βιογραφικών στοιχείων για κάθε καλλιτέχνη μέσα στον εκθεσιακό χώρο.

2. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Adam Dix_αριστερά και του Kit Miles Studio_δεξιά

Άποψη του εκθεσιακού χώρου με έργα του Adam Dix (αριστερά) και του Kit Miles Studio (δεξιά)

3. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Michael Mann

Άποψη του εκθεσιακού χώρου. Διακρίνονται έργα του Michael Mann

Στρέφοντας κανείς την προσοχή στο σύνολο της έκθεσης και στη δομή της, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι η επιμέλεια έχει πολλές ιδιαιτερότητες, άλλοτε λογικές, άλλοτε, όμως, παράδοξες. Πιο συγκεκριμένα, είναι λογικό για έναν χώρο δύστροπο, σε κακή κατάσταση και με απομεινάρια προηγούμενων χρήσεων και εκθέσεων, να σχηματιστεί μια εκθεσιακή διαδρομή, η οποία λειτούργησε αποτελεσματικά: υπήρχαν πάγκοι για ξεκούραστα διαλείμματα, επαρκής και σαφής σήμανση, ευανάγνωστες λεζάντες τεκμηρίωσης των έργων (σε πολύ μεγάλες διαστάσεις). Αλλά και οι παραδοξότητες δεν έλειπαν: οι λευκές μεταλλικές κατασκευές που στήθηκαν, πάνω στις οποίες αναρτήθηκαν πολλά από τα έργα, ήταν εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων και, παρά την προσπάθεια που έγινε να συμπληρώνονται από τμήματα-διαδρόμους λευκού μουσαμά στο δάπεδο, η απόπειρα εντέλει δεν κατασκεύαζε έναν πιο φιλόξενο χώρο. Μπορεί να υπήρξαν πολλοί και ίσως δικαιολογημένοι οι λόγοι μια τέτοιας επιλογής, αλλά στο σύνολό τους δεν ανέδειξαν τα ίδια τα έργα. Σε άλλες περιπτώσεις, πίσω από ένα έργο υπήρχε π.χ. ένα παράθυρο, ένα καλοριφέρ ή ένας χάρτης της Ελλάδας. Παρότι κανείς αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που έχει το στήσιμο μιας έκθεσης σύγχρονης τέχνης σε έναν χώρο όπως αυτός, σαφώς και δινόταν η εντύπωση ότι το κτήριο εντέλει δεν είχε ληφθεί επαρκώς υπόψη ούτε από τους αρχιτέκτονες που ανέλαβαν το σχεδιασμό, ούτε από τους επιμελητές. Παρουσιάστηκαν έργα κατά τρόπο τέτοιο, ώστε συχνά να φωτίζονται και από το εξωτερικό φως της μέρας, από τα μεγάλα παράθυρα του κτηρίου και η ανά περιπτώσεις αντανάκλαση σε εμπόδιζε να δεις το έργο. Για μια σειρά κατασκευών και δομών, που σαφώς φαίνεται να προέκυψαν με αρκετή μελέτη και υψηλό προϋπολογισμό, οι προσδοκίες –εύλογα υψηλές– δεν ικανοποιούνταν.

Ως προς τις τακτικές και τις στρατηγικές της συγκεκριμένης έκθεσης, σαφώς και είναι πολύ σημαντική η πλαισίωσή της από πολλές και καλά προγραμματισμένες δράσεις, πολύμορφη και καλοδομημένη προβολή[8]. Ορισμένες δράσεις διατήρησαν τη λογική της διαδραστικότητας και της εμπλοκής με την πόλη σε επαρκές επίπεδο, όπως π.χ. οι «Αόρατες Διαδρομές» σε συνεργασία με το περιοδικό «Σχεδία», η «Αθήνα των Περιηγητών» σχετικά με περιηγητές προηγούμενων αιώνων, καθώς και όλα τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά (μεταξοτυπίας, animation κ.ά.). Άλλες ήταν πιο επιφανειακού χαρακτήρα και πιο ψυχαγωγικής λογικής: το «Φτιάξε το δικό σου ‘βρώμικο’» ή το «Bike Cities: Ποδηλατικές διαδρομές στην Αθήνα που οδηγούν στην έκθεση Strange Cities», θυμίζουν μια προσέγγιση της πόλης τουριστική, που ψηλαφεί μεν ευχάριστα, όμως δεν αγγίζει ουσιαστικά το χαρακτήρα της Αθήνας.

