Tag Archives: #artTheory

[*EDITORIAL #7]

ITT07-EXOF_F-LOW

Φιοντόρ Σουρπίν, Πρωινό στην πατρίδα μας, 1946-1948, λάδι σε καμβά, 232 x 167 εκ., Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα

EDITORIAL #7

Περιοδικό

Ιστορία της Τέχνης

Στο παρόν τεύχος μπορεί να διαπιστωθεί μια μικρή καινοτομία: μετά από πέντε χρόνια κυκλοφορίας, κρίναμε ότι το περιοδικό μπορεί να προχωρήσει σε ένα θεματικό αφιέρωμα, εδώ επιλέχτηκε η εικόνα ως έννοια της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης.

Τα αφιερώματα είναι πάντοτε κάπως ριψοκίνδυνα. Κατά πρώτον πρέπει να βεβαιωθεί κανείς ότι στοχεύουν σωστά, ότι δηλαδή έχει επιλεγεί ένα ζήτημα αιχμής. Κατά δεύτερο, ότι θίγονται κάποιες ουσιαστικές, και όχι κάποιες δευτερεύουσες πλευρές του θέματος. Το δεύτερο ας το κρίνει ο αναγνώστης. Ας προστεθεί μόνο ότι η απουσία εξειδίκευσης στην Ελλάδα σε ζητήματα θεωρίας της ιστορίας της τέχνης κατέστησε αναγκαία την προσφυγή και σε μεταφράσεις. Ανεξαρτήτως του εάν συμφωνεί κανείς με τις θέσεις του Hans Belting ή του David Freedberg θεωρούμε ότι τα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ προσεγγίζουν ορισμένες σημαίνουσες όψεις του ζητήματος από την πλευρά της θεωρίας, της ιστορίας και της μεθοδολογίας της ιστορίας της τέχνης. Άμεσα συσχετιζόμενο είναι και το κείμενο του Horst Bredekamp «Μια παραμελημένη παράδοση; Η ιστορία της τέχνης ως Bildwissenschaft» που έχει δημοσιευθεί σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού[1]. Σίγουρα για το ζήτημα έχει συσσωρευτεί ήδη μια ογκώδης πολύγλωσση βιβλιογραφία Θεωρούμε ωστόσο ότι και με τα πρωτότυπα ελληνόγλωσσα κείμενα που δημοσιεύουμε εδώ ‒το ένα για την ιστοριογραφία και τη θεωρία του ζητήματος, το έτερο για τη λειτουργία της εικόνας στη σύγχρονη τέχνη‒ ολοκληρώνεται προς το παρόν ένα πρώτο corpus.

Σε ό,τι αφορά τώρα την ορθή στόχευση ας παρασχεθούν κάποιες διευκρινήσεις. Με τον όρο εικόνα νοούνται εδώ οι πάσης φύσεως ‒θρησκευτικές ή μη‒ αναπαραστάσεις που συνδέονται με τις εικαστικές τέχνες, έτσι όμως όπως γίνονται αντιληπτές τις τελευταίες δεκαετίες από αρκετούς ιστορικούς τέχνης, δηλαδή ως μια διευρυμένη περιοχή η οποία περιλαμβάνει και έργα με μη καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Εικόνες δηλαδή θα θεωρηθούν εδώ οι καλλιτεχνικές αλλά, ορισμένες φορές, και οι μη καλλιτεχνικές οπτικές αναπαραστάσεις (τα «λιγότερο» οπτικά έργα της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής ή άλλων μεικτών τύπων έκφρασης δεν θα χρησιμοποιηθούν παρά μόνο παρεμπιπτόντως ως παραδείγματα). Κριτήριο για τον ορισμό της εικόνας είναι τόσο η αναπαραστατική της ικανότητα όσο και το υλικό υπόστρωμα επί του οποίου αποτυπώνεται (το ξύλο, ο καμβάς, το χαρτί, ακόμη και η κυτταρινοειδής ταινία ή η οθόνη). Τα όρια βεβαίως μια τέτοιας διεύρυνσης είναι σήμερα φλέγον ζήτημα για την ιστορία της τέχνης, ζήτημα το οποίο συνδέεται ευθέως με το ίδιο της το επιστημολογικό καθεστώς. Η ιστορία της τέχνης θα παραμείνει άραγε ένας επιστημονικός κλάδος που θα μελετά τα έργα τέχνης ή θα μετατραπεί ‒έχει άραγε ήδη μετατραπεί;‒ σε μια ιστορική, ίσως και ανθρωπολογική, επιστήμη των εικόνων;

Καθώς η αναζήτηση των ορίων της ιστορίας της τέχνης είναι εδώ καίριας σημασίας, το θέμα δεν θα προσεγγιστεί από την πλευρά των οπτικών ή των πολιτιστικών σπουδών, δεν θα μας απασχολήσουν δηλαδή ούτε διαδικασίες λογοκρισίας (για παράδειγμα αποκαθηλώσεις ηθικά επιλήψιμων αναπαραστάσεων) ούτε ζητήματα επίθεσης κατά συμβόλων (ως αντίδραση σε έκπτωτα πολιτικά καθεστώτα ‒ από την έκρηξη της γαλλικής επανάστασης έως την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, για να παραπέμψουμε στα πιο γνωστά παραδείγματα). Φυσικά και αυτά τα ζητήματα υποφώσκουν αναπόφευκτα σε κάθε σχετική συζήτηση. Η προσοχή μας ωστόσο θα εστιαστεί κυρίως στη λειτουργία των εικόνων ‒και στη θεωρία που τις αφορά‒ ως υλικού για την παραγωγή συμπερασμάτων που συνδέονται με την ιστοριογραφική παράδοση την οποία έχει συγκροτήσει η ιστορία της τέχνης σε συνδυασμό, αναπόφευκτα, και με άλλα επιστημονικά πεδία. Ακριβώς επειδή το ζήτημα της χρήσης των εικόνων από την ιστορία της τέχνης είναι εδώ το κεντρικό ζητούμενο, δεν θα παρακαμφθούν ούτε τα μεγάλα ιστορικά παραδείγματα των νεότερων χρόνων που συνδέθηκαν με τη χρήση της εικόνας σε ένα φορτισμένο πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον ‒το κεντρικό παράδειγμα αφορά εδώ την εικονομαχία στις ισπανοκρατούμενες Κάτω Χώρες τον 16ο αιώνα‒ ούτε η σημερινή λειτουργία της εικόνας στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής παραγωγής. Υπό αυτή την πολλαπλή, αλλά, ταυτοχρόνως, συγκεκριμένη οπτική τα κείμενα που ακολουθούν ελπίζουμε ότι θα δώσουν το έναυσμα για έναν γόνιμο στοχασμό γύρω από το σημερινό καθεστώς της ιστορίας της τέχνης, για να παραφράσουμε ελαφρώς τον Argan, ως δυτικής επιστήμης[2].

 

Νίκος Δασκαλοθανάσης

[1] Ιστορία της τέχνης, 5, καλοκαίρι 2016, σσ. 100-111 (μτφρ. Ίλια Μοττάκη).

[2] Και μια οφειλόμενη διόρθωση. Στο #6, από το κείμενο της Δέσποινας Τσούργιαννη με τίτλο «’Η φιλαρέσκεια απεπνίγη διά να εξαρθή η τέχνη’: οι αυτοπροσωπογραφίες της Θάλειας Φλωρά Καραβία» εκ παραδρομής δεν απαλείφθηκαν οι παραπομπές σε τρεις εικόνες [εικ. 8, εικ. 9, εικ.10] που δεν συμπεριελήφθησαν τελικώς ώστε να υπάρξει νέα αρίθμηση για τις τρεις επόμενες. Η παραδρομή αυτή δεν επηρεάζει (με εξαίρεση την παραπομπή μετά την εικόνα 7 απευθείας στην εικόνα 11) την ανάγνωση του κειμένου.

Advertisements

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ #7

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ #7

Περιοδικό

Ιστορία της Τέχνης

 

CORPUS *Ιστορία της τέχνης και θεωρία της εικόνας

 

Λία Γυιόκα, αναπληρώτρια καθηγήτρια ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, ΑΠΘ

«Σημειώσεις για την Bildwissenschaft»

Hans Belting, ομότιμος καθηγητής ιστορίας της τέχνης και θεωρίας των μέσων, Hochschule für Gestaltung Karlsruhe

«Προς μια ανθρωπολογία της εικόνας»

Μετάφραση: Μαριάννα Καράλη, υποψήφια διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

David Freedberg, καθηγητής ιστορίας της τέχνης και διευθυντής της Italian Academy for Advanced Studies in America, Columbia University

«Τέχνη και εικονομαχία, 1525-1580: η περίπτωση των Βορείων Κάτω Χωρών»

Μετάφραση: Γιάννης Καραδήμας, Άλκηστις Κοντοπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου, μεταπτυχιακοί φοιτητές ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Ελπίδα Καραμπά, διδάσκουσα ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

«Το μουσείο ως πεδίο μάχης και άλλες ιστορίες για την εικόνα»

 

ΠΗΓΕΣ / ΤΕΚΜΗΡΙΑ [Σε αυτό το τμήμα του περιοδικού δημοσιεύονται γραπτά τεκμήρια, εκδομένα ή ανέκδοτα, που υπέχουν θέση πρωτότυπης πηγής για την ιστορία της τέχνης. Εδώ θα περιλαμβάνεται λοιπόν ενδεικτικά «από τη μια, ένα παλαιότερο σώμα κειμένων περί τέχνης όπως τεχνικές οδηγίες για καλλιτέχνες, εγχειρίδια και οδηγούς για ειδήμονες, βιογραφίες καλλιτεχνών και κείμενα θεωρίας της τέχνης πριν από τη συγκρότηση μιας επιστημονικής ιστορίας της τέχνης [Kunstwissenschaft] και, από την άλλη, νεότερα περί τέχνης γραπτά, στο μέτρο που δεν διεκδικούν επιστημονικο-ακαδημαϊκό καθεστώς» [1] . Τα δημοσιευμένα τεκμήρια –όταν είναι ξενόγλωσσα– παρουσιάζονται σε ελληνική απόδοση ενώ τα αδημοσίευτα μεταγράφονται ή/και μεταφράζονται. Η δημοσίευση ή/και η μετάφραση των τεκμηρίων πραγματοποιείται με την ευθύνη της Σύνταξης, συνοδεύεται από σύντομη εισαγωγή και, όταν κρίνεται απαραίτητο, από πραγματολογικές παρατηρήσεις. Ο στόχος της δημοσίευσης των πηγών και των τεκμηρίων είναι διττός: από τη μια συλλέγεται ένα σώμα κειμένων χρήσιμων για την έρευνα ή τη διδασκαλία της ιστορίας της τέχνης και από την άλλη δίνεται ένα έναυσμα για την ενεργοποίηση του ενδιαφέροντος γύρω από ζητήματα που τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον στη χώρα μας, δεν έχουν επαρκώς συζητηθεί.]

  1. E. H. Gombrich, “Kunstliteratur” στο Atlantisbuch der Kunst: eine Enzyklopädie der bildendenKünste, Ζυρίχη, Atlantis Verlag, 1952, σσ. 665-679, αγγλ. μτφρ. Max Marmor, “The literature of art”, Art Documentation, 11, (1), Άνοιξη 1992, σσ. 3-8, το παράθεμα σ. 3.

 

Giorgio Vasari Οι Βίοι του Giorgio Vasari. Εισαγωγή στις τρεις τέχνες του σχεδίου: αρχιτεκτονική (1550, 1568)

Μετάφραση: Παναγιώτης Ιωάννου

Giovanni Baglione O Bίος του Michelangelo da Caravaggio, ζωγράφου (1642)

Μετάφραση: Παναγιώτης Λαγός, υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Giovan Pietro Bellori Ο Bίος του Michelangelo Merigi da Caravaggio, ζωγράφου (1672)

Μετάφραση: Ειρήνη Κάμπρα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Karel van Mander Το Βιβλίο των ζωγράφων: αφιέρωση του συγγραφέα

O Βίος των αδελφών Ian και Hubrecht van Eyck, ζωγράφων από το Μαεσάικ (1604)

Μετάφραση από τα ολλανδικά: Μίνα Καρατζά, μεταπτυχιακή φοιτήτρια ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

Αντρέι Ζντάνoφ Εισήγηση στο πρώτο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων (1934)

Μετάφραση από τα ρωσικά: Άντα Διάλλα, αναπληρώτρια καθηγήτρια ευρωπαϊκής ιστορίας, ΑΣΚΤ

Μεταγραφή-διορθώσεις: Ξένια Μαρλίτση, μεταπτυχιακή φοιτήτρια ιστορίας της τέχνης, ΑΣΚΤ

 

 

ΒΙΒΛΙΑ

Σύλβια Σολακίδη, υποψήφια διδάκτωρ, Centre for Performance Philosophy, University of Surrey

Maurice MerleauPonty, Η φαινομενολογία της αντίληψης

Κωνσταντίνος Βασιλείου, διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης, Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne

Erwin Panofsky, Γοτθική αρχιτεκτονική και σχολαστικισμός

Ευγενία Δρακοπούλου, διευθύντρια ερευνών βυζαντινής και νεώτερης αρχαιολογίας και τέχνης, Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Λεονάρντο ντα Βίντσι ‒ Λεόν Μπαττίστα Αλμπέρτι ‒ Αντρέα Πότσο, Διά την Ζωγραφίαν: οι πρώτες μεταφράσεις κειμένων τέχνης από τον Παναγιώτη Δοξαρά

Άννυ Μάλαμα

Κώστας Τσιαμπάος, Αμφίθυμη νεωτερικότητα. 9 + 1 κείμενα για τη μοντέρνα αρχιτεκτονική

Μαρία-Κυβέλη Μαυροκορδοπούλου, υποψήφια διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης, Centre Georg Simmel, École des hautes études en sciences sociales

Χάρης Σαββόπουλος, Η τέχνη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο / 1940-1960

Νίκος Καζέρος

Ανδρέας Γιακουμακάτος (επιμ.), Ελληνική αρχιτεκτονική στον 20ό και 21ο αιώνα: ιστορία – θεωρία – κριτική

 

ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Σωτήρης Μπαχτσετζής, επίκουρος καθηγητής ιστορίας της τέχνης, Deree ‒ The American College of Greece

documenta14: LEARNING FROM ATHENS

Αθήνα – Κάσελ

8 Απριλίου – 17 Σεπτεμβρίου 2017

 

Σπύρος Πετριτάκης, υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Η πάλη των φύλων: από τον Franz von Stuck στη Frida Kahlo

[GESCHLECHTERKAMPF. FRANZ VON STUCK BIS FRIDA KAHLO]

Städel Museum, Φρανκφούρτη επί του Μάιν

24 Νοεμβρίου – 19 Μαρτίου 2017

 

Χριστόφορος Μαρίνος, υποψήφιος διδάκτωρ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: 1950-1974

Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων 

24 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017

 

 

© κειμένων: εκδόσεις futura / οι συγγραφείς

Με εξαίρεση τη χρήση αποσπασμάτων υπό την προϋπόθεση της ρητής αναφοράς της πηγής, δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση/αναπαραγωγή οποιουδήποτε τμήματος του περιοδικού χωρίς τη γραπτή άδεια του εκδότη.      

 

 

ΔΙΑΛΕΞΗ – James M. Saslow – 9 Μαρτίου 2018 #eeit #Benaki

ΔΙΑΛΕΞΗ

του καθηγητή James MSaslow

Επίτιμος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης

Queens College and the Graduate Center of the City University of New York

Venus versus Jesus:

Subversive Sexuality in Religious Art, from Donatello to Artemisia Gentileschi

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018 στις 6 μ.μ.

Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη, Πειραιώς 138

Είσοδος ελεύθερη

Η διάλεξη θα δοθεί στα αγγλικά

 

Η Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης (ΕΕΙΤ), έχει τη χαρά να φιλοξενεί τον καθηγητή James M. Saslow επίτιμο καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης του Queens College and the Graduate Center of the City University of New York, προκειμένου να δώσει διάλεξη στο πλαίσιο των τακτικών ομιλιών/σεμιναρίων που διοργανώνει με προσκεκλημένους ιστορικούς τέχνης διεθνούς κύρους.

Στη διάλεξή του, με θέμα Venus versus Jesus:Subversive Sexuality in Religious Art,from Donatello to Artemisia Gentileschi, ο καθηγητής Saslow, θα εξετάσει την απεικόνιση του σώματος στη θρησκευτική τέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Ειδικότερα, θα εστιάσει στην απεικόνιση ανδρικών και γυναικείων μορφών γυμνών ή ενδεδυμένων με τρόπο, όμως, που να υπαινίσσoνται το γυμνό. Ο αισθησιασμός του γυμνού σώματος, μερικές φορές υπήρξε αποτελεσματικό μέσο μεταφοράς θρησκευτικών μηνυμάτων, ενίοτε όμως προκαλούσε την ερωτική διέγερση των θεατών με τρόπο υπερβολικό ή απαγορευμένο. Ορισμένοι καλλιτέχνες μάλιστα, ενδεχομένως άθελά τους, υπερέβησαν τα όρια, ενώ κάποιοι άλλοι εισήγαγαν έναν απαγορευμένο ερωτισμό – κυρίως ανάμεσα σε άνδρες. Από τον Ντονατέλλο έως τον Μιχαήλ Άγγελο, η Εκκλησία εκμεταλλεύτηκε τον ερωτισμό προκειμένου να προσελκύσει τον θεατή. Η Αντιμεταρρύθμιση, ενώ αρχικά στράφηκε ενάντια σε αυτού του είδους τις απεικονίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να εξωθήσουν τον θεατή στη λαγνεία, ωστόσο κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα τις ευνόησε. Την ίδια περίοδο, οι γυναίκες καλλιτέχνιδες απεικόνιζαν τα θρησκευτικά θέματα από τη δική τους οπτική, υποκειμενοποιώντας τις γυναικείες αναπαραστάσεις και ανατρέποντας τις παραδοσιακές απεικονίσεις της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Για περισσότερες πληροφορίες:greekarthistorians@gmail.com & http://www.eeit.org

#callforpapers [*Εικαστικές τέχνες και αρχιτεκτονική στην Επταετία 1967-1974: Θεσμοί και ιδεολογίες, ρωγμές και αδράνειες]

Η Εταιρεία Ελλήνων Ιστορικών της Τέχνης και το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ, σε συνεργασία με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, οργανώνουν ημερίδα με θέμα:

Εικαστικές τέχνες και αρχιτεκτονική στην Επταετία 1967-1974:

Θεσμοί και ιδεολογίες, ρωγμές και αδράνειες

την Παρασκευή 28 Απριλίου 2017, 9πμ – 6μμ, στο αμφιθέατρο του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (εντός πάρκου ΔΕΘ) στη Θεσσαλονίκη

Η ημερίδα φιλοδοξεί να εξετάσει:
1. τις εκθέσεις, την εκδοτική δραστηριότητα και τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς 1967- 1974
2. τις δημόσιες παραγγελίες και τη στάση του καθεστώτος

3. τη δράση των Ελλήνων καλλιτεχνών και αρχιτεκτόνων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό 4. ζητήματα ειδολογίας και περιοδολόγησης των εικαστικών τεχνών κατά τη δικτατορία.

Σας καλούμε να υποβάλετε περίληψη 200 λέξεων της πρότασης συμμετοχής σας με ανακοίνωση (20′), καθώς και ένα βιογραφικό σημείωμα λίγων σειρών μέχρι την 31η Ιανουαρίου 2017 στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

liayoka@arch.auth.gr και mpikasp@arch.auth.gr

Για τις ομιλήτριες και τους ομιλητές που θα μεταβούν στη Θεσσαλονίκη από άλλες περιοχές της Ελλάδας, προβλέπεται κάλυψη από την ΕΕΙΤ των εξόδων της μετακίνησης και της διαμονής έως 150 ευρώ.

Οργανωτική επιτροπή:

Ελένη Βασδέκη (υποψ. διδάκτορας)
Λία Γυιόκα (αναπλ. καθηγ. Τμ. Αρχιτεκτόνων) Νικόλαος Καλογήρου (πρόεδρος Τμ. Αρχιτεκτόνων) Παναγιώτης Μπίκας (διδάσκων, Τμ. Αρχιτεκτόνων) Μιγκέλ Φερνάντες (μεταδιδακτορικός ερευνητής)

*SITE-SPECIFICS: Πολιτικές του Χώρου και του Τόπου #BenakiMuseum

SITESPECIFICS: Πολιτικές του Χώρου και του Τόπου

Σειρά ομιλιών σε επιμέλεια Μαρίας Κονομή

[*στο πλαίσιο της έκθεσης OUT Topias: Περφόρμανς & Υπαίθριος / Δημόσιος Χώρος  (22 Σεπτεμβρίου-20 Νοεμβρίoυ) – Μουσείο Μπενάκη, κτήριο οδού Πειραιώς]

Σάββατο  1/10 19:00 ΕΠΙΤΕΛΩΝΤΑΣ ΤΟΠΟΥΣ: μια συμμετοχική πρακτική: Professor Sally Mackey, Chair of Applied Theatre and Performance; Associate Director (Research and Projects), Τhe Royal Central School of Speech and Drama, University of London

Η Sally Mackey εφαρμόζοντας το σύνολο πρακτικών ‘Performing Place’ θέτει προκλητικά ερωτήματα γύρω από την εμπειρία και την αντίληψη του χώρου και του τόπου. Θέτοντας υπό αμφισβήτηση την έννοια του ’ρευστού’ χώρου, θα χρησιμοποιήσει εμπειρικό υλικό τεκμηρίωσης από τα ερευνητικά της πρότζεκτ, για το πως άνθρωποι και κοινότητες μπορούν να στοχαστούν εκ νέου πάνω στην ‘τοποθεσία’ μέσα από επιτελεστικές πρακτικές.

Σάββατο 29/10 17:30 Dance- Architectures: MAPping Liquid and Fractured Ground: Professor Dorita Hannah (PhD), University of Tasmania: Art Architecture & Design

Από το 2002, η Dorita Hannah συνεργάστηκε με τη χορογράφο Carol Brown σε μια σειρά από χορο-αρχιτεκτονικά συμβάντα τα οποία εξερευνούν τι συμβαίνει όταν ο αργός χρόνος του αρχιτεκτονικά δομημένου περιβάλλοντος αλληλοτέμνεται με τις ποικίλες χρονικότητες ιστορικών, αισθητικών και καθημερινών συμβάντων.”

Παρασκευή 4/11  18:00 ‘EU IMMIGRANTS EU CITIZENS’ – Active Scenographic Bodies: Ανδρέας Σκούρτης, Λέκτορας Σκηνογραφίας, Τhe Royal Central School of Speech and Drama, University of  London (BA, Dipl. Arch, MA)

Σε αυτήν την παρουσίαση των δράσεων στο δημόσιο χώρο του πρότζεκτ ‘EU IMMIGRANTS EU CITIZENS’ ο Ανδρέας Σκούρτης εξετάζει τη χρήση της δημόσιας αρχιτεκτονικής ως ‘σκηνογραφική μεταφορά’, αλλά και τρόπους σωματοποίησης της επίγνωσης γύρω από κοινωνικά-πολιτισμικά ζητήματα μέσω της σκηνογραφίας.

Σάββατο  12/11  18:00 Για την πολιτική του ιδιοτοπικού: χωρικές πολιτικές και χωρικότητες της αντίστασης: Μαρία Κονομή (Phd, MA, BA),  Διδάσκουσα Πανεπιστημίου Πατρών

Χρησιμοποιώντας επιλεγμένα παραδείγματα από σύγχρονα ιδιοτοπικά έργα θα ασχοληθούμε με ορισμένες προκλήσεις της διττής οντολογίας της ιδιοτοπικότητας: πραγματικότητα και επινόηση ως ταυτόχρονες διαδραστικές και σχεσιολογικές ορίζουσες της συνθήκης και της αντίληψης των ιδιοτοπικών έργων.

Κυριακή 13/11  17:00 Τοπία της κρίσης και της ‘οικονομίας διαμοιρασμού’ στη Μεσογειακή πόλη: Λίλα Λεοντίδου,  Kαθηγήτρια Μεσογειακών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Dipl. Arch (EMΠ), M.Sc (LSE), PH.D (Univ. London)

Στην παρουσίαση αυτή θα διαπραγματευτούμε το πώς αλλάζουν οι δυνατότητες για τις παραστατικές τέχνες σε σχέση με τον αστικό χώρο, για τις site-specific performances, με τις νέες χωρικότητες της δεκαετίας του 2010: το ‘δικαίωμα στην πόλη’, την εναλλακτική δράση που διέπεται από τα ‘κοινά’ και τις ‘οικονομίες διαμοιρασμού’ στη Μεσογειακή πόλη.