Tag Archives: #Athens

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ | ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ #EEIT

ΣΤ-Συνεδριο-Αφισα-ΥΠΠΟΑ-1-pdf-640x906

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

22 -24 Νοεμβρίου 2019
Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη – Κτήριο Πειραιώς

Διοργάνωση Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης

Είσοδος Ελεύθερη


Πρόγραμμα Συνεδρίου 

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

9.30- 10.00 Προσέλευση-Εγγραφή

Πρωινή Συνεδρία  10.00 – 12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αγγελική Πολλάλη, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Deree-The American College of Greece

10.00 Παναγιώτης Κ. Ιωάννου, αναπληρωτής καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Βυζαντινοί λόγιοι και η σύγχρονή τους ιταλική τέχνη

10.20 Σοφία Κατόπη, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Από την απαξία, στην αποδοχή και την αναγνώριση: τα «ξένα» μνημεία της Κρήτης

10.40 Σταύρος Βλάχος, μεταδιδακτορικός ερευνητής και επισκέπτης διδάσκων, Πανεπιστήμιο της Βρέμης

Κρίσεις και αλλαγή παραδείγματος; Ο «άσχημος» διεθνής γοτθικός ρυθμός και η «διδακτική» προτεσταντική τέχνη

11.00 Νίκη Λοϊζίδη, ομότιμη καθηγήτρια, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Τι εξηγήσεις θα δίναμε για τα σύγχρονα τεχνουργήματα που θα αντίκριζε ο Τζιόρτζιο Βαζάρι

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30  Διάλειμμα

12.30 – 14.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Θοδωρής Κουτσογιάννης, έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων

12.30 Τιτίνα Κορνέζου, επίκουρη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Κανονικότητες και αλλαγές παραδείγματος στην ιστοριογραφία της τέχνης της Γαλλικής Επανάστασης

12.50 Μιχάλης Χατζηδάκης, μεταδιδακτορικός επιστημονικός συνεργάτης, Πανεπιστήμιο Humboldt, Βερολίνο

Riegl, Schmarsow, Worringer και τα διακοσμητικά θέματα. Μια αλλαγή παραδείγματος στο γύρισμα του 20ού αιώνα.

13.10 Γιάννης Χατζηνικολάου, επιστημονικός μεταδιδακτορικός συνεργάτης Warburg Haus/Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης, Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

H θεωρία της ενσωμάτωσης και ο χρωματικός λεκές

13.30 Συζήτηση

14.00-16.00  Διάλειμμα

Απογευματινή Συνεδρία   16.00 – 18.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Θοδωρής Κουτσογιάννης, έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων

16.00 Άρης Σαραφιανός, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Το ανατομικό υπέροχο του καθηγητή William Hunter: Σκληρές μορφές μίμησης και η μαγική γενεαλογία του ρεαλισμού στον δέκατο όγδοο αιώνα

16.20 Σπύρος Πετριτάκης, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Διαμελίζοντας τις «μαγεμένες πλαγγόνες» του Φρέντερικ Ουώτς: η οικειοποίηση της κυματικής θεωρίας ως απολογητικής βάσης για την εδραίωση του Ζωροαστρισμού

16.40 Λία Γυιόκα, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Οριενταλισμός και δουλεία στη νεοελληνική ζωγραφική του 19ου αιώνα

17.00 Νίκος Χατζηνικολάου, ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η θεωρία και η ιστορία της υποδοχής των έργων τέχνης ως επιστημολογική τομή

17.20 Συζήτηση

18.00 -18.30 Διάλειμμα

Κύρια ομιλία  18.30 -20.00

Mechthild Fend, professor of history of art, University College London

Sickening Sights: Pathology and the Crises of the French Revolution

Εισαγωγή – Παρουσίαση
Αγγελική Πολλάληαναπληρώτρια καθηγήτρια, Deree-The American College of Greece
Άρης Σαραφιανός, επίκουρος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Πρωινή συνεδρία  10.00 – 12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Άνη Κοντογιώργη, προϊσταμένη Τμήματος Μουσείων Νεότερου Πολιτισμού, ΥΠΠΟΑ, Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

10.00 Θανάσης Σωτηρίου, ιστορικός τέχνης, Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, υποψήφιος διδάκτωρ, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

Το «ιδιότροπο σπίτι» του Κωστή Παρθένη στη σκιά του Ιερού Βράχου

10.20 Ειρήνη Μαρινάκη, διδάκτωρ, The London Consortium, University of London

«Επίδειξη Σουρρεαλιστικών Έργων» στην κατοικία του Ανδρέα Εμπειρίκου, Αθήνα, 1936

10.40 Ευγένιος Ματθιόπουλος, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η αλλαγή παραδείγματος στην ελληνική τέχνη από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι της αρχές της δεκαετίας του 1950. Νίκος Νικολάου και Γιάννης Μόραλης: Από τον «παριζιανισμό» στην αναζήτηση της «ελληνικότητας»

11.00 Αλέξανδρος Τενεκετζής, μεταδιδάκτορας ερευνητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου/ΣΕΠ Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Ο δρόμος προς την αφαίρεση: η «αλλαγή παραδείγματος» στον λόγο και το έργο του Αλέκου Κοντόπουλου

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30  Διάλειμμα

12.30- 14.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωτήρης Μπαχτσετζήςεπίκουρος καθηγητής, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

12.30 Κέλλευ Τιάλιου, ανεξάρτητη ιστορικός τέχνης

Νέες κοσμοπολιτικές απεικονίσεις της Ελλάδας στην παγκόσμια σύγχρονη τέχνη

12.50 Χριστόφορος Μαρίνος, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

«Μικρό δειγματολόγιο από το τοπίο της πόλης – Χαρτί» της Ρένας Παπασπύρου: Μια παραδειγματική αλλαγή στην εικαστική προσέγγιση της αστικής εμπειρίας

13.10 Νίκη Παπασπύρου, υποψήφια διδάκτωρ, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η εισαγωγή και η χρήση της έννοιας του μεταμοντερνισμού στα εικαστικά περιοδικά της δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα. Οι μετασχηματισμοί που εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία την ίδια περίοδο και οι όψεις του μεταμοντερνισμού στην εγχώρια εικαστική σκηνή

13.30 Συζήτηση

14.00-16.00 Διάλειμμα

Απογευματινή συνεδρία  16.00-17.30

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δημήτρης Παυλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

16.00 Χριστίνα Δημακοπούλου, ακαδημαϊκή υπότροφος, Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η πρόωρη κρίση ενός όψιμου ακαδημαϊκού μοντέλου: η ΑΣΚΤ την περίοδο του μεσοπολέμου

16.20 Γιάννης Γαλανόπουλος, υποψήφιος διδάκτωρ, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Η εισαγωγή της ιστορίας της τέχνης στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου: αναδιοργάνωση και αλλαγή στη θεατρική εκπαίδευση (1938 1941)

16.40 Γλαύκη Γκότση, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Μεσοπολεμικές πρωτοβουλίες έμφυλης καλλιτεχνικής οργάνωσης και δράσης: η περίπτωση του «Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών»

17.00 Συζήτηση

17.30-18.00  Διάλειμμα

18.00 – 19.30

18.00 Πόπη Σφακανιάκη, υποψήφια διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

«Νέος φωβισμός»: η αναζήτηση ενός juste milieu ως απάντηση στην «κρίση» της γαλλικής ζωγραφικής του μεσοπολέμου

18.20 Σοφία Τζίμα, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου

Επτά διαλέξεις για τη σύγχρονη τέχνη το 1961: Ελληνική έκφραση ενός παραδείγματος στην κορύφωση και ταυτόχρονα στην αρχή της κρίσης του

18.40 Λευτέρης Σπύρου, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η Νεοελληνική τέχνη. Τέχνη Ευρωπαϊκή; Η ιδέα του «ευρωπαϊσμού» στην ιστοριογραφία της ελληνικής τέχνης τις δεκαετίες του 1950 και 1960

19.00 Συζήτηση

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Πρωινή συνεδρία   10.00-12.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωτήρης Μπαχτσετζής, επίκουρος καθηγητής, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

10.00 Νίκος Πεγιούδης, διδάκτωρ, UCL, University of London

Χρειαζόμαστε μια νέα θεωρία της πρωτοπορίας; Για μια νέα προσέγγιση της ιστορίας της πρωτοπορίας με αφορμή το παράδειγμα του Επαναστατικού Συμβουλίου για την Τέχνη (Arbeitsrat für Kunst, 1918-1921)

10.20 Άννα Μαρία Κάντα, διδάκτωρ, UCL, University of London

Η μαρξιστική ιστορία της τέχνης μετά την κρίση του μαρξισμού: Η ανασυγκρότηση της ιστορίας της τέχνης ως επιστήμης στη Δυτική Γερμανία κατά τη δεκαετία του `70

10.40 Παναγιώτης Μπίκας, μέλος Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Η αριστερή μελαγχολία του October: Τέχνη και πολιτική στην Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου

11.00 Λουίζα Αυγήτα, επίκουρη καθηγήτρια, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Σύγχρονη τέχνη και ιστορία της σύγχρονης τέχνης: αλλαγή παραδείγματος ή παράδειγμα επινόησης αλλαγής;

11.20 Συζήτηση

12.00-12.30 Διάλειμμα

12.30 – 14.30

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ηρώ Κατσαρίδου, επιμελήτρια, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη

12.30 Άννυ Μάλαμα, επιμελήτρια, Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού

Helping the Greeks to Help Themselves“: η αμερικανίδα σχεδιάστρια μόδας Muriel King και η συγκρότηση του καλλιτεχνικού πεδίου στην Ελλάδα ως διακριτού παραγωγικού τομέα κατά τους πρώτους μετεμφυλιακούς χρόνους

12.50 Εύη Παπαδοπούλου, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Φωτογραφία, φιλανθρωπία και η πολιτική των συναισθημάτων στη μετεμφυλιακή Ελλάδα: το παράδειγμα της Βασιλικής Πρόνοιας

13.10 Άρτεμις Ζερβού, επιμελήτρια, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου

Τα Μετάλλια Ατίμωσης [Medals for Dishonor, 1937-40] του David Smith: νέα ερμηνευτικά στοιχεία υπό το πρίσμα της παραμονής του γλύπτη στην Ελλάδα (Δεκέμβριος 1935 – Απρίλιος 1936)

13.30 Κωνσταντίνος Ι. Στεφανής, επιμελητής, Μουσείο Μπενάκη, Συλλογή Ευστάθιου Ι. Φινόπουλου

Η έκθεση επαναλαμβάνεται: η επανέκθεση του ‘Armory Show’ (1963)

13.50 Συζήτηση

14.30-16.00 Διάλειμμα

Απογευματινή συνεδρία   16.00 – 18.00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:  Έλενα Χαμαλίδη, επίκουρη καθηγήτρια, Ιόνιο Πανεπιστήμιο

16.00 Ευανθία Μαρία Καλύβα, διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο του Leeds

Η χρήση της γλώσσας στην εννοιολογική τέχνη: αλλαγή παραδείγματος ή μόδα;

16.20 Τίνα Πανδή, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Το σχέδιο σε ένα «διευρυμένο πεδίο»: μεταλλαγές του σχεδίου και διερευνήσεις της έννοιας του συστήματος κατά την περίοδο 1965-1975

16.40 Ειρήνη Γερογιάννη, διδάκτωρ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Κρίσεις του λόγου και της αναπαράστασης: οι συνεργασίες μεταξύ ποίησης και περφόρμανς στην ελληνική τέχνη του ’70 και του ’80

17.00 Αλεξάνδρα Αντωνιάδου, διδάκτωρ, University of Edinburgh

Performance Art: Εφήμερη Τέχνη, άυλη και επισφαλής εργασία

17:20 Συζήτηση

18:00-18.30  Διάλειμμα

18.30 – 20.00

18.30 Νίκος Δασκαλοθανάσης, καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Digital art history: από την ποιότητα στην ποσότητα;

18.50 Αρετή Αδαμοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Αμαλία Φωκά, επίκουρη καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Σκέψεις (ή μια συζήτηση) για την ιστορία της τέχνης σε ψηφιακό περιβάλλον

19.20 Συζήτηση

20.00 Λήξη του συνεδρίου

 

 

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Ηρώ Κατσαρίδου
Επιμελήτρια, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη

Άνη Κοντογιώργη
Προϊσταμένη Τμήματος Μουσείων Νεότερου Πολιτισμού, ΥΠΠΟΑ, Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, μέλος ΔΣ ΕΕΙΤ

Θοδωρής Κουτσογιάννης
Έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων, μέλος ΔΣ ΕΕΙΤ

Σωτήρης Μπαχτσετζής
Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Δημήτρης Παυλόπουλος
Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Αγγελική Πολλάλη
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece, αντιπρόεδρος ΕΕΙΤ

Έλενα Χαμαλίδη
Επίκουρη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο

 

 

ΡΟC.T.A. – ΑΘΗΝΑ 2017 // ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

1917-2017: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΡΟΣΤΑ – ΑΘΗΝΑ 2017 [προσωρινός τίτλος]

ΑΦΙΣΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΕ ΑΔΕΙΕΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ROCTA MAYAKOVSKY

Προτείνεται η συγκρότηση μιας ομάδας για την οργάνωση (Οκτώβρη και Νοέμβρη 2017 στην Αθήνα) σειράς καλλιτεχνικών δράσεων στις άδειες βιτρίνες των καταστημάτων της πόλης, με συνεργασία εικαστικών, ηθοποιών, μουσικών, σκηνοθετών, σχεδιαστών, χορευτών κ.α., με θεματικό άξονα “Τότε και Τώρα” παραλληλισμοί της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης της Ρωσίας το 1917 και της Ελλάδας σήμερα, παραλληλισμοί της καλλιτεχνικής έκφρασης στην επαναστατική Ρωσία 1917-1922 και στην Ελλάδα την εποχή των μνημονίων.

Κάθε καλλιτέχνης ή ομάδα θα παρουσιάσει τη δουλειά του/της στις βιτρίνες των άδειων καταστημάτων ανεξάρτητα και όπως θέλει. Οι δράσεις θα καταγράφονται και θα δημοσιεύονται στον ιστότοπο (σε κατασκευή) ΡΟΣΤΑ – ΑΘΗΝΑ 2017 [προσωρινός τίτλος]

Παράλληλα θα συγκροτηθεί σε κάποιο χώρο (άδειο κατάστημα; γκαλερί; εργαστήριο;) ένα 15νθημέρο εκδηλώσεων σχετικά με τις τέχνες της Οκτωβριανής Επανάστασης και τις τέχνες του σήμερα.

IMG0053A

Η ιδέα προέρχεται από τις αφίσες που σχεδίασαν και παρουσίασαν Ρώσοι καλλιτέχνες και ποιητές στις βιτρίνες των άδειων καταστημάτων των πόλεων το 1919-22. Το Ρωσικό Τηλεγραφικό Πρακτορείο (ΡΟC.T.A.) χρηματοδότησε ομάδες καλλιτεχνών και ποιητών (Μ. Τσέρεμνιχ, Β. Μαγιακόφσκι, κ.α.) στην παραγωγή αφισών σχολιασμού των κοινωνικοπολιτικών γεγονότων, τις οποίες παρουσίαζαν στις βιτρίνες των άδειων καταστημάτων της Μόσχας και άλλων πόλεων για την ενημέρωση, στήριξη και εμψύχωση του λαού. Λόγω του Εμφυλίου Πολέμου και του αποκλεισμού της Σοβιετικής Δημοκρατίας από ξένες στρατιωτικές δυνάμεις, ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων των πόλεων τις είχε εγκαταλείψει για να αναζητήσει φαγητό και θέρμανση στις επαρχίες. Πολλά καταστήματα άδειασαν και έκλεισαν. Σ’ αυτά τα καταστήματα τοποθετούνταν οι αφίσες ΡΟCTA.

Μια πρώτη άτυπη επεξηγηματική συνάντηση γνωριμίας και ανταλλαγής απόψεων θα οργανωθεί στην Αθήνα στις αρχές Σεπτέμβρη. Συντονιστής γι’ αυτή τη συνάντηση είναι ο ιστορικός της τέχνης Νίκος Αξαρλής, μελετητής της ρωσικής Αριστερής τέχνης του Μοντερνισμού.

Στο βιβλίο τού Άντζελο Ριπολίνο Ο Μαγιακόφσκι και το ρωσικό πρωτοποριακό θέατρο (Τορίνο 1959, Κέδρος 1977) μπορείτε να διαβάσετε στις σελίδες 111-115 μια κατατοπιστική εξιστόρηση για το ΡΟΣΤΑ.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.meltonpriorinstitut.org/pages/textarchive.php5?view=text&ID=195&language=English δημοσιεύεται εικονογραφημένη κριτική του Alexander Roob, με ιστορική αναδρομή, για την έκθεση αφισών ΡΟΣΤΑ στην Gallerie Thomas Flor, στο Βερολίνο τον Απρίλη 2014.

Μπορείται να στείλετε άμεσα τις παρατηρήσεις και τις απόψεις σας για την προτεινόμενη συνάντηση και συνεργασία στον Νίκο Αξαρλή naxarlis@otenet.gr

Σκοπός η συγκρότηση μιας προκαταρκτικής ομάδας που θα διοργανώσει τη συνάντηση του Σεπτέμβρη. –

Πρόσκληση Υποβολής Προτάσεων // Για τον Νικόλαο Κάλας #callforpapers

Για τον Νικόλαο Κάλας: Διεθνές Συμπόσιο

Αθήνα, 21-22 Οκτωβρίου 2016

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

 

Ποιητής, κριτικός, θεωρητικός της τέχνης, επιμελητής εκθέσεων – ο Νικόλαος Κάλας αυτοχαρακτηριζόταν «νομάς σοφός». Σε διαρκή επαφή με την αιχμή της πρωτοπορίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, το πολυσχιδές και διεπιστημονικό γραπτό έργο του πηγάζει από ένα ευρύ φάσμα ενασχολήσεων: τη διαμόρφωση του ελληνικού μοντερνισμού, τη σχέση τέχνης και πολιτικής, τον υπερρεαλισμό, τους πρωτόγονους πολιτισμούς, την ανθρωπολογία, την Pop Art, το πορτογαλικό μπαρόκ, το έργο του Hieronymus Bosch (αντικείμενο του magnum opus του Κάλας, που παραμένει ανέκδοτο).

Με σημείο εκκίνησης τις πολιτικές διαμάχες και τις πολεμικές που σηματοδότησαν τον ελληνικό μεσοπολεμικό μοντερνισμό, ο Νικόλαος Κάλας, πολύγλωσσος και κοσμοπολίτης, συντάχθηκε με τις θεωρητικές αναζητήσεις και πολιτικές θέσεις του André Breton στο Παρίσι στο τέλος της δεκαετίας του 1930, όπου και εξέδωσε τη θεωρητική μελέτη Foyers d’Incendie [Εστίες Πυρκαγιάς]· ο Breton αναγνώρισε στον Κάλας ένα από τα πιο λαμπρά πνεύματα της εποχής του και, λίγο αργότερα, από την έναρξη του δεύτερου παγκoσμίου πολέμου, ο Κάλας αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους διαύλους επικοινωνίας των υπερρεαλιστών με πρωτοποριακούς κύκλους καλλιτεχνών και κριτικών στη Νέα Υόρκη. Τη μεταπολεμική περίοδο, ο Κάλας δραστηριοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη κυρίως ως τεχνοκριτικός, συνεργάστηκε με ποιητές όπως ο William Carlos Williams, επιμελήθηκε εκθέσεις και διατηρούσε επαφή με συλλέκτες και γκαλερίστες όπως η Peggy Guggenheim, η Marian Goodman και ο Αλέξανδρος Ιόλας, καθώς και με καλλιτέχνες όπως ο Barnett Newman, ο Jasper Johns, ο Robert Rauschenberg, ο John Cage και ο Marcel Duchamp.

Το συμπόσιο αυτό απευθύνεται σε ερευνητές από τα πεδία της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, της λογοτεχνίας, της θεωρητικής σκέψης και των εικαστικών τεχνών, και επιδιώκει να παρουσιάσει νέες προσεγγίσεις στο πολυσχιδές έργο του Κάλας, αλλά και να αναδείξει πτυχές που έχουν είτε παραγνωριστεί είτε ελάχιστα μελετηθεί. Το συμπόσιο στοχεύει σε μια πολύπλευρη αποτίμηση, που θα απηχεί τη διεπιστημονικότητα του ίδιου του Κάλας.

Οι διοργανωτές προσκαλούν σε υποβολή προτάσεων για εισηγήσεις (διάρκειας 20’) στις παρακάτω θεματικές περιοχές:

Το πρώιμο έργο του Κάλας στα ελληνικά

Το ποιητικό έργο του Κάλας

Η πολιτική σκέψη και δράση του Κάλας

Ο Κάλας και η ψυχανάλυση: η επίδραση της ψυχανάλυσης στην ποίηση και στην τέχνη

Ο Κάλας και ο υπερρεαλισμός, σε συνάρτηση με τον εκλεκτικισμό της σκέψης του

Οι σχέσεις του Κάλας με την εικαστική σκηνή των ΗΠΑ την περίοδο του ψυχρού πολέμου

Οι σχέσεις του Κάλας με τους καλλιτέχνες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τον Barnett Newman και άλλες αναδυόμενες μορφές στην εικαστική σκηνή της Ευρώπης και των ΗΠΑ, όπως ο Jasper Johns, ο Marcel Broodthaers, η Chryssa, ο Takis, ο George Brecht, το κίνημα Fluxus, ο John Cage κ.ά.

Τα δημοσιευμένα κείμενά του σε περιοδικά τέχνης όπως το View, το Tigers Eye, το Artforum, τοArt Magazine, κ.ά.

Η αρθρογραφία του στο Village Voice

Το διδακτικό και εκπαιδευτικό έργο του Κάλας

Οι επιδράσεις από το χώρο της ανθρωπολογίας και οι συνεργασίες του με τη Margaret Mead και τη Ruth Benedict

Οι σχέσεις του με τον André Breton, τον Georges Bataille και το Collège de sociologie

Η συλλογή έργων τέχνης του Κάλας

Επιμέλειες εκθέσεων και οι δραστηριότητές του ως καλλιτεχνικού διευθυντή

Οι συνεργασίες του με την Peggy Guggenheim, τη Marian Goodman, τον Lawrence Alloway και

άλλους ιδιοκτήτες γκαλερί, επιμελητές και συλλέκτες

Το ανέκδοτο magnum opus για τον Hieronymus Bosch

Το ενδιαφέρον του για το μπαρόκ

Ο Κάλας σε αντίστιξη με το πνεύμα του καιρού του: η γενεαλογία της σκέψης του και οι εκλεκτικές συγγένειες με μορφές της δυτικής σκέψης, από τον Παύλο έως τη γενιά των Beat ποιητών

Το συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων που θα περιλαμβάνουν εικαστικές εγκαταστάσεις σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς και σειρά εργαστηρίων ανοιχτών και στο ευρύ κοινό. Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν υπό την αιγίδα τουΤμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Την εναρκτήρια διάλεξη θα δώσει η Mary Ann Caws, Διακεκριμένη Καθηγήτρια Αγγλικής, Γαλλικής Φιλολογίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας, The Graduate School of the City University of New York με την υποστήριξη του Terra Foundation for American Art.

 

Οι προτάσεις καθώς και σύντομο  βιογραφικό σημείωμα (150 λέξεων) πρέπει να υποβληθούν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση regardingnicolascalas@gmail.com

Προθεσμία υποβολής προτάσεων: 30 Απριλίου 2016

Γλώσσες του συνεδρίου: Αγγλικά και Ελληνικά

 

Διοργανωτές

Σταματίνα Δημακοπούλου ‒ επίκουρη καθηγήτρια Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Βασιλική Κολοκοτρώνη ‒ καθηγήτρια Αγγλικής Λογοτεχνίας, Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης

Ειρήνη Μαρινάκη ‒ ιστορικός τέχνης, διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London

Τερέζα Παπαμιχάλη ‒ εικαστικός, υποψήφια διδάκτωρ, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Βαρσοβίας

Κωνσταντίνος Στεφανής ‒ ιστορικός τέχνης, Συλλογή Φινόπουλου, Μουσείο Μπενάκη·· διδάκτωρ, Τhe London Consortium, University of London.

Το συμπόσιο θα διεξαχθεί στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών σε συνεργασία με τον Βασίλη Βλασταρά.

(for English press here)

Regarding Nicolas Calas – An International Symposium #callforpapers

Regarding Nicolas Calas

*An International Symposium

Athens School of Fine Arts, National and Kapodistrian University of Athens

21-22 October 2016

 

Poet, critic, curator, and theoretician Nicolas Calas’s work spanned the formation of modernism in Greece, the theoretical and political orientation of French Surrealism in the late 1930s, Surrealism’s American interlude in the 1940s, and the directions of postwar art in the US. This symposium seeks to open Calas’s theories and practice to a broader public and invites proposals from scholars and creative artists to reflect upon the contexts of his theoretical, critical, poetic output, as well as his curatorial practice and involvement within the art world. Addressing this important yet for a time neglected or mythologised figure of the transcontinental avant-garde, this symposium aims to reappraise Calas and present new work on under-researched angles and hitherto unexplored connections with artists, critics, and scholars of his own time. The intention is to explore the important interfaces of Calas’s writings on art, theory, his poetry and politics, and engage with him as a ‘nomadic sage’ moving across and within different cultures and critical idioms.

 

Parallel events will also comprise a series of workshops and an exhibition that will be hosted at the Athens School of Fine Arts. The workshops will be organised under three thematic clusters, poetics, politics, paradox, and will invite practicing artists who work in different media to respond to the diverse contexts of Calas’s work and engage with The Elena and Nicolas Calas archive that is held in The Nordic Library in Athens. The symposium will coincide with the opening of the exhibition that will present work produced in the workshops.

 

Plenary speaker: Mary Ann Caws, Distinguished Professor of Comparative Literature, English and French, The Graduate School of the City University of New York

Please send proposals (250 words) for 20-minute papers together with a short bio note to regardingcalas@gmail.com by April 30, 2016.

 

Possible lines of enquiry ‘regarding Nicolas Calas’ may include:

 

  • Politics, poetry and psychoanalysis and their influence on Calas’s thought and practice
  • Surrealist affinities and Calas’s eclecticism and unique voice

The American art scene during the Cold War

  • The contexts of Abstract Expressionism, Calas’s participation at The Club, his exchange with Barnett Newman and other up-and-coming artists of the European and American art scenes such as Jasper Johns, Marcel Broodthaers, Chryssa, Takis, George Brecht, Fluxus, John Cage et al.
  • Calas’s writings for art magazines such as View, Tiger’s Eye, Artforum, Art Magazine et al.

Calas in the Village Voice

  • Calas as educator
  • The influence of anthropology and his collaborations with Margaret Mead and Ruth Benedict
  • Calas’s relation to Breton
  • Calas’s relation to Bataille and the Collège de sociologie
  • Calas as collector, curator and art director of various galleries, including his close relationship with Peggy Guggenheim, Marian Goodman, Lawrence Alloway,  and other gallerists, curators and collectors
  • His unfinished magnus opus on Hieronymus Bosch
  • Calas across and against the grain: affiliations and genealogies from St Paul to the Beats
  • Calas and the baroque

 

Regarding Nicolas Calas is organised by Mata Dimakopoulou, (National and Kapodistrian University of Athens), Vassiliki Kolocotroni, (University of Glasgow), Irini Marinaki, (Art Historian, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Tereza Papamichali, (Phd candidate in Fine Art, Academy of Fine Arts in Warsaw), Konstantinos Stefanis, (Art Historian, Finopoulos Collection, Benaki Museum, Phd in Art History, Τhe London Consortium, University of London), Vassilis Vlastaras (Athens School of Fine Arts)

(for Greek press here)

 

Strange Cities: Athens #sgt #ExhibitionReview

Παράξενες πόλεις: Αθήνα

20 Απριλίου – 28 Ιουνίου 2015

Διπλάρειος Σχολή (πλ. Θεάτρου 3)

1. H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

H Διπλάρειος Σχολή από την οδό Θεάτρου

 

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον στις εκθέσεις που πλέον πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, είναι σαφώς η –σχεδόν αναπόφευκτη πια– πολυσήμαντη κριτική προσέγγιση που επιβάλλουν. Ίσως επειδή οι καιροί είναι ιδιαίτεροι, ίσως επειδή οι συνθήκες και οι υπάρχουσες δομές είναι ιδιότυπες.

Η έκθεση «Παράξενες πόλεις: Αθήνα» (“Strange Cities: Athens”)[1] διοργανώθηκε από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση στη Διπλάρειο Σχολή[2].

Έχοντας ήδη γνωστοποιηθεί ότι η Αθήνα θα (συν)υπάρξει έδρα της Ντοκουμέντα του Κάσσελ (“Documenta 14: Learning From Athens”[3]) το 2017, είναι σαφές ότι η πόλη αυτή πλέον αποτελεί ένα καίριο γεωγραφικό και πολιτισμικό σημείο διεθνούς ενδιαφέροντος, στοιχείο που μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί.

Την ίδια αυτή περίοδο στη χώρα έχουν προκύψει πολύμορφα ζητήματα πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης σε πολιτιστικούς φορείς, ιδρύματα, μουσεία και οργανισμούς που σχετίζονται με τη σύγχρονη εικαστική σκηνή[4]· για το λόγο αυτό, εκθέσεις όπως οι «Παράξενες Πόλεις: Αθήνα», απαιτούν διττή προσέγγιση, προκειμένου κανείς να είναι δίκαιος και αντικειμενικός απέναντι σε έργα, καλλιτέχνες, αλλά και επιμελητές, συνεργάτες., διοργανωτές. Για το λόγο αυτό, η κριτική αυτής της έκθεσης δεν είναι μία, αλλά στην ουσία δύο: μία προσέγγιση αφορά στα έργα, στο στήσιμο, στη διαχείριση του πεδίου της έκθεσης καθαυτής, ενώ μια δεύτερη αφορά στη διαχείριση της έκθεσης, εντός των συνθηκών της πόλης στην οποία και αναφέρεται.

Η επιμελητική ομάδα Double Decker (Wilhelm Finger, Μελίτα Σκαμνάκη) με έδρα το Λονδίνο, με διεθνή και εδραιωμένη δραστηριοποίηση στο πεδίο των εφαρμοσμένων, κυρίως, τεχνών[5], αποφάσισε να ενεργοποιήσει ένα ενδιαφέρον σκεπτικό, αρχαιολογικής-ανθρωπολογικής βάσης και λογικής: χρησιμοποίησε ‘σπαράγματα’ πολιτισμού, τα οποία –με ποικίλους συνειρμούς– αφορούν στην πόλη της Αθήνας. Πιο συγκεκριμένα, ζητήθηκε από 25 καλλιτέχνες, που ζουν στο εξωτερικό και ποτέ δεν επισκέφθηκαν την Αθήνα, να δημιουργήσουν ένα έργο για αυτήν. Προκειμένου να έχουν αφορμές προσέγγισης της πόλης[6], τους δόθηκε ένα κουτί «ερεθισμάτων», χωρίς ωστόσο καμία εικόνα της Αθήνας. Ειδικότερα, περιείχε τα παρακάτω:

  1. Το ποίημα «Γιασεμί» του Γιώργου Σεφέρη
  2. Δύο κεφάλαια από το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη Η Αθήνα της μίας διαδρομής
  3. Το τραγούδι «Μια πόλη μαγική» του Μάνου Χατζιδάκι
  4. Το μουσικό κομμάτι «2» του Κωνσταντίνου Βήτα από την ομώνυμη παράσταση
  5. Μια συνταγή για γεμιστά
  6. 12 αρχεία ήχων της πόλης της Αθήνας

Το υλικό βρισκόταν και στη διάθεση του επισκέπτη στην είσοδο της έκθεσης.

Η επιλογή αυτών των «σημείων» της πόλης, με μια πρώτη ανάγνωση, είναι επαρκώς ενδιαφέρουσα, αφενός μεν γιατί φανερώνει τις κατευθύνσεις που ενδιαφέρουν την επιμελητική ομάδα, αφετέρου δε γιατί επιχειρεί να αποτινάξει τις στερεοτυπικές συσχετίσεις με τη συγκεκριμένη πόλη: στέκεται μακριά από τις τυπικές αρχαιολαγνικές ταυτίσεις και ενεργοποιεί μια εκ νέου δυναμική αντιμετώπισης αυτού του εξ-αποστάσεως-εργαστηρίου «έμπνευσης». Επελέγησαν, λοιπόν, 25 και πλέον καλλιτέχνες, που δραστηριοποιούνται σε διάφορα πεδία των εφαρμοσμένων τεχνών και, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια των επιμελητών, έχουν «εμφανείς επιρροές από τη μόδα»[7]. Σε μια δεύτερη ματιά, είναι ευδιάκριτη (όσο, ενδεχομένως και εύλογη) μια αποσπασματικότητα και μια ελαφρότητα, που δεν περνούν απαρατήρητες, ειδικά αν κάποιος παρακολουθήσει και την πορεία και διάρθρωση της έκθεσης με τα έργα που προέκυψαν.

Πιο συγκεκριμένα, οι προσεγγίσεις των καλλιτεχνών –ερμηνείες/μεταφράσεις των ερεθισμάτων που οι επιμελητές πρότειναν– ανταποκρίνονται ιδιότυπα, εντέλει, στο σκεπτικό: στο σύνολό τους τα έργα στέκονται ως απολύτως ελεύθερες μεταφράσεις της ιδέας της Αθήνας, με εμφανές πάντα το ιδίωμα κάθε καλλιτέχνη, όπως π.χ. τα μαγικά κολάζ του Seb Jarnot, οι φωτογραφικές μεταλλάξεις της Amy Friend, τα εντυπωσιακά διαδραστικά έργα της ομάδας Amana, η μινιμαλιστική και τρυφερή φωτογραφική προσέγγιση της Angela Moore.

Συχνά, αυτές οι μεταφράσεις έχουν μια εύλογη ροπή στο να δομούνται πάνω σε στερεότυπα που οι καλλιτέχνες είχαν ήδη σχηματισμένα για την Αθήνα (ίσως για και την Ελλάδα, συνολικότερα), όπως π.χ. το ψηφιακό κολάζ των Craig Redman & Karl Maier, η ευφυής βιντεο-εγκατάσταση του Fernanda Rappa, οι μαγικές εικονογραφήσεις του Tom Radclyffe, ή το χαριτωμένο animation της Emma Löfström.

Προς το τέλος δε, της περιήγησης στην έκθεση, περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη τον επισκέπτη, η βιντεο-εγκατάσταση του φωτογράφου Χρήστου Σαρρή: έκπληξη, καθώς δεν αναφέρεται ή διευκρινίζεται με κάποιον τρόπο πουθενά η συμμετοχή του στην έκθεση και ευχάριστη, γιατί πρόκειται για μια ευφυή καταγραφή σκέψεων σχετικά με την Αθήνα, από Έλληνες άλλων περιοχών, που ποτέ δεν την έχουν επισκεφθεί.

Για τον επισκέπτη, ειδικότερα, υπήρχε στο τέλος της διαδρομής κι ένα αυτοσχέδιο στούντιο, προκειμένου να μπει και το κοινό στη διαδικασία να στήσει το δικό του φωτογραφικό σκηνικό, με αφορμή την πόλη της Αθήνας –πάντα με τη βοήθεια των εξυπηρετικότατων εποπτών της έκθεσης.

Το υλικό τεκμηρίωσης (ένα έντυπο χωρίς εκτενείς αναφορές στα έργα, όσο περισσότερο στο σύνολο της έκθεσης και στο πρόγραμμα δράσεων όλης της διοργάνωσης και διαθέσιμο ψηφιακά επίσης στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης) ήταν περιορισμένο, ωστόσο για τον επισκέπτη ήταν πολύ βοηθητική η παρουσία κειμένων για κάθε έργο και βιογραφικών στοιχείων για κάθε καλλιτέχνη μέσα στον εκθεσιακό χώρο.

2. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Adam Dix_αριστερά και του Kit Miles Studio_δεξιά

Άποψη του εκθεσιακού χώρου με έργα του Adam Dix (αριστερά) και του Kit Miles Studio (δεξιά)

3. Στιγμιότυπο από τον εκθεσιακό χώρο με έργα του Michael Mann

Άποψη του εκθεσιακού χώρου. Διακρίνονται έργα του Michael Mann

Στρέφοντας κανείς την προσοχή στο σύνολο της έκθεσης και στη δομή της, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι η επιμέλεια έχει πολλές ιδιαιτερότητες, άλλοτε λογικές, άλλοτε, όμως, παράδοξες. Πιο συγκεκριμένα, είναι λογικό για έναν χώρο δύστροπο, σε κακή κατάσταση και με απομεινάρια προηγούμενων χρήσεων και εκθέσεων, να σχηματιστεί μια εκθεσιακή διαδρομή, η οποία λειτούργησε αποτελεσματικά: υπήρχαν πάγκοι για ξεκούραστα διαλείμματα, επαρκής και σαφής σήμανση, ευανάγνωστες λεζάντες τεκμηρίωσης των έργων (σε πολύ μεγάλες διαστάσεις). Αλλά και οι παραδοξότητες δεν έλειπαν: οι λευκές μεταλλικές κατασκευές που στήθηκαν, πάνω στις οποίες αναρτήθηκαν πολλά από τα έργα, ήταν εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων και, παρά την προσπάθεια που έγινε να συμπληρώνονται από τμήματα-διαδρόμους λευκού μουσαμά στο δάπεδο, η απόπειρα εντέλει δεν κατασκεύαζε έναν πιο φιλόξενο χώρο. Μπορεί να υπήρξαν πολλοί και ίσως δικαιολογημένοι οι λόγοι μια τέτοιας επιλογής, αλλά στο σύνολό τους δεν ανέδειξαν τα ίδια τα έργα. Σε άλλες περιπτώσεις, πίσω από ένα έργο υπήρχε π.χ. ένα παράθυρο, ένα καλοριφέρ ή ένας χάρτης της Ελλάδας. Παρότι κανείς αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που έχει το στήσιμο μιας έκθεσης σύγχρονης τέχνης σε έναν χώρο όπως αυτός, σαφώς και δινόταν η εντύπωση ότι το κτήριο εντέλει δεν είχε ληφθεί επαρκώς υπόψη ούτε από τους αρχιτέκτονες που ανέλαβαν το σχεδιασμό, ούτε από τους επιμελητές. Παρουσιάστηκαν έργα κατά τρόπο τέτοιο, ώστε συχνά να φωτίζονται και από το εξωτερικό φως της μέρας, από τα μεγάλα παράθυρα του κτηρίου και η ανά περιπτώσεις αντανάκλαση σε εμπόδιζε να δεις το έργο. Για μια σειρά κατασκευών και δομών, που σαφώς φαίνεται να προέκυψαν με αρκετή μελέτη και υψηλό προϋπολογισμό, οι προσδοκίες –εύλογα υψηλές– δεν ικανοποιούνταν.

Ως προς τις τακτικές και τις στρατηγικές της συγκεκριμένης έκθεσης, σαφώς και είναι πολύ σημαντική η πλαισίωσή της από πολλές και καλά προγραμματισμένες δράσεις, πολύμορφη και καλοδομημένη προβολή[8]. Ορισμένες δράσεις διατήρησαν τη λογική της διαδραστικότητας και της εμπλοκής με την πόλη σε επαρκές επίπεδο, όπως π.χ. οι «Αόρατες Διαδρομές» σε συνεργασία με το περιοδικό «Σχεδία», η «Αθήνα των Περιηγητών» σχετικά με περιηγητές προηγούμενων αιώνων, καθώς και όλα τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά (μεταξοτυπίας, animation κ.ά.). Άλλες ήταν πιο επιφανειακού χαρακτήρα και πιο ψυχαγωγικής λογικής: το «Φτιάξε το δικό σου ‘βρώμικο’» ή το «Bike Cities: Ποδηλατικές διαδρομές στην Αθήνα που οδηγούν στην έκθεση Strange Cities», θυμίζουν μια προσέγγιση της πόλης τουριστική, που ψηλαφεί μεν ευχάριστα, όμως δεν αγγίζει ουσιαστικά το χαρακτήρα της Αθήνας.

Εντέλει, υπήρξε περισσότερο εμφανής μια εξωραϊστική διάθεση στην προσέγγιση της πόλης, παρά μια προσέγγιση διεισδυτική στην ουσία της. Αυτό το χαρακτηριστικό, καθόλου κακό σε επίπεδο αρχικών προθέσεων, μοιάζει ωστόσο ακατάλληλο και αταίριαστο με τη δεδομένη χρονική περίοδο για τη συγκεκριμένη πόλη, που στέκεται όντως ‘παράξενη’, απέναντι στην παρούσα πραγματικότητα, έχοντας και πολλές ανοιχτές πολιτισμικές και κοινωνικές πληγές.

Δεν είναι, φυσικά, υποχρεωτικό, οι πληγές μιας πόλης να διαφαίνονται μέσα από εκθέσεις εφαρμοσμένων τεχνών. Από την άλλη όμως, δε γίνεται και να κρύβονται «κάτω από το χαλί», με τον εξωραϊσμό ενός ορόφου, στη Διπλάρειο Σχολή, σε μια γειτονιά όπως η πλατεία Θεάτρου (που έχει τη δική της εντελώς διαφορετική ζωή και τον ιδιότυπο χαρακτήρα), μέσα από τη γνώριμη και προβλέψιμη λογική του gentrification στο κέντρο της Αθήνας.

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών υποστηρίζει την καλλιτεχνική δημιουργία και αυτό ήταν, είναι και θα παραμείνει από μόνο του εξαιρετικά σημαντικό, σπουδαίο και αναγκαίο. Εντούτοις, ίσως είναι σκόπιμο, τα κριτήρια κάθε καλλιτεχνικής παρέμβασης που αναλαμβάνει, ειδικά όταν αυτή στρέφεται στον περίπλοκο αστικό και πολιτισμικό χαρακτήρα μιας πόλης και σε συγκεκριμένες εποχές, να είναι επικεντρωμένα και σε άλλα δεδομένα της πραγματικότητας. Έτσι, θα μπορεί πραγματικά να προσφέρει στην πόλη ουσιαστικά και όχι αποσπασματικά και να επιβεβαιώνει την χορηγική της δράση με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα «για την κοινή εμπειρία που λέγεται πόλη», παραθέτοντας τα εύστοχα λόγια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου από το χαιρετισμό της στο έντυπο της έκθεσης[9].

Αρετή Λεοπούλου [leopareti@gmail.com]

Ιστορικός τέχνης – Επιμελήτρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη)

 

[1] Πληροφοριακό υλικό στο website της ΣΓΤ: http://www.sgt.gr/gr/programme/event/1834 (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[2] Πρβ. και http://www.diplareios.edu.gr/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[3] Άρθρο της Zoë Lescaze, “Documenta 14 Will Be Held in Athens and Kassel”, ARTnews (online), 06/10/2014: http://www.artnews.com/2014/10/06/documenta-14-will-be-held-in-athens-and-kassel/ (Πρόσβαση: 27/05/2015)

[4] Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα διοικητικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα του ΕΜΣΤ μέσα στο χειμώνα του 2014-15 (πρβ. και «Ανοιχτή ρήξη ανάμεσα στο Δ.Σ του ΕΜΣΤ και την Διευθύντρια Αννα Καφέτση», Το Βήμα, 15/10/2014: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=641549 και Δημήτρης Ρηγόπουλος, «Θα χάσει το ραντεβού και με το 2015 το ΕΜΣΤ;», Καθημερινή, 05/06/2015: http://www.kathimerini.gr/818031/article/politismos/eikastika/8a-xasei-to-rantevoy-kai-me-to-2015-to-emst) ή όσα προέκυψαν μέσα από αλλαγές κυβερνήσεων/υπουργών τον τελευταίο χρόνο, πρβ. και Άντζελα Δημητρακάκη, «Αριστερά και σύγχρονη τέχνη: Προς έναν δημόσιο διάλογο για την ‘πρώτη φορά’», Popaganda.gr, 21.05.2015: http://popaganda.gr/aristera-ke-sigchroni-techni-pros-enan-dimosio-dialogo-gia-tin-proti-fora/ (Πρόσβαση: 22/05/2015)

[5] Πρβ. και το website τους http://www.double-decker.org.uk/profile/

[6] «Ένα κουτί έμπνευσης στάλθηκε στους καλλιτέχνες αυτούς με σκοπό να αφυπνίσει τη φαντασία τους και να την κατευθύνει στους δρόμους μιας πόλης, που κανένας τους δεν έχει δει, αλλά όλοι φέρουν στο φαντασιακό τους» και έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)

[7] Ό.π., έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”

[8] Είναι χαρακτηριστική, της επιτυχημένης προβολής, η πληθώρα εικόνων και πληροφοριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά την έκθεση και τις δράσεις της π.χ. με τη χρήση του hashtag #ΙΙΕΚ ΔΙΠΛΑΡΕΙΟΣ, π.χ.: https://instagram.com/explore/locations/436607558/ (Πρόσβαση: 21/08/2015)

[9] Πρβ. και πρώτη σελίδα στο έντυπο έκθεσης “Η Στέγη στην πλατεία Θεάτρου, Strange Cities: Athens”, 20/04-20/06/2015, Ίδρυμα Ωνάση/Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (χωρίς σελιδαρίθμηση)

Νίκος Χατζηνικολάου: Ο μοντερνισμός του Greco [*οι ομιλίες] #blodlectures

  • Εκδήλωση: Ο μοντερνισμός του Γκρέκο (Σεμινάριο)

    Οι ομιλίες του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης Ν. Χατζηνικολάου, στο πλαίσιο του σεμιναρίου Ο μοντερνισμός του Γκρέκο, που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη το Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015, έχουν αναρτηθεί στον ιστότοπο του Ιδρύματος Μποδοσάκη και μπορείτε να τις βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

    Διοργάνωση:

    Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης (Ε.Ε.Ι.Τ)

    Χώρος:

    Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο οδού Πειραιώς)

    Ιστοσελίδα διοργάνωσης:

    http://www.eeit.org

[*reminder: Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης – Σεμινάριο για τον Γκρέκο]

Το Σεμινάριο του Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης Νίκου Χατζηνικολάου, με κεντρικό θέμα «Ο μοντερνισμός του Γκρέκο», θα διεξαχθεί αυτό το Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2014, από τις 11:30 έως τις 17:30 στο Μουσείο Μπενάκη (Κτίριο οδού Πειραιώς).
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του Μουσείου Μπενάκη.