Εντέλει, υπήρξε περισσότερο εμφανής μια εξωραϊστική διάθεση στην προσέγγιση της πόλης, παρά μια προσέγγιση διεισδυτική στην ουσία της. Αυτό το χαρακτηριστικό, καθόλου κακό σε επίπεδο αρχικών προθέσεων, μοιάζει ωστόσο ακατάλληλο και αταίριαστο με τη δεδομένη χρονική περίοδο για τη συγκεκριμένη πόλη, που στέκεται όντως ‘παράξενη’, απέναντι στην παρούσα πραγματικότητα, έχοντας και πολλές ανοιχτές πολιτισμικές και κοινωνικές πληγές.

Δεν είναι, φυσικά, υποχρεωτικό, οι πληγές μιας πόλης να διαφαίνονται μέσα από εκθέσεις εφαρμοσμένων τεχνών. Από την άλλη όμως, δε γίνεται και να κρύβονται «κάτω από το χαλί», με τον εξωραϊσμό ενός ορόφου, στη Διπλάρειο Σχολή, σε μια γειτονιά όπως η πλατεία Θεάτρου (που έχει τη δική της εντελώς διαφορετική ζωή και τον ιδιότυπο χαρακτήρα), μέσα από τη γνώριμη και προβλέψιμη λογική του gentrification στο κέντρο της Αθήνας.

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών υποστηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία και αυτό ήταν, είναι και θα παραμείνει από μόνο του εξαιρετικά σημαντικό, σπουδαίο και αναγκαίο. Εντούτοις, ίσως είναι σκόπιμο, τα κριτήρια κάθε καλλιτεχνικής παρέμβασης που αναλαμβάνει, ειδικά όταν αυτή στρέφεται στον περίπλοκο αστικό και πολιτισμικό χαρακτήρα μιας πόλης και σε συγκεκριμένες εποχές, να είναι επικεντρωμένα και σε άλλα δεδομένα της πραγματικότητας. Έτσι, θα μπορεί πραγματικά να προσφέρει στην πόλη ουσιαστικά και όχι αποσπασματικά και να επιβεβαιώνει την χορηγική της δράση με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα «για την κοινή εμπειρία που λέγεται πόλη», παραθέτοντας τα εύστοχα λόγια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου από το χαιρετισμό της στο έντυπο της έκθεσης[9].

Αρετή Λεοπούλου [leopareti@gmail.com]

Ιστορικός τέχνης – Επιμελήτρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη)

 

[1] Πληροφοριακό υλικό στο website της ΣΓΤ: http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1834 (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[2] Πρβ. και http://www.diplareios.edu.gr/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[3] Άρθρο της Zoë Lescaze, “Documenta 14 Will Be Held in Athens and Kassel”, ARTnews (online), 06/10/2014: http://www.artnews.com/2014/10/06/documenta-14-will-be-held-in-athens-and-kassel/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[4] Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα διοικητικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα του ΕΜΣΤ μέσα στο χειμώνα του 2014-15 (πρβ. και «Ανοιχτή ρήξη ανάμεσα στο Δ.Σ του ΕΜΣΤ και την Διευθύντρια Αννα Καφέτση», Το Βήμα, 15/10/2014: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=641549 και Δημήτρης Ρηγόπουλος, «Θα χάσει το ραντεβού και με το 2015 το ΕΜΣΤ;», Καθημερινή, 05/06/2015: http://www.kathimerini.gr/818031/article/politismos/eikastika/8a-xasei-to-rantevoy-kai-me-to-2015-to-emst) ή όσα προέκυψαν μέσα από αλλαγές κυβερνήσεων/υπουργών τον τελευταίο χρόνο, πρβ. και Άντζελα Δημητρακάκη, «Αριστερά και σύγχρονη τέχνη: Προς έναν δημόσιο διάλογο για την ‘πρώτη φορά’», Popaganda.gr, 21.05.2015: http://popaganda.gr/aristera-ke-sigchroni-techni-pros-enan-dimosio-dialogo-gia-tin-proti-fora/ (Πρόσβαση: 22/05/2015)

[5] Πρβ. και το website τους http://www.double-decker.org.uk/profile/

[6] «Ένα κουτί έμπνευσης στάλθηκε στους καλλιτέχνες αυτούς με σκοπό να αφυπνίσει τη φαντασία τους και να την κατευθύνει στους δρόμους μιας πόλης, που κανένας τους δεν έχει δει, αλλά όλοι φέρουν στο φαντασιακό τους» και έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)

[7] Ό.π., έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”

[8] Είναι χαρακτηριστική, της επιτυχημένης προβολής, η πληθώρα εικόνων και πληροφοριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά την έκθεση και τις δράσεις της π.χ. με τη χρήση του hashtag #ΙΙΕΚ ΔΙΠΛΑΡΕΙΟΣ, π.χ.: https://instagram.com/explore/locations/436607558/ (Πρόσβαση: 21/08/2015)

[9] Πρβ. και πρώτη σελίδα στο έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)