Tag Archives: #arthistory

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ

ΣΤ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ

https://eeit.org/anakoinoseis/st-synedrio-istorias-tis-technis-prosklisi-ypovolis-anakoinoseon/
— Read on eeit.org/anakoinoseis/st-synedrio-istorias-tis-technis-prosklisi-ypovolis-anakoinoseon/

«Περίοδοι Κρίσης και Αλλαγές Παραδείγματος»

Τα τελευταία χρόνια η έννοια της «παγκόσμιας κρίσης» ―πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής― έχει αποτελέσει αφενός το επίκεντρο θεωρητικών τοποθετήσεων, και αφετέρου έναυσμα για καλλιτεχνική δημιουργία και αναστοχασμό του ρόλου των θεσμών της τέχνης. Πρόσφατα, η Documenta 14 ανέλαβε να αναδείξει την Ελλάδα ως «παραδειγματική» χώρα κρίσης.

Παράλληλα οι ανθρωπιστικές επιστήμες, και συγκεκριμένα η ιστορία της τέχνης, φαίνονται να διανύουν τη δική τους περίοδο κρίσης, τόσο σε κοινωνικο-πολιτικό, όσο και σε επιστημολογικό επίπεδο. Για παράδειγμα, ποια είναι η θέση της ιστορίας της τέχνης στο πλαίσιο της πρόσφατης «μετάβασης» στις πολιτισμικές και οπτικές σπουδές (cultural and visual studies) ή η σχέση της με τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες (digital humanities);

Η ιστορία γνωρίζει βέβαια πολλές αποφασιστικές και κρίσιμες στιγμές στις οποίες ένα καταλυτικό γεγονός έγινε έναυσμα για αλλαγές. Πώς αντιμετωπίστηκαν οι περίοδοι κρίσης, του δυτικού και μη κόσμου στο παρελθόν και ποιες «αλλαγές παραδειγμάτων» προέταξαν; Ποιες είναι οι ιστορικές, ιδεολογικές, και κοινωνικό-πολιτικές τομές που τις συνόδευσαν και πώς ερμηνεύονται από την ιστορία της τέχνης; Πώς αντέδρασαν οι θεσμοί, οι καλλιτεχνικές πρακτικές, ο ιστορικός και ο κριτικός λόγος;

Στόχος του συνεδρίου είναι να διερευνήσει τα παραπάνω ερωτήματα, εστιάζοντας στην έννοια της «αλλαγής παραδείγματος», είτε με την έννοια της επιστημολογικής τομής είτε με την ευρύτερη έννοια των αλλαγών στην αντίληψη ιστορικών στιγμών και μοντέλων. Ταυτόχρονα, αποσκοπεί στο να φωτίσει τα ανά περίπτωση «παραδείγματα» της κανονιστικής αφήγησης της ιστορίας της τέχνης.

Προσκαλούμε πρωτότυπες ανακοινώσεις από όλες τις ερευνητικές περιοχές της Ιστορίας της Νεότερης Τέχνης, από τον Ύστερο Μεσαίωνα έως σήμερα, που εξετάζουν τόσο τις συνέχειες, όσο και τις ασυνέχειες του επιστημονικού πεδίου.

Ενδεικτικά, το Συνέδριο επιδιώκει να επικεντρωθεί σε θέματα όπως:

• κανονιστικές αφηγήσεις και τα παραδείγματά τους

• αλλαγές παραδείγματων και επιστημολογικές τομές

• μεταβολές του αφηγηματικού λόγου στην Ιστορία της Τέχνης

• αλλαγές στον ρόλο των πολιτισμικών θεσμών και της αγοράς της τέχνης

• διεπιστημονικές προσεγγίσεις, τεχνοεπιστήμη και κρίση των ανθρωπιστικών επιστημών

• παγκόσμια ιστορία της τέχνης, διαπολιτισμικότητα και γεωγραφίες της τέχνης.

Η πρόσκληση αφορά τις εξής δύο μορφές:

Α. Ατομικές ανακοινώσεις με διάρκεια 20 λεπτά

Για τις ατομικές ανακοινώσεις, οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν:

1. Τίτλο και περίληψη της προτεινόμενης ανακοίνωσης (μέγιστη έκταση: 300 λέξεις)

2. Βιογραφικό σημείωμα με πλήρη στοιχεία επικοινωνίας και την τρέχουσα ιδιότητα του αιτούντος (μέγιστη έκταση: 2 σελίδες)

3. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα παρουσίασης του ομιλητή (μέγιστη έκταση: 200 λέξεις).

Β. Συνεδρία τριών (3) ανακοινώσεων με διάρκεια κάθε ανακοίνωσης 20 λεπτά. Η συνεδρία περιλαμβάνει έναν πρόεδρο και τρεις (3) ομιλητές. Η/Ο πρόεδρος της συνεδρίας καλείται να υποβάλει:

1. Τον τίτλο και το σκεπτικό της συνεδρίας (μέγιστη έκταση: 300 λέξεις)

2. Περιλήψεις των τριών (3) ανακοινώσεων (μέγιστη έκταση: 300 λέξεις)

3. Βιογραφικό σημείωμα (μέγιστη έκταση: 2 σελίδες) για όλα τα μέλη της συνεδρίας: τον πρόεδρο και τους τρεις ομιλητές, με πλήρη στοιχεία επικοινωνίας και την τρέχουσα ιδιότητα των αιτούντων

4. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα παρουσίασης του ομιλητή (μέγιστη έκταση: 200 λέξεις) για όλα τα μέλη της συνεδρίας: τον πρόεδρο και τους ομιλητές.

Βασικός στόχος του Συνεδρίου είναι να εκπροσωπηθούν όλα τα επίπεδα της επιστημονικής έρευνας (υποψήφιοι διδάκτορες, ανεξάρτητοι ερευνητές, πανεπιστημιακοί, επιμελητές μουσείων κ.ά.). Σημειώνεται ότι η ιδιότητα του μέλους της Ε.Ε.Ι.Τ. δεν αποτελεί προϋπόθεση για την επιλογή των ομιλητών.

Οι προτάσεις θα απευθύνονται στην Οργανωτική Επιτροπή του ΣΤ΄ Συνεδρίου Ιστορίας της Τέχνης και θα πρέπει να αποσταλούν ηλεκτρονικά στην ακόλουθη διεύθυνση: ektosynedrio@eeit.org με θέμα «ΣΤ΄ Συνέδριο Ιστορίας Τέχνης», έως τις 18 Μαρτίου 2019.

Όσοι αποστείλουν αίτηση θα λάβουν ηλεκτρονική επιβεβαίωση λήψης της πρότασής τους εντός πενθημέρου από την ημερομηνία αποστολής.

Η τελική επιλογή των ανακοινώσεων που θα συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα του Συνεδρίου θα γνωστοποιηθεί στους ενδιαφερόμενους το αργότερο έως τις 20 Μαΐου 2019. Όλες οι αιτήσεις θα απαντηθούν.

Οι διοργανωτές θα καλύψουν μέρος των έξοδων μετακίνησης των ομιλητών που βρίσκονται εκτός Αθηνών. Στόχος της Οργανωτικής Επιτροπής είναι να προχωρήσει στην έκδοση των Πρακτικών του Συνεδρίου.

Σημαντικές πληροφορίες

Λήξη προθεσμίας υποβολής προτάσεων: 18 Μαρτίου 2019

Τελική ημερομηνία ανακοίνωσης επιλογής προτάσεων: 20 Μαΐου 2019

Ημερομηνίες διεξαγωγής του Συνεδρίου: 22 -24 Νοεμβρίου 2019

Γλώσσα Συνεδρίου: Ελληνικά

Τόπος Συνεδρίου: Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138), Αθήνα.

Πληροφορίες για την πορεία της διοργάνωσης του Συνεδρίου θα παρέχονται από την ιστοσελίδα της Ε.Ε.Ι.Τ.: http://eeit.org

Η Επιστημονική και Οργανωτική Επιτροπή

Ηρώ Κατσαρίδου (επιμελήτρια, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη)

Άνη Κοντογιώργη (μέλος του ΔΣ της ΕΕΙΤ, Προϊσταμένη Τμήματος Μουσείων Νεότερου Πολιτισμού, ΥΠΠΟΑ, Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς)

Θοδωρής Κουτσογιάννης (μέλος του ΔΣ της ΕΕΙΤ, Έφορος της Συλλογής Έργων Τέχνης της Βουλής των Ελλήνων)

Σωτήρης Μπαχτσετζής (Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece, μέλος ΣΕΠ, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο)

Δημήτρης Παυλόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Αγγελική Πολλάλη (αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΕΕΙΤ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Deree-The American College of Greece)

Έλενα Χαμαλίδη (Επίκουρη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο)

Advertisements

Funded Research Fellowships 2019-20, Warburg Institute

Warburg Institute, November 22, 2018
Application deadline: Dec 10, 2018

The Warburg Institute is offering four long-term Fellowships for the 2019/20 academic year for either nine or twelve month periods and ten short-term Fellowships available for two, three or four month periods. These awards enable scholars to undertake a period of research in intellectual, cultural or art history at the Warburg Institute. Applicants must already have a PhD in hand at the time of applying in order to be eligible.
The Warburg Institute is one of the world’s leading centers for studying the interaction of ideas, images and society. It is dedicated to the survival and transmission of culture across time and space, with special emphasis on the afterlife of antiquity.
Fellows are given a space to work and access to the Institutes open-stack Library, Photographic Collection and Archive as well as being paid a stipend to assist with the cost of living in London whilst they undertake their research.
Further information and the links to apply can be found on our website: https://warburg.sas.ac.uk/research/fellowships/funded-research-fellowshipsThe deadline to apply for both the long and the short-term Fellowships is Midnight, Monday 10 December 2018.

Reference:
STIP: Funded Research Fellowships 2019-20, Warburg Institute. In: ArtHist.net, Nov 22, 2018 (accessed Nov 22, 2018), <https://arthist.net/archive/19606&gt;.

Grant: Rappel – Appel à candidatures – Bourse André Chastel 2019

Grant: Rappel – Appel à candidatures – Bourse André Chastel 2019

https://respatrimoni.wordpress.com/2018/11/15/grant-rappel-appel-a-candidatures-bourse-andre-chastel-2019/
— Read on respatrimoni.wordpress.com/2018/11/15/grant-rappel-appel-a-candidatures-bourse-andre-chastel-2019/

Πολιτικά Μνημεία από τον 20 στον 21 αιώνα: μνήμη, μορφή, νόημα

Πολιτικά Μνημεία από τον 20 στον 21 αιώνα: μνήμη, μορφή, νόημα

https://eeit.org/anakoinoseis/politika-mnimeia-apo-ton-20-ston-21-aiona-mnimi-morfi-noima/
— Read on eeit.org/anakoinoseis/politika-mnimeia-apo-ton-20-ston-21-aiona-mnimi-morfi-noima/

Ιστορίες για την σεξουαλικότητα – #EFA / Ιστορικοί για την έρευνα στην ιστορία των γυναικών και του φύλου, 27-28/09/2018 @efathenes

fb cover

Για περισσότερες πληροφορίες καθώς και για το πρόγραμμα του Συνεδρίου μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα της École Française d’Athènes στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://www.efa.gr/index.php/fr/manifestations-scientifiques/nos-anciennes-manifestations-scientifiques/1432-27-28-09-2018-colloque-sexualites 

ΤΕΥΧΟΣ #7 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018

ITT07-EXOF_F-LOW

Κυκλοφόρησε το έβδομο τεύχος του περιοδικού Ιστορία της τέχνης (καλοκαίρι 2018). Πρόκειται για το μοναδικό στη χώρα μας περιοδικό ακαδημαϊκού και ερευνητικού προσανατολισμού με εξειδίκευση στην ιστορία και τη θεωρία της τέχνης από την Αναγέννηση έως τις μέρες μας. Το περιοδικό, ένα πεδίο ανεξάρτητου επιστημονικού διαλόγου, απευθύνεται ταυτοχρόνως και στο συνεχώς αυξανόμενο κοινό των φιλότεχνων, στους φοιτητές, στους καλλιτέχνες, στους συλλέκτες, στους επαγγελματίες του χώρου (επιμελητές μουσείων, χώρων τέχνης, πολιτιστικών φορέων και ιδρυμάτων) και γενικότερα σε όλους εκείνους που επιθυμούν να προσεγγίσουν τα καλλιτεχνικά φαινόμενα με έναν έγκυρο και ουσιαστικό τρόπο αλλά και να ενημερωθούν κριτικά για τις νέες εκδόσεις, τις επιστημονικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, τις εκθέσεις και τα συνέδρια που πραγματοποιούνται εντός και εκτός Ελλάδας.

Στο τεύχος #7 (Ιούλιος 2018) περιλαμβάνεται καταρχάς ένα θεματικό αφιέρωμα στην εικόνα ως έννοια της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης. Σε αυτό το πλαίσιο μεταφράζονται κείμενα του Hans Belting και του David Freedberg, που προσεγγίζουν ορισμένες από τις πλέον σημαίνουσες όψεις του ζητήματος της αντιμετώπισης της εικόνας από την πλευρά της θεωρίας, της ιστορίας και της μεθοδολογίας της ιστορίας της τέχνης. Δημοσιεύονται επίσης και πρωτότυπα ελληνόγλωσσα άρθρα τα οποία αφορούν από τη μια την ιστοριογραφία του θέματος και από την άλλη τη λειτουργία της εικόνας στη σύγχρονη τέχνη.

Στο παρόν τεύχος επίσης, σε συνέχεια των δημοσιεύσεων πηγών και τεκμηρίων που αφορούν τις πρώιμες βιογραφίες των σημαντικών καλλιτεχνών της δυτικής παράδοσης, παρουσιάζονται τα προοίμια στις τέχνες του σχεδίου από τις μνημειώδεις Vite (1550, 1568) του Giorgio Vasari, o Bίος του Caravaggio από τον Giovanni Baglione (1642) και από τον Giovan Pietro Bellori (1672) καθώς και ο Βίος των αδελφών Ian και Hubrecht van Eyck (1604), από το Βιβλίο των ζωγράφων του επονομαζόμενου «ολλανδού Βαζάρι», Karel van Mander.

Στο ίδιο τεύχος περιλαμβάνεται επίσης η Εισήγηση του Αντρέι Ζντάνoφ στο πρώτο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων (1934) η οποία αποτελεί το ιδρυτικό κείμενο του «αισθητικού» δόγματος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Φυσικά, η κριτική αποτίμηση σημαντικών εκθέσεων (μεταξύ άλλων ένα εκτενές κριτικό δοκίμιο για την πολυσυζητημένη documenta 14 που παρουσιάσθηκε στην Αθήνα και το Κάσελ) και η βιβλιοκριτική (μεταξύ άλλων οι πρόσφατες ελληνικές εκδόσεις του σημαντικότερου πονήματος του Maurice Merleau-Ponty Η φαινομενολογία της αντίληψης και του κλασικού έργου του Erwin Panofsky, Γοτθική αρχιτεκτονική και σχολαστικισμός καθώς και οι ιστορικές μεταφράσεις στα ελληνικά γραπτών των Λεονάρντο ντα Βίντσι ‒ Λεόν Μπαττίστα Αλμπέρτι ‒ Αντρέα Πότσο από τον Παναγιώτη Δοξαρά, σε επιμέλεια Παναγιώτη Ιωάννου) αποτελούν, σε ιδιαίτερη έκταση και αυτή τη φορά, ένα από τα πλέον σημαντικά τμήματα του περιοδικού.

Τη διεύθυνση του περιοδικού έχει ο Νίκος Δασκαλοθανάσης, καθηγητής ιστορίας της τέχνης στην ΑΣΚΤ ενώ Συνεργάτες Σύνταξης είναι ο Παναγιώτης Ιωάννου, αναπληρωτής καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και η Άννυ Μάλαμα, επιμελήτρια του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού.

[*EDITORIAL #7]

ITT07-EXOF_F-LOW

Φιοντόρ Σουρπίν, Πρωινό στην πατρίδα μας, 1946-1948, λάδι σε καμβά, 232 x 167 εκ., Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα

EDITORIAL #7

Περιοδικό

Ιστορία της Τέχνης

Στο παρόν τεύχος μπορεί να διαπιστωθεί μια μικρή καινοτομία: μετά από πέντε χρόνια κυκλοφορίας, κρίναμε ότι το περιοδικό μπορεί να προχωρήσει σε ένα θεματικό αφιέρωμα, εδώ επιλέχτηκε η εικόνα ως έννοια της ιστορίας και της θεωρίας της τέχνης.

Τα αφιερώματα είναι πάντοτε κάπως ριψοκίνδυνα. Κατά πρώτον πρέπει να βεβαιωθεί κανείς ότι στοχεύουν σωστά, ότι δηλαδή έχει επιλεγεί ένα ζήτημα αιχμής. Κατά δεύτερο, ότι θίγονται κάποιες ουσιαστικές, και όχι κάποιες δευτερεύουσες πλευρές του θέματος. Το δεύτερο ας το κρίνει ο αναγνώστης. Ας προστεθεί μόνο ότι η απουσία εξειδίκευσης στην Ελλάδα σε ζητήματα θεωρίας της ιστορίας της τέχνης κατέστησε αναγκαία την προσφυγή και σε μεταφράσεις. Ανεξαρτήτως του εάν συμφωνεί κανείς με τις θέσεις του Hans Belting ή του David Freedberg θεωρούμε ότι τα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ προσεγγίζουν ορισμένες σημαίνουσες όψεις του ζητήματος από την πλευρά της θεωρίας, της ιστορίας και της μεθοδολογίας της ιστορίας της τέχνης. Άμεσα συσχετιζόμενο είναι και το κείμενο του Horst Bredekamp «Μια παραμελημένη παράδοση; Η ιστορία της τέχνης ως Bildwissenschaft» που έχει δημοσιευθεί σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού[1]. Σίγουρα για το ζήτημα έχει συσσωρευτεί ήδη μια ογκώδης πολύγλωσση βιβλιογραφία Θεωρούμε ωστόσο ότι και με τα πρωτότυπα ελληνόγλωσσα κείμενα που δημοσιεύουμε εδώ ‒το ένα για την ιστοριογραφία και τη θεωρία του ζητήματος, το έτερο για τη λειτουργία της εικόνας στη σύγχρονη τέχνη‒ ολοκληρώνεται προς το παρόν ένα πρώτο corpus.

Σε ό,τι αφορά τώρα την ορθή στόχευση ας παρασχεθούν κάποιες διευκρινήσεις. Με τον όρο εικόνα νοούνται εδώ οι πάσης φύσεως ‒θρησκευτικές ή μη‒ αναπαραστάσεις που συνδέονται με τις εικαστικές τέχνες, έτσι όμως όπως γίνονται αντιληπτές τις τελευταίες δεκαετίες από αρκετούς ιστορικούς τέχνης, δηλαδή ως μια διευρυμένη περιοχή η οποία περιλαμβάνει και έργα με μη καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Εικόνες δηλαδή θα θεωρηθούν εδώ οι καλλιτεχνικές αλλά, ορισμένες φορές, και οι μη καλλιτεχνικές οπτικές αναπαραστάσεις (τα «λιγότερο» οπτικά έργα της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής ή άλλων μεικτών τύπων έκφρασης δεν θα χρησιμοποιηθούν παρά μόνο παρεμπιπτόντως ως παραδείγματα). Κριτήριο για τον ορισμό της εικόνας είναι τόσο η αναπαραστατική της ικανότητα όσο και το υλικό υπόστρωμα επί του οποίου αποτυπώνεται (το ξύλο, ο καμβάς, το χαρτί, ακόμη και η κυτταρινοειδής ταινία ή η οθόνη). Τα όρια βεβαίως μια τέτοιας διεύρυνσης είναι σήμερα φλέγον ζήτημα για την ιστορία της τέχνης, ζήτημα το οποίο συνδέεται ευθέως με το ίδιο της το επιστημολογικό καθεστώς. Η ιστορία της τέχνης θα παραμείνει άραγε ένας επιστημονικός κλάδος που θα μελετά τα έργα τέχνης ή θα μετατραπεί ‒έχει άραγε ήδη μετατραπεί;‒ σε μια ιστορική, ίσως και ανθρωπολογική, επιστήμη των εικόνων;

Καθώς η αναζήτηση των ορίων της ιστορίας της τέχνης είναι εδώ καίριας σημασίας, το θέμα δεν θα προσεγγιστεί από την πλευρά των οπτικών ή των πολιτιστικών σπουδών, δεν θα μας απασχολήσουν δηλαδή ούτε διαδικασίες λογοκρισίας (για παράδειγμα αποκαθηλώσεις ηθικά επιλήψιμων αναπαραστάσεων) ούτε ζητήματα επίθεσης κατά συμβόλων (ως αντίδραση σε έκπτωτα πολιτικά καθεστώτα ‒ από την έκρηξη της γαλλικής επανάστασης έως την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, για να παραπέμψουμε στα πιο γνωστά παραδείγματα). Φυσικά και αυτά τα ζητήματα υποφώσκουν αναπόφευκτα σε κάθε σχετική συζήτηση. Η προσοχή μας ωστόσο θα εστιαστεί κυρίως στη λειτουργία των εικόνων ‒και στη θεωρία που τις αφορά‒ ως υλικού για την παραγωγή συμπερασμάτων που συνδέονται με την ιστοριογραφική παράδοση την οποία έχει συγκροτήσει η ιστορία της τέχνης σε συνδυασμό, αναπόφευκτα, και με άλλα επιστημονικά πεδία. Ακριβώς επειδή το ζήτημα της χρήσης των εικόνων από την ιστορία της τέχνης είναι εδώ το κεντρικό ζητούμενο, δεν θα παρακαμφθούν ούτε τα μεγάλα ιστορικά παραδείγματα των νεότερων χρόνων που συνδέθηκαν με τη χρήση της εικόνας σε ένα φορτισμένο πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον ‒το κεντρικό παράδειγμα αφορά εδώ την εικονομαχία στις ισπανοκρατούμενες Κάτω Χώρες τον 16ο αιώνα‒ ούτε η σημερινή λειτουργία της εικόνας στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής παραγωγής. Υπό αυτή την πολλαπλή, αλλά, ταυτοχρόνως, συγκεκριμένη οπτική τα κείμενα που ακολουθούν ελπίζουμε ότι θα δώσουν το έναυσμα για έναν γόνιμο στοχασμό γύρω από το σημερινό καθεστώς της ιστορίας της τέχνης, για να παραφράσουμε ελαφρώς τον Argan, ως δυτικής επιστήμης[2].

 

Νίκος Δασκαλοθανάσης

[1] Ιστορία της τέχνης, 5, καλοκαίρι 2016, σσ. 100-111 (μτφρ. Ίλια Μοττάκη).

[2] Και μια οφειλόμενη διόρθωση. Στο #6, από το κείμενο της Δέσποινας Τσούργιαννη με τίτλο «’Η φιλαρέσκεια απεπνίγη διά να εξαρθή η τέχνη’: οι αυτοπροσωπογραφίες της Θάλειας Φλωρά Καραβία» εκ παραδρομής δεν απαλείφθηκαν οι παραπομπές σε τρεις εικόνες [εικ. 8, εικ. 9, εικ.10] που δεν συμπεριελήφθησαν τελικώς ώστε να υπάρξει νέα αρίθμηση για τις τρεις επόμενες. Η παραδρομή αυτή δεν επηρεάζει (με εξαίρεση την παραπομπή μετά την εικόνα 7 απευθείας στην εικόνα 11) την ανάγνωση του κειμένου